II SA/Wr 80/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 17 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. sp. z o.o. z siedzibą we W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w której ustalono dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska z terenu należącego do skarżącej spółki na poziomie 50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocy. Na uzasadnienie tego wniosku podano, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie się wiązać z koniecznością poniesienia przez skarżącą "określonych inwestycji", co pociągnie za sobą wydatki. Istnieje więc "ryzyko poniesienia wymiernej szkody finansowej" po stronie skarżącej spółki. W ocenie skarżącej, wniosek jest zatem w pełni uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności (w tym decyzji administracyjnej), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba jednak zastrzec, że wstrzymanie wykonalności aktu lub czynności następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności aktu, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tego aktu, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie aktu spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto w orzecznictwie podkreśla się w tym kontekście, że w przypadku przedsiębiorców wyczerpanie dyspozycji przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. może nastąpić, gdy wykonanie decyzji (postanowienia) może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników (zob. postanowienie NSA z dnia 2 października 2015 r., II OZ 910/15, Orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu podniesiona w uzasadnieniu wniosku zawartego w skardze w niniejszej sprawie konieczność podjęcia "określonych inwestycji", co przyniesie "ryzyko poniesienia wymiernej szkody finansowej", nie może stanowić uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wskazano, jakie inwestycje musiałaby zrealizować spółka, by wykonać zaskarżoną decyzję, a ponadto nie określono, jakie mogą być koszty takich inwestycji, a także nie uzasadniono w żaden sposób, że koszty owe mogą być znaczne i rzutować na sytuację majątkową spółki czy jej byt prawny. Wobec tego Sąd stwierdził zatem, że w skardze zaprezentowano wyłącznie rozbudowaną argumentację wskazującą na negatywną ocenę zaskarżonej decyzji, jednak nie zawarto twierdzeń wskazujących w istocie na to, że z wykonaniem zaskarżonej decyzji łączy się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec tego Sąd przyjął, że lakoniczny wniosek skarżącej zamieszczony w treści skargi nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przy czym orzeczenie w tym przedmiocie nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania i jest kwestią niezależną od wydania postanowienia, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.