II SA/Wr 787/02

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA – Anna Siedlecka Sędzia WSA – Andrzej Cisek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. i W. Ś. na uchwałę Rady Gminy Ż. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. orzeka, że uchwała ta nie może być wykonana; III. zasądza od Rady Gminy Ż. na rzecz skarżących kwotę 10 (dziesięciu) zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów sądowych. Uchwałą z dnia [...] Nr [...]Rada Gminy Ż., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), odrzuciła zarzut wniesiony przez H. i W. Ś., zamieszkałych przy ul. W. [...] w Ż., do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Ż. W uzasadnieniu powyższej uchwały Rada Gminy Ż. stwierdziła, iż w odniesieniu do działek o nr [...] i [...] (prawidłowo powinna być działka o nr [...]), będących częścią obszaru objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi Ż., przedstawiony sposób zagospodarowania przestrzennego, optymalnie kształtuje rozwiązania w zakresie obsługi komunikacyjnej przy zachowaniu prawidłowości w zakresie prowadzenia dróg. Na powyższą uchwałę skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we W. wnieśli H. i W. Ś.., zarzucając organom gminy nie przestrzeganie obowiązujących zasad i procedur związanych z przystąpieniem do realizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co narusza ich interes prawny. Podniesiono m.in., iż skarżący nie zostali powiadomieni, jako właściciele działek nr [...] i [...] w Ż., o przystąpieniu do realizacji nowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz że nigdy nie składali pisma o zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, należących do skarżących, "na mieszkaniowe". Ponadto zarzucili, iż na działce nr [...] skarżący nie posiadają wyjazdów z powstałych tam działek, natomiast w stosunku do działki nr [...] nie wyrażają zgody na ilość i przebieg planowanych tam dróg. Dodali, iż w dniu [...] zostali powiadomieni o wyłożeniu projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi Ż., w stosunku do którego w dniu [...] złożyli zarzut przedstawiając swoje propozycje zamieszczone na załączonym rysunku Planu. Skarżący podnieśli, iż w trakcie sesji Rady Gminy Ż. w dniu [...], na której rozpatrywany miał być m.in. ich zarzut stwierdzili, iż na wyłożonym planie istnieją poważne zmiany odnośnie posiadanych przez nich działek i wówczas Wójt zobowiązał swojego zastępcę do wyjaśnienia nam naniesionych zmian. W czasie spotkania jakie odbyło się w dniu [...]. ustalono satysfakcjonujące dla obu stron rozwiązanie, na które wyraziła również zgodę Rada Gminy w dniu [...] Skarżący wskazali, iż w dniu [...]. Wójt poinformował ich, że wcześniejsze ustalenia już nie obowiązują, a w trakcie tego spotkania odebrał on telefon od pełnomocnika innych właścicieli gruntów, aby nie było żadnych ustępstw. Dodali, iż w dniu [...] otrzymali pismo z dnia [...] zapraszające ich do Urzędu Gminy na wyjaśnienia wątpliwości, a w dniu [...] otrzymali odpis uchwały o odrzuceniu ich zarzutu. Nadto- w trakcie spotkania w dniu [...] ustalono, iż na działce nr [...] zostaną naniesione sięgacze mające należeć do Gminy, a skarżący mają oddać właścicielom sąsiednich działek swój teren; w stosunku działki nr [...] skarżący stwierdzili, iż projektowa droga urywa się i nie łączy się z ulicą S. (tak jak to proponowali). W związku z tym skarżący wnieśli o uchyleni w całości zaskarżonej uchwały jako naruszającej ich interes prawny. W odpowiedzi na skargę Gmina Ż. wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Odnosząc się do zarzutu nie powiadomienia skarżących o przystąpieniu do realizacji nowego planu zagospodarowania przestrzennego organ stwierdził, iż zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym nie ma obowiązku powiadamiania o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu przestrzennego. Również zarzut, iż działka nr [...] została pozbawiona dojazdów do tej nieruchomości, uznano za nieuzasadniony. Ustawa, jak pisze organ, nie zawiera odrębnych przepisów na okoliczność częściowego uwzględnienia protestu lub zarzutu, ale Zarząd niewątpliwie władny jest uwzględnić, choćby tylko niektóre postulaty strony wnoszącej protest lub zarzut i dokonać w projekcie planu odpowiednich modyfikacji. Zdaniem organu art. 25 tejże ustawy stanowi wyraźnie, że w razie dokonania zmian w projekcie planu, czynności przewidziane w toku postępowania formalno-prawnego ponawia się w takim zakresie, jaki jest niezbędny do dokonania tych zmian. Nie ulega wątpliwości, zdaniem organu, że zmiany nie dotyczące przeznaczenia ani zasad użytkowania terenu, a polegające jedynie na modyfikacji przebiegu po tymże terenie dróg o kategorii nie wyższej niż gminna, nie naruszają ważności opiniowania ani uzgodnień i jeżeli zmiany odpowiadają choćby częściowo postulatom strony wnoszącej protest lub zarzut, nie naruszając interesów innych stron, to żądanie ponownego wyłożenia jest bezzasadne. W świetle powyższego twierdzenia H. Ś., jakoby doszło do naruszenia wymogów procedury formalno-prawnej, zdaniem strony, jest nieuzasadnione. Ponadto organ Gminy stwierdził, iż celem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zrealizowanie pożądanych przekształceń w zakresie przeznaczenia gruntów w sposób zgodny z oczekiwaniami słusznego interesu właścicieli gruntów z uwzględnieniem nadrzędnego interesu społeczności lokalnej. W przypadku zmiany w planie dla tego terenu nadrzędny interes wyraża się przede wszystkim w zapewnieniu bezpiecznych i zgodnych z przepisami szczegółowymi usytuowaniu dróg i jak wynika ze sporządzonego planu, zaprojektowane drogi zapewniają, zdaniem strony, obsługę komunikacyjną dla zmienionego w planie przeznaczenia dotychczasowych gruntów rolnych na cele mieszkaniowe i nowej infrastruktury. W konkluzji organ stwierdził, iż Rada Gminy podejmując uchwałę o zmianie planu zagospodarowania przestrzennego nie naruszyła prawa skarżących, a ugodowe ustalenia winny uzasadniają oddalenie skargi. W piśmie z dnia [...] Wójt Gminy wskazał, iż drogi projektowane są dla całego terenu wsi, muszą stanowić spójny układ komunikacyjny i muszą być projektowane zgodnie z przepisami szczególnymi, a tym samym każdy właściciel terenu nie może ingerować w ich przebieg. Dodał, iż przedmiotowy teren wcześniej kwalifikowany jako użytki rolne (z zakazem zabudowy w tym również siedliskowej) w projekcie Planu został przeznaczony na cele mieszkaniowo- jednorodzinne i drogi, za które po ich przejęciu przez Gminę skarżący otrzyma odszkodowanie. Organ podniósł, iż dla terenów sąsiednich w przeważającej części wsi Ż. został uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego a własność skarżących została "wyspą" pomiędzy terenami z uchwalonym planem, a w konsekwencji system planowanych dróg na tym terenie został "przerwany" i powstała konieczność kosztownego przeprojektowywania infrastruktury technicznej z obejściem spornych działek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.s.a. Jak wynika z treści art. 1 i art. 3 § 2 pkt 6 u.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, w szczególności poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, w tym m.in. na uchwały wydawane na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Według art. 134 § 1 u.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 169) jedynym kryterium kontroli zaskarżonej decyzji jest ocena pod względem zgodności z prawem. Zakreślone ustawowo granice kontroli tylko do kryterium legalności, nie pozwalają na badanie przez sąd administracyjny ani celowości, ani tym bardziej słuszności podjętej uchwały. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że obok kwestii proceduralnych dotyczących uchwały o odrzuceniu zarzutu (np. oceny tego aktu pod względem jego poprawności formalnej, kompletności uzasadnienia w zakresie podstawy faktycznej i prawnej, prawidłowości doręczenia aktu) badaniu w tym postępowaniu pod względem legalności przez sąd podlega ponadto dochowanie przez organy gminy ustanowionej w ustawie procedury planistycznej prowadzącej do opracowania projektu planu (skoro wskutek odrzucenia zarzutu z reguły uchwalony plan będzie zawierał zaskarżony fragment projektu planu), a przede wszystkim kwestia, czy naruszenie przez przyszły plan interesu prawnego unoszącego zarzut (uzasadniające jego legitymację do zaskarżenia uchwały) połączone jest z naruszeniem prawa w znaczeniu przedmiotowym. Podkreśla się przy tym znaczenie przysługującego gminie władztwa planistycznego (art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), obejmującego możność ustalenia, w zależności od potrzeb, terenów przeznaczonych dla realizacji celów publicznych, w tym terenów nie stanowiących własności gminy (art. 10 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy). Ramy tego władztwa wyznaczone są przez powinność wszechstronnego rozważenia interesu publicznego i prywatnego oraz należytego uzasadnienia dla wybranego wariantu rozwiązania planistycznego, a ponadto przez zakaz przyjmowania rozwiązań godzących w istotę prawa własności zainteresowanych podmiotów (por. art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej). Art. 3 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wyznacza wartości, które przy opracowaniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą zostać uwzględnione, a mianowicie prawo jednostki, w granicach wyznaczonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, do zagospodarowania terenu do którego jednostka ma tytuł prawny i prawo do ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Przyznana gminie swoboda w ustalaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu ograniczona jest zatem zarówno powinnością przestrzegania sformalizowanej procedury (art. 6 i art. 18 cyt. ustawy) jak i przestrzegania ustaw szczególnych oraz uwzględnienia ustanowionych warunków lub wymagań (art. 1 ust. 2, art. 2 ust.1, art. 9, art. 10 cyt. ustawy). Tworzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ujawnia wielokrotnie istnienie sprzecznych interesów różnych podmiotów, jak i kolizje interesów między poszczególnymi członkami wspólnoty samorządowej a samą wspólnotą i w procesie stanowienia tego planu gmina musi te konflikty rozstrzygać przyjmując optymalne rozwiązanie mieszczące się w granicach obowiązujących przepisów. Stąd w toku tych prac wszystkim zainteresowanym osobom musi być zagwarantowane prawo przedstawiania i obrony swoich interesów. Gwarancją taką jest przede wszystkim rzeczywista, a nie pozorna możliwość wpływania na rozwiązania przyjęte w uchwalonym planie. Szczególnym środkiem rozstrzygania konfliktów na etapie tworzenia planu jest instytucja rozpoznawania zarzutów wnoszonych do projektu planu przewidziana w art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne ingerujące w prawo własności, a w przypadku odrzucenia zarzutu wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie (zob. wyrok NSA z 3.11.1999 r., IV SA 1638/98, LEX nr 48261). Uzasadnienie faktyczne winno zatem przedstawiać sytuację faktyczną wnoszącego zarzut - tę która jest powiązana z treścią kwestionowanego projektu planu. A więc, tak jak uzasadnienie decyzji administracyjnej, powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które rada gminy uznała za udowodnione, dowodów, na których się opiera, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast uzasadnienie prawne powinno przedstawiać związek konkretnej sytuacji faktycznej z tymi normami prawnymi, które wyznaczały interes prawny lub uprawnienie danej osoby i wytłumaczenie na tle tych norm, dlaczego postanowiono uwzględnić lub nie uwzględnić danego zarzutu. Uzasadnienie winno też zawierać przesłanki wskazujące na racjonalny i optymalny sposób zagospodarowania terenu objętego projektem planu miejscowego, w sytuacji kwestionowania projektu w zarzutach (zob. wyrok NSA z 13.10. 1999 r.,IV SA 748/99, LEX nr 48192). Rada gminy, rozstrzygając o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutów, mając na uwadze powyżej omówione uwarunkowania, powinna brać również pod uwagę zakres naruszonych interesów prawnych poszczególnych podmiotów i proporcje tych naruszeń w porównaniu z innymi podmiotami. Inaczej mówiąc, prawnie uzasadnione władztwo planistyczne gminy nie powinno w sposób nadmierny, z pogwałceniem zasady sprawiedliwości społecznej, naruszać interesów prawnych jednych, chroniąc innych (zob. wyrok NSA z 1.12.1999 r., IV SA 1387/99, LEX nr 48258). Nadto - Rada Gminy nie może skutecznie powoływać się na interes ogólny jako podstawowe, a tym bardziej jedyne kryterium zasadności podejmowanych rozstrzygnięć planistycznych. Mając na względzie interes ogółu, rada gminy nie może tracić z pola widzenia interesów prawnych poszczególnych obywateli i jednostek organizacyjnych. Przy rozpatrywaniu zarzutów spojrzenie na proponowane rozwiązania powinno być odwrotne: czy w związku z realizacją choćby najsłuszniejszych celów społecznych nie został naruszony interes prawny jednostki, ponieważ w postępowaniu dotyczącym rozpatrywania zarzutów to on jest prawnie chroniony, a jego naruszenie może prowadzić do nieważności w całości lub w części uchwały o planie. Zarzut staje się tym samym sui generis środkiem odwoławczym od projektowanych ustaleń planistycznych (zob. wyrok NSA z 3.04.2000 r., IV SA 2120/99, ONSA 2001/4/166). Oceniając legalność zaskarżonej uchwały Rady Gminy Ż.o odrzuceniu zarzutów skarżących, nie można podzielić poglądu Rady w rozpoznawanej sprawie. Przede wszystkim trzeba zauważyć, że z zebranych w sprawie materiałów nie wynika, aby Rada - mimo dyspozycji art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - rozważała zarzuty skarżących w tym kontekście. Rada przyjęła, że skoro obsługa komunikacyjna obszaru wymaga kolejnych dróg, to powinny one być wyznaczone i nie wymaga to szerszego uzasadnienia. Jak wskazuje się w orzecznictwie uzasadnienie uchwały powinno być szczególnie wnikliwe, staranne i wyczerpujące w sytuacji, gdy skarżący przedstawia propozycje innych rozwiązań planistycznych. Nawet jeśli rozwiązania te nie są do przyjęcia, należało się do nich szczegółowo odnieść i uzasadnić rozwiązania odmienne. Wymagają tego przede wszystkim konstytucyjna zasada demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) i zasada ochrony własności (art. 21 Konstytucji). W uzasadnieniu takim winny być wskazane wszystkie przesłanki i okoliczności, które przemawiały za potrzebą uwzględnienia interesu publicznego powodującego ograniczenie uprawnień właścicielskich indywidualnych obywateli. Poza tym zasadnicza funkcja każdego uzasadnienia rozstrzygnięcia sprawy polega na dążeniu przekonania strony (stosownie do dyrektywy zawartej w art. 8 kpa), że jej stanowisko w sprawie zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeśli zapadło niekorzystne dla niej rozstrzygnięcie, to przyczyną tego były istotne powody (zob. wyrok NSA z 13.10.1999 r., IV SA 788/99, LEX nr 48191; wyrok NSA z 14.10.1999 r., IV SA 1311/98, LEX nr 48212). W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, iż ukształtowana linia orzecznicza tak Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie sądowej kontroli uchwał odrzucających zarzuty do projektów planu, na czołowe miejsce wysuwa ocenę tychże uchwał z punktu widzenia zasadności i należytego udokumentowania planowanych zmian przeznaczenia terenu, objętego projektem planu, wpływających na możność gospodarowania nieruchomością gruntową przez jej właściciela. Mając zatem na względzie wskazane uwagi należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione wymogi zakreślone w art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż odrzucenie zarzutu nastąpiło w formie uchwały, która nie zawiera dostatecznego uzasadnienia faktycznego i nie wskazuje przesłanek, jakimi kierował się organ wybierając kwestionowane w zarzucie rozwiązanie planistyczne. Lapidarne uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie czyni zadość obowiązującym w tej mierze przepisom prawnym, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący przedłożyli propozycje innych rozwiązań. Zarówno wnioski skarżących złożone na etapie przystąpienia do sporządzenia planu, jak propozycje przedstawiane na spotkaniach stron i w zarzutach do projektu Planu nie zostały przez organ uwzględnione, a organ swoje stanowisku ogranicza do stwierdzenia, iż wybrany wariant jest optymalny z punktu widzenia władz samorządowych. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały podkreśla racje wspólnoty samorządowej, a nie właścicieli działek. W sytuacji gdy skarżący zarzucają np. niewłaściwy przebieg dróg, naruszający ich prawa własności, uzasadnienie powinno ustosunkować się do kwestii wyboru wariantu z punktu widzenia właśnie koniecznych ingerencji w prawa własności, wyjaśnić optymalny charakter wybranego wariantu m.in. przez wskazanie liczby domów i rodzin, których interesy naruszy on bezpośrednio, w stosunku do pozostałych wariantów, przyczyny odrzucenia wariantu, który lokalizowałby drogę w innym miejscu. Jak wskazał w wyroku z dnia 25 listopada 1997 r. (sygn. akt II SA/Łd 1514/97 ONSA 1998/4/124) Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Ł. - Rada, wybierając określony wariant przebiegu inwestycji, musi rozważyć także jego konsekwencje w zakresie prawa własności nie ogólnie przez wskazanie, że jest to wariant optymalny, ale przez wskazanie, że jest to wariant rzeczywiście najkorzystniejszy ze względu na sposób ograniczenia praw własności i na liczbę rodzin, w których prawa własności wkracza. Rada powinna wykazać, dlaczego inne warianty są gorsze od przyjętego. Bezspornym jest, iż zamierzona zmiana Planu będzie ingerować głęboko w prawo własności gruntu wnoszącego zarzut. Z uzasadnienia faktycznego uchwały nie wynika, by tak daleko idąca ingerencja była jedynym, ani nawet najbardziej pożądanym rozwiązaniem komunikacyjnym dla tego terenu i nie wiadomo czy jest to rozwiązanie optymalne, lub takie, którego nie można zastąpić żadnym innym. Takie postępowanie organów Gminy Ż. jest szczególnie naganne w świetle kompromisowych rozwiązań do jakich dochodzono- zgodnie z twierdzeniami skarżących- w trakcie organizowanych spotkań. Organy nie kwestionują, iż do takich rozmów dochodziło, jednakże karygodnym jest, iż brak jest w aktach sprawy dowodów dokumentujących te spotkania, jak również pełnej dokumentacji dotyczącej procedury rozpatrywania złożonego przez skarżących zarzutu do projektu Planu (m.in. brak jest dowodu rozpatrywania zarzutu przez Zarząd Gminy czy protokołu z sesji Rady, na której rozpatrywano zarzuty). Z relacji skarżących wynika, iż organy Gminy tylko iluzorycznie na nieformalnych spotkaniach wykazywały chęć porozumienia się, bowiem ostatecznie wydając akty nie respektowały poczynionych wcześniej uzgodnień. Przedmiotowe postępowania organów Gminy dotknięte są wadliwością przejawiającą się m.in. w tym, iż naruszając art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organy dokonywały zmian w projekcie Planu już po zakończeniu postępowania; organy łamiąc zasady wyrażone w art. 7 i 8 kpa zwodziły skarżących (np. w dniu [...] kategorycznie odrzucono zarzuty skarżących do projektu Planu, by w tym samym dniu wystosować do skarżących zaproszenie na kolejne spotkanie w celu wyjaśnienia zachodzących wątpliwości) czy przekraczając termin określony w art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym bezzasadnie długo rozpatrywały zarzut skarżących. Reasumując- niewystarczające motywy jakie legły u podstaw zaskarżonej uchwały oraz wyżej opisane uchybienia dają podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona uchwała jest wadliwa. Wadliwość ta związana jest z naruszeniem przepisów postępowania, lecz w ocenie Sądu uzasadnia to usunięcie zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego (zob. wyrok NSA z 3.04.2000 r., IV SA 2120/99, ONSA 2001/4/166). Przy rozpoznaniu sprawy rzeczą Rady Gminy Ż. będzie powtórne, szczegółowe rozważenie możliwości rozwiązań planistycznych i ustosunkowanie się szczegółowe do wątpliwości i uwag zawartych w zarzucie, przede wszystkim w zakresie możliwości usytuowania planowanych dróg w sposób nienaruszający prawa własności strony postępowania lub naruszający w mniej uciążliwy dla wykonywania prawa własności sposób. Ponieważ zaskarżona uchwała naruszała prawo (co wynika z uzasadnienia stanowiącego jej integralną część i wyjaśniającego motywy nieuwzględnienia zarzutów), na podstawie art. 147 u.p.s.a. w związku z art. 24 i 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o tym, iż zaskarżona uchwała nie może być wykonana znajduje uzasadnienie w art. 152 u.p.s.a. Rozstrzygniecie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 u.p.s.a