II SA/Wr 789/14

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K.U. o przyznanie nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi J.S. na czynności Prezydenta J. z dnia ... w przedmiocie nadania numeru porządkowego nieruchomości postanawia: odmówić przyznania adwokatowi Kr. U.opłaty za zastępstwo prawne świadczone z urzędu. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2015 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie m.in. ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika skarżących został wyznaczony w dniu 26 lutego 2015 r. adwokat K. U.. W piśmie z dnia 16 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego na podstawie art. 224 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.) zażądał wydania postanowienia w przedmiocie kosztów udzielonej skarżącemu pomocy prawnej z urzędu według norm przepisanych. Dodał, że "badał akta sprawy w sekretariacie Sądu, korespondował ze skarżącym i złożył pismo procesowe w dniu 13 marca br.". W dniu 28 kwietnia 2015 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego wezwanie o przedłożenie w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania wynagrodzenia oświadczenia o którym mowa w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawi opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu- zwanego dalej "rozporządzeniem" (t. jedn. z 2013 r. Dz. U. poz. 461) oraz sprecyzowania czy została sporządzona opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i czy została ona doręczona skarżącemu. Pełnomocnik skarżącego dotychczas nie odpowiedział na powyższe wezwanie. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą żądania przez adwokata ustanowionego z urzędu przyznania jemu wynagrodzenia jest art. 250 p.p.s.a. oraz przepisy Rozdziału 6 i 5 ww. rozporządzenia. Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy następuje na jego wniosek. Wniosek ten powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały uiszczone w całości lub w części. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 października 1998 r., II CKN 687/98, OSNC 1999, nr 3, poz. 63, mającym zastosowanie do adwokatów i radców prawnych, stwierdził, że wniosek niezawierający takiego oświadczenia podlega oddaleniu jako nieuzasadniony. Pogląd ten został podtrzymany w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym podniesiono, że treść § 20 rozporządzenia, a w szczególności użyty zwrot "powinien zawierać", nie pozostawia wątpliwości, że oświadczenie, o którym mowa w tym przepisie, jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Co więcej uznano nawet, że oświadczenie to nie jest elementem formalnym wniosku, tylko stanowi zasadniczy składnik uzasadnienia tego wniosku. Dlatego nie podlega uzupełnieniu na podstawie art. 49 p.p.s.a. (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 250. Małgorzata Niezgódka-Medek, Lex 2013; postanowienia NSA: z dnia 18 października 2005 r., II FZ 625/05, niepubl., z dnia 18 czerwca 2008 r., I OZ 390/08, LEX nr 493827, oraz z dnia 25 marca 2009 r., II FZ 90/09, LEX nr 550321; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 28 grudnia 2011 r., I SA/Wr 392/11, LEX nr 1102078; zob. też M. Kazek, Nieznajomość prawa a wynagradzanie za czynności pełnomocnika z urzędu, ZNSA 2006, nr 6, s. 65–71). Na wstępie podkreślić należy, iż pismo pełnomocnika z dnia 16 kwietnia 2015 r. nawet trudno było uznać za wniosek o przyznanie kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej, gdyż jak sam wskazuje w korespondencji do skarżącego de facto żąda on "uzupełnienia o te koszty" postanowienia z dnia 9 kwietnia 2015 r. (którym Sąd odrzucił skargę). Po pierwsze – takie stanowisko pełnomocnika jest niezrozumiałe zważywszy na fakt, że przed wydaniem tego orzeczenia pełnomocnik wniosku o przyznanie mu takich kosztów nie złożył i w tej sytuacji Sąd po prostu nie mógł o nich orzec; a po drugie – mając na uwadze okoliczności sprawy wskazane przez niego czynności nie można byłoby uznać za pomoc prawną rzeczywiście skarżącemu udzieloną, tj. dające podstawę do przyznania wynagrodzenia. Zważywszy na powyższe Sąd interpretując pismo z dnia 16 kwietnia 2015 r. na korzyść pełnomocnika uznał, że jest to faktycznie wniosek o przyznanie mu kosztów pomocy prawnej na obecnym etapie postępowania (postępowania drugoinstancyjnego) i dlatego wezwał go do przedłożenia sporządzonej skargi kasacyjnej lub opinii o odmowie jej sporządzenia oraz nakazał, aby pełnomocnik złożył oświadczenie, o którym mowa w § 20 rozporządzenia. Ponieważ pełnomocnik powyższych obowiązków nie wykonał brak było aktualnie podstaw do tego aby przyznać mu opłatę za zastępstwo prawne i dlatego na podstawie art. 250 p.p.s.a., wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.