II SA/Wr 80/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Władysław Kulon (spr.), Sędziowie sędzia WSA Olga Białek, sędzia WSA Anna Siedlecka, Protokolant Krzysztof Erbel, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza na rzecz A. sp. z o.o. we W. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. kwotę 731 (słownie: siedemset trzydzieści jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przystępując do orzekania Sąd przyjął następujący stan faktyczny i prawny sprawy wynikający z przedłożonych łącznie ze skargą akt administracyjnych. D. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, (dalej – WIOŚ), wystąpieniem z dnia [...] r., nr [...] poinformował Prezydenta W. o wynikach kontroli przeprowadzonej we A. Sp. z o.o.. W związku z tym Prezydent W. zawiadomieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. poinformował o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Po przeprowadzeniu w dniu 9 maja 2016 r. potwierdzonych protokolarnie oględzin zawierających także dokumentację fotograficzną oraz zawiadomieniu o zakończeniu postępowania w dniu [...] r. wydano decyzję nr [...], którą na podstawie art. 115 a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 672 – dalej – P.o.ś lub ustawa), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112, dalej - rozporządzenia) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej – k.p.a.) ustalono dla A. Sp. z o.o. dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska poza teren zakładu przy ul. S. we W. na poziomie: 50 dB - dla pory dnia od godz. 6:00 do 22:00 oraz 40 dB dla pory nocy od godz. 22:00 do 6:00. W uzasadnieniu decyzji Prezydent W. wskazał na zapisy sprawozdania przekazanego przez WIOŚ, z którego wynika, że głównymi źródłami hałasu emitowanego z terenu przedmiotowego obiektu są wentylatory, centrale wentylacyjne, klimatyzatory, sprężarki, agregaty wody lodowej oraz kotły gazowe. Urządzenia te znajdują się na dachach i wewnątrz budynków zlokalizowanych w granicach terenu A. Sp. z o.o. przy ul. S.. Przeprowadzone pomiary wykazują, iż zmierzony i obliczony równoważny poziom dźwięku LAeqT emitowany do środowiska w czasie pracy zakładu kształtował się na poziomie 37,0-44,4 dB w zależności od lokalizacji punktu pomiarowego. Pomiarów dokonano metodą pomiarów elementarnych, w trzech punktach pomiarowych w dniu 22 marca 2016 r., w godzinach od 22:00 do 22:30. Po przedstawieniu szczegółowego przebiegu i metodyki pomiarów organ I instancji przedstawił dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku dla terenów wymagających ochrony akustycznej wynikające z art. 113 ust. 1 P.o.ś. oraz rozporządzenia i stwierdził możliwość wystąpienia przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku na terenach sąsiadujących z przedmiotowym obiektem. Odnosząc się do podstawy prawnej wydanej decyzji przypomniano, że zgodnie z art. 112 P.o.ś. ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie oraz zmniejszeniu poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on utrzymany. Ponadto w myśl art. 115 a ust. 1 ustawy w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu w środowisku. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Zgodnie z art. 115 a ust. 3 P.o.ś. w decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenu, na które oddziałuje zakład. Określając teren organ przyjął, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna przy ul. P. we W. objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego K. P., na mocy uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] r., nr [...]. Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna znajduje się w wydzieleniu wewnętrznym, oznaczonym na rysunku planu literą B, terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1U. Dla terenu 1U ustalono przeznaczenie podstawowe - uczelnie wyższe, obiekty naukowe i badawcze, biura, hotele, usługi, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa zamieszkiwania zbiorowego, żłobki, zieleń parkowa, skwery, wytwarzanie energii cieplnej, infrastruktura drogowa oraz przeznaczenie uzupełniające - usługi II, mieszkania towarzyszące, pracownie artystyczne, obiekty sakralne, wody powierzchniowe, urządzenia infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 13 ust. 3 uchwały, na terenie 1U dopuszcza się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną w granicach wydzieleń wewnętrznych, oznaczonych na rysunku planu literami A i B. Przedmiotowa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna przy ul. P. znajduje się w granicach wydzielenia wewnętrznego B, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren, na którym znajduje się chroniona przed hałasem zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna przy ul. P. 6 i przy ul. P. 10a nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy P.o.ś. dokonano kwalifikacji przedmiotowego terenu z uwzględnieniem faktycznego jego zagospodarowania i wykorzystania oraz terenów sąsiednich, zgodnie z przepisem art. 115 ustawy przeprowadzając na tę okoliczność oględziny. Według organu tereny wymagające ochrony akustycznej, na które oddziałują emitujące hałas urządzenia zakładu to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Odnosząc się do ustalonego dopuszczalnego poziom hałasu poza zakładem wskazano na zapisy art. 113 ust. 2 pkt 1 i art. 115 a ust. 3 P.o.ś. oraz ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. P. oraz faktyczne zagospodarowanie terenów nie objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tereny zabudowy mieszkaniowej znajdujące się w najbliższym sąsiedztwie A. Sp. z o.o., narażone na oddziaływanie zakładu. Posiłkując się załącznikiem do rozporządzenia określono dopuszczalne poziomy hałasu dla tego terenu opisane w sentencji decyzji. Nie godząc się z wydaną decyzją A. sp. z o.o. z siedzibą we W. wniosła od niej odwołanie czyniąc zarzuty naruszenia P.o.ś. oraz rozporządzenia, a także przepisów procedury administracyjnej. Ze sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika odwołania wynika, że zakwestionowano możliwość dokonania przez organ samodzielnej kwalifikacji terenów na podstawie ich faktycznego zagospodarowania i wykorzystania. Spółka przywołując art. 115a oraz art. 113 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 115 P.o.ś. podała, iż określając dopuszczalne poziomy hałasu organ administracyjny winien w pierwszej kolejności uwzględnić kwalifikację terenów wynikającą z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dopiero w razie jego braku, dokonać oceny danego terenu pod kątem jego faktycznego zagospodarowania. W pominięciu planu zagospodarowania przestrzennego upatrywano niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego i dokonanie jego dowolnej oceny. Samorządowe Kolegium Odwoławcza we W. (dalej - SKO) decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Po zrelacjonowaniu istotnych elementów decyzji Prezydenta W. oraz twierdzeń odwołania w ramach własnych rozważań organ II instancji dokonał szerokiej analizy prawnej zagadnienia ochrony przed hałasem. Przytoczono szereg regulacji związanych zarówno ze stanem akustycznym środowiska, standardami jakości środowiska, dopuszczalnymi poziomami hałasu jak też scharakteryzowano przesłanki wszczęcia postępowania mającego na celu ustalenie dopuszczalnych poziomów hałasu. Dokonując przyporządkowania omówionych zasad do istniejącego w sprawie stanu faktycznego SKO odwołało się do sprawozdania WIOŚ wskazującego, że średni równoważny poziom dźwięku emitowanego do środowiska - LAeqT (w porze nocy) z terenu zakładu wynosił, w zależności od lokalizacji punktu pomiarowego, nawet 44,4 dB. Traktując przedmiotowe sprawozdanie jako dowód oraz nie znajdując podstaw do zakwestionowania tego dokumentu organ II instancji uznał, że wynik pomiarów kontrolnych przekroczył wartość normatywną, co uzasadniało zastosowanie regulacji wynikającej z P.o.ś.. Według SKO bezspornie w dacie kontroli emisja hałasu z terenu zakładu przekraczała dopuszczalne w tym względzie normy i nie można mieć zastrzeżeń do przyjętych w zaskarżonej decyzji wielkości dopuszczalnych poziomów hałasu. Odnosząc się z kolei do zagadnień poruszanych w odwołaniu dotyczących kwalifikacji terenu zauważono, że o tym, czy teren należy do rodzajów terenów określonych w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. decydują w pierwszej kolejności przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny takiej dokonuje się na podstawie faktycznego sposobu zagospodarowania i wykorzystywania terenu i terenów sąsiednich. Oddziaływanie akustyczne przedmiotowego obiektu rozciąga się na tereny zarówno objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (ul. P. - uchwała Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. P.), jak i na tereny takimi ustaleniami nieobjęte (ul. P. 6 - punkt pomiarowy P1 i ul. P. 10a - punkt pomiarowy P2). Oceniając sprawę zabudowy w oparciu o zebrane akta administracyjne organ odwoławczy podał, że sporna zabudowa mieszkaniowa znajduje się w wydzieleniu wewnętrznym, oznaczonym na rysunku planu literą B. Wydzielenie to z kolei znajduje się na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem 1U. W ramach tej jednostki strukturalnej dopuszczalne są różne sposoby zagospodarowania nieruchomości (m.in. obiekty usługowe, zabudowa mieszkaniowa, infrastruktura drogowa), szczegółowo określone w § 13 ust. 1 uchwały z dnia [...] r. Z kolei § 13 ust. 3 uchwały doprecyzował, że zabudowa mieszkaniowa, o której mowa w ust. 1 może być lokalizowana wyłącznie w granicach wydzieleń wewnętrznych oznaczonych na rysunku planu literami A i B. Jak wynika z treści protokołu z przeprowadzonych oględzin w dniu 9 maja 2016 r. teren przedmiotowego zakładu sąsiaduje z istniejącą zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Według SKO w sytuacji, gdy treść miejscowego planu nie rozstrzyga jednoznacznie o rodzaju terenu, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś właściwe organy muszą posiłkować się w tej kwestii aktualnym sposobem zagospodarowania tych gruntów. Jako prawidłowe uznano stanowisko organu I instancji polegające na przyjęciu dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenu, na którym zlokalizowano punkt pomiarowy P3 (ul. P.), odpowiadającym poziomom właściwym dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdyż taki rodzaj zabudowy jest w tym miejscu dopuszczalny. Względem terenów nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, po przytoczeniu art. art. 115 i art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś, zaznaczono, że w przypadku braku planu właściwe organy dokonują oceny na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. W tym przypadku również podzielono stanowisko organu I instancji, który ustalił dopuszczalne poziomy hałasu dla terenów sąsiadujących z zakładem jak dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Na koniec posiłkując się wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 października 2012 r., (sygn. akt II SA/Gd 399/12, LEX nr 1227131), podano, że organ wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu po stwierdzeniu przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, a za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. W myśl art. 115a ust. 3 P.o.ś w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem. Określenie dopuszczalnych poziomów hałasu (a nie dopuszczalnego poziomu hałasu) jest więc obligatoryjnym składnikiem decyzji, o której mowa w art. 115a ust. 1 ustawy. Dla jej wydania z kolei, wystarczy już tylko przekroczenie jednego z powyższych wskaźników (LAeq D lub LAeq N). W rozpatrywanym przypadku pomiary wykonane w porze nocy wykazały przekroczenie jednego z wyżej wymienionych wskaźników, co oznacza, że właściwy organ jest uprawniony do ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu zarówno dla pory dnia, jak i dla pory nocnej". W skardze na powyższą decyzję podniesiono zarzuty tożsame z zarzutami odwołania tj. naruszenie przepisów ustawy P.o.ś., rozporządzenia oraz przepisów procedury administracyjnej. W oparciu o podniesione zarzuty wniesiono o: 1. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez uchylenie decyzji nr [...], wydanej z upoważnienia Prezydenta W. przez Dyrektora Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego W. w dniu 4 lipca 2016 r. oraz ustalenie dla A. sp. z o.o. z siedzibą we Wrocławiu dopuszczalnych poziomów hałasu wyrażonych wskaźnikami LAeq D oraz LAeq N w odniesieniu do terenów właściwych dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. 2. Zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 3. Dopuszczenie dowodów przedstawionych w treści uzasadnienia na okoliczności tam wskazane. Ponadto w przypadku konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego skarżąca spółka wniosła o: 1. Uchylenie decyzji SKO z dnia [...] r., nr [...] oraz decyzji nr [...], wydanej z upoważnienia Prezydenta W. przez Dyrektora Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego W. w dniu 4 lipca 2016 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. 2. Zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 3. Dopuszczenie dowodów przedstawionych w treści uzasadnienia na okoliczności tam wskazane. Dodatkowo skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W szczegółowych motywach skargi podano, że wydając rozstrzygnięcie organ I instancji zakwalifikował teren zabudowy mieszkaniowej przy ul. P. we W. do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i ustalił dla skarżącej dopuszczalne poziomu hałasu emitowanego do środowiska poza teren zakładu przy ul. S. we W. wyrażone wskaźnikami LAeq D oraz LAeq N odpowiednio na poziomie 50 dB w porze dziennej oraz 40 dB w porze nocnej, uznając, że wskazany teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a jego faktyczne zagospodarowanie wskazuje li tylko i wyłącznie na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zdaniem skarżącej wbrew przyjętej kwalifikacji terenu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji jednocześnie przyznał, że zarówno teren należący do skarżącej, jak również teren, na którym znajduje się zabudowa mieszkaniowa przy ul. P. we W. objęty jest miejscowym zagospodarowania przestrzennego K. P. we W., uchwalonym na mocy uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] r., nr [...] oraz określającym przeznaczenie wskazanego terenu m.in. pod zabudowę usługową oraz zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. W uzasadnieniu decyzji organ I całkowicie pominął także fakt, iż na obszarze przy ul. P. jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, tj. domy w zabudowie szeregowej. Wobec istnienia planu zagospodarowania przestrzennego organ I instancji nie był uprawniony do dokonania samodzielnej kwalifikacji terenów na podstawie ich faktycznego zagospodarowania i wykorzystania. Według autora skargi organ II instancji w swojej decyzji powtórzył wywody organu I instancji i pominął istnienie planu zagospodarowania przestrzennego K. P. we Wrocławiu oraz występowanie na obszarze przy ul. P. zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. W uzasadnieniu twierdzeń skarżąca wskazała na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] r., nr [...] oraz załączyła do pisma procesowego wydruk mapy wraz z uwidocznioną zabudową szeregową przy ul. P. we W.. Odwołując się do protokołu kontroli WIOŚ skarżąca podała, iż wynik pomiarów kontrolnych przekroczył wartość normatywną, co miało w istocie miejsca, a z protokołu kontroli wynika, że kontrola wykazała wyłącznie możliwość przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocnej, co winno zostać odzwierciedlone w treści decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Po wskazaniu na art. 115a w z art. 113 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 115 P.o.ś. skarżąca spółka podała, iż w przypadku istnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organy administracji publicznej nie są uprawnione do dokonania samodzielnej kwalifikacji terenów na podstawie ich faktycznego zagospodarowania i wykorzystania. Przepisy ustawy w sposób ścisły zakreślają granice kognicji organu administracyjnego przy dopuszczalnych poziomach hałasu i stanowią wprost, że określając dopuszczalne poziomy hałasu organ administracyjny winien w pierwszej kolejności uwzględnić kwalifikację terenów wynikającą z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dopiero w razie jego braku, dokonać oceny danego terenu pod kątem jego zagospodarowania i wykorzystania z uwzględnieniem normy wynikającej z 114 ust. 2 P.o.ś. W samodzielnym dokonaniu kwalifikacji terenu skarżącą upatrywała również naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego oraz dokonanie jego dowolnej oceny. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentacją zamieszczoną w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 21 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymała skargę i wnioski w niej zawarte jednocześnie doprecyzowała skargę poprzez wskazanie, że strona wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu w odniesieniu do terenu właściwego dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Sąd na rozprawie dopuścił wnioskowany w skardze dowód z mapy załączonej do skargi na okoliczność rodzaju zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 j.t.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. z 2016 r. Dz.U. poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że narusza ona obowiązujący porządek prawny w stopniu skutkującym koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego, choć do przekonania tego Sąd doszedł korzystając z uprawnienia wynikającego ze wskazanego wyżej art. 134 p.p.s.a. Przede wszystkim należy wskazać, ze zgodnie z przepisem art. 115a ustawy P.o.ś. w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. Zgodzić się zatem należy z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie, że wystarczy jednorazowe przekroczenie tych poziomów, by mogła być wydana decyzja zgodnie z tym przepisem w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r., I OSK 6/10, LEX nr 785428, a także wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2013 r., j.w.). Stosownie zaś do art. 112a pkt. 2 P.o.ś., przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB), wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby to LAeq D - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00) oraz LAeq N – równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00). W rozporządzeniu ustalono dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych w szczególności pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, tereny mieszkaniowo-usługowe, tereny zabudowy zagrodowej. W realiach niniejszej sprawy niesprzecznie wyniki pomiarów przeprowadzonych przez WIOŚ dawały organowi podstawy do przeprowadzenia postępowania nakierowanego na rozważanie konieczności wydania decyzji dotyczącej ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska. Wyniki pomiarów są jedynie impulsem do przeprowadzenia stosownego postepowania wyjaśniającego, zaś w tym względzie organ I instancji należytej staranności nie dochował, zaś organ odwoławczy uchybienia tego nie usunął i utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Wskazane pomiary dołączone do wystąpienia z dnia [...], jak też całość zebranego materiału dowodowego, nie korespondują z treścią oprotestowanej skargą decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W sprawozdaniu z dnia 23 marca 2016 r., nr [...] odnotowano, że pomiary przeprowadzono w dniu 22 marca 2016 r. w godzinach 22:00-22:30. Z kolei w decyzji z dnia [...] ustalono dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska zarówno dla pory dnia jak i pory nocy. Porównanie przyjętych jako kluczowe dowodów w sprawie z treścią wydanego rozstrzygnięcia prowadzi do jednoznacznego wniosku, że decyzja Prezydenta W. w znacznej części nie znajduje oparcia w żadnych dokumentach. Brak bowiem podstaw do orzeczenia co do ustalania dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska w porze dnia skoro brak jakichkolwiek pomiarów, czy w ogóle ustaleń organu o poziomie hałasu w czasie dnia, a tym bardziej o przekroczeniu dopuszczalnych norm. Zauważyć należy, że SKO we W., co prawda dostrzegło orzeczenie przez organ I instancji o ustaleniu poziomów hałasu dla pory nocy i dnia lecz uznało, że stwierdzenie przekroczenia poziomu hałasu w dowolnej porze doby daje podstawy do orzeczenia zarówno co do pory nocy jak i dnia. Powołano zresztą w tym względzie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 października 2012 r., (sygn. akt II SA/Gd 399/12), gdzie istotnie zaprezentowano pogląd, że "organ w wydanej decyzji jest zatem zobligowany określić wskaźniki zarówno dla pory dziennej jak i nocnej, niezależnie od tego, w jakiej porze, dziennej czy nocnej, nastąpiło przekroczenie norm hałasu". Sąd w składzie orzekającym nie zgadza się z prezentowanym stanowiskiem oraz dostrzega nieprawidłowość wydanego rozstrzygnięcia sprowadzającą się do naruszenia prawa materialnego i procedury administracyjnej. Zdaniem Sądu doszło do naruszenia art. 115 a P.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą ustaleniem dla skarżącej dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego do środowiska z terenu zakładu na poziomie 50 dB w porze dnia (6°°- 22°°) oraz na poziomie 40 dB w porze nocy (22°°- 6°°). Otóż brzmienie przepisów art. 115 a ust.1 i ust.3 P.o.ś. prowadzi do wniosku, że dopuszczalne poziomy hałasu ustala się dla konkretnego zakładu powodującego jego emisję w określonej porze doby (dnia lub nocy, albo całej doby). Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu, jako akt kreujący obowiązek o charakterze publicznoprawym, kierowana jest wyłącznie do oznaczonego indywidualnie podmiotu (zakładu) emitującego hałas i w odniesieniu do zakresu czasowego, w którym przekroczone zostały dopuszczalne normatywnie poziomy hałasu. Dopuszczalny poziom hałasu może być przekroczony dla pory dziennej (wedle wskaźnika hałasu LAeq D) lub dla pory nocnej (wedle wskaźnika hałasu LAeq N). Tym samym może być on przekroczony tylko w dzień, tylko w nocy, albo w ciągu całej doby. To, że zgodnie z brzmieniem art. 115 a ust. 3 P.o.ś. określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład oznacza, że są one formułowane tylko w takim zakresie czasowym w ujęciu dobowym, w jakim nastąpiło owo przekroczenie. W konsekwencji też tylko w takim zakresie dobowym, w jakim następuje ponadnormatywne przekroczenie hałasu, organ może wydać decyzję określającą dopuszczalne poziomy hałasu. Efekt w postaci rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu administracyjnego musi być adekwatny do ustaleń zawartych w zgromadzonym materiale dowodowym. Rozstrzygnięcie decyzji administracyjnej nigdy nie może następować w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy wynikającego z akt sprawy, które świadczą o podstawie lub o braku podstawy do określonego jego sformułowania. W świetle naruszonych norm prawa materialnego dostrzec również należy naruszenie przepisów procedury administracyjnej. Organ I instancji wydał bowiem rozstrzygnięcie zarówno co do pory dziennej jak i nocnej w sytuacji, gdy nie posiadał żadnych dowodów świadczących o przekroczeniu poziomu hałasu w porze dziennej. W tych okolicznościach trudno mówić o wszechstronnym zebraniu i rozważeniu całego materiału dowodowego czy dochowaniu zasady działania w oparciu i na podstawie prawa. Nie można również uznać aby decyzja Prezydenta W. czy decyzja SKO we W. spełniały wymogi stawiane mocą art. 8 czy art. 9 k.p.a. Wobec dostrzeżonego naruszenia art. 115 a P.o.ś. i przepisów procedury administracyjne, niezależnie od zarzutów skargi, należało uchylić wydane w toku postępowania decyzje jako niezgodne z prawem. Rolą organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zatem zweryfikowanie prawidłowości emisji hałasu w poszczególnych porach doby i wydanie rozstrzygnięcia nie tylko ugruntowanego na normie prawa materialnego, ale także opartego na dostatecznie zebranym w tym względzie materiale dowodowym. Wobec stwierdzonej nieprawidłowości w wykładni przepisów prawa materialnego Sąd uznał za przedwczesne odnoszenie się do zarzutów skargi, gdyż w zależności od ponownie przeprowadzonego postępowania i zebranego w jego toku materiału dowodowego dla stron otwierać się będzie na nowo możliwość przedstawienia stanowiska w sprawie, jak też wskazywania czy żądania przeprowadzenia konkretnych dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia. W ramach tego postępowania rolą organu będzie także ocena wyników przedłożonych mu pomiarów, (względnie organ rozważy zasadność przeprowadzenia dodatkowych pomiarów dotyczących także pory pomiędzy godzinami 6:00-22:00), przez pryzmat przepisów prawa materialnego przewidującego konkretne normy hałasu w określonych porach dla terenu o danym przeznaczeniu. Przy przyporządkowaniu konkretnej normy hałasu organ winien dogłębnie wyjaśnić zagadnienie przeznaczenia terenu. Rozpoznając sprawę ponownie właściwy organ powinien uwzględnić uwagi Sądu przedstawione w uzasadnieniu, biorąc pod uwagę przywołane powyżej okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto kierując się dyspozycją zawartą w art. 200 p.p.s.a.