II SA/Wr 87/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 12 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Skarżący pismem z [...].02.2021 r. (nadanym w placówce pocztowej w dniu [...].02.2021 r., zgodnie z pieczęcią na kopercie – k. 8 akt sądowych) wniósł skargę na decyzję SKO w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 23.02.2020 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto, skarżący został wezwany do nadesłania 10 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz do podania numeru PESEL. Powyższe wezwania zostały doręczone na adres wskazany przez skarżącego w dniu [...].03.2021 r. (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru – k 21 akt sądowych). Skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w zakreślonym terminie 7 dni, wobec czego Sąd postanowieniem z 29.04.2021 r. odrzucił skargę. W dniu [...].06.2021 r. (data nadania w placówce pocztowej, k. 63 akt sądowych) skarżący nadesłał do tut. Sądu wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych. Uzasadniając uchybienie terminu, skarżący wskazał, że zlecił uzupełnienie braków formalnych swojej szwagierce, która ze względu na zły stan zdrowia teściowej (matki skarżącego) podjęła się jej opieki i zapomniała o fakcie niewykonania wezwania, będąc w przeświadczeniu o tym, że już dokonała tej czynności. Na dowód takiego stanu rzeczy skarżący nadesłał oświadczenie szwagierki mające potwierdzić powyższe okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd uznał wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków fiskalnych i formalnych skargi za niezasadny. Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wedle art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jednym z przewidzianych w art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. warunków przywrócenia terminu przez sąd jest uprawdopodobnienie przez stronę braku jej winy w przekroczeniu terminu. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie NSA z 29.05.2019 r., sygn. akt I OZ 430/19). W niniejszej sprawie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi twierdząc, że w sprawie miała miejsce okoliczność wyłączająca jego winę, w postaci złego stanu zdrowia jego matki, co miało zaabsorbować jego szwagierkę, której zlecił czynność usunięcia braków formalnych, do tego stopnia, że zapomniała o przesłaniu dokumentów do Sądu. Odnosząc się do powyższych okoliczności Sąd stwierdza brak podstaw do tego, żeby uznać, że w niniejszej sprawie doszło do niezawinionego uchybienia terminowi przez skarżącego. Przede wszystkim, należy zaznaczyć, że skarżący powołuje się na zły stan zdrowia swojej matki, a teściowej osoby, której zlecił wykonanie wezwania Sądu, jako okoliczności, która uzasadnia brak winy. Zgodnie z orzecznictwem stan zdrowia nie może jednak zostać uznany za przesłankę wskazującą na brak winy w uchybieniu terminowi, jeżeli poza wskazaniem na problemy zdrowotne strona nie poparła ich dokumentami pochodzącymi od lekarza, czy instytucji służby zdrowia, które wskazywałyby na wpływ stanu zdrowia na codzienną egzystencję i możliwość podejmowania czynności, w tym czynności związanych z prowadzonym postępowaniem administracyjnym i sądowym (postanowienie NSA z 29.05.2012 r., sygn. akt I GZ 90/12). Mając powyższe na uwadze, oraz fakt, że skarżący nie załączył żadnych dokumentów medycznych potwierdzających pogorszenie stanu zdrowia swojej matki, nie można uznać, że przywołana okoliczność uzasadnia przywrócenie terminu. Co więcej, zarówno z oświadczenia szwagierki załączonej do wniosku o przywrócenie terminu, jak i samego wniosku skarżącego wynika, że bezpośrednią przyczyną uchybienia terminowi był fakt, że jego szwagierka zapomniała wysłać przekazane jej dokumenty. Okoliczność taka świadczy natomiast o winie w uchybieniu terminowi, gdyż przywołane ewentualne pogorszenie stanu zdrowia członka rodziny mogłoby stanowić okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu w przypadku, gdyby wykazać fakt sprawowania nad nimi opieki i gdyby chodziło o chorobę która całkowicie, obiektywnie uniemożliwia opiekunom podejmowanie zwykłych (choć niecodziennych) czynności życiowych (por. postanowienie NSA z 16.09.2011 r., sygn. akt I OZ 569/12). Z treści nadesłanych do tut. Sądu pism wynika, że to nie ciężki stan zdrowia członka rodziny uniemożliwił dochowania terminu wezwania, a zapomnienie o wezwaniu przez szwagierkę. Okoliczność taka stanowi więc zaniedbanie, zaś przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie NSA z 29.05.2019 r., sygn. akt I OZ 430/19). Tak też nie sposób przyjąć, że osoba dochowująca należytej staranności w wykonaniu wezwania Sądu może zapomnieć o tym obowiązku, mając świadomość konsekwencji wskazanych w pouczeniu. Ponadto, zgodnie z orzecznictwem za zawinienie strony – poza podjętymi przez nią czynnościami lub zaniechaniem podjęcia odpowiednich czynności, w wyniku których doszło do uchybienia terminu – uważa się również zawinienie osób, którym strona zleciła prowadzenie swoich spraw (postanowienie NSA z 25.10.2016r., I FZ 335/16). W związku z powyższym zawinione uchybienie terminu przez szwagierkę, której skarżący zlecił przesłanie dokumentów do Sądu celem usunięcia braków formalnych i fiskalnych skargi, będzie również obciążać skarżącego. Na marginesie należy również zaznaczyć, że skarżący nie wykazał w żaden sposób w jakim terminie ustąpiły okoliczności uzasadnionego uchybienia terminowi, wobec czego nie sposób ocenić czy złożył wniosek w określonym przepisami terminie. Oceniając w takiej sytuacji złożony wniosek należało stwierdzić, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki wymienione w art. 86 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 87 § 1 p.p.s.a., warunkujące przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych i fiskalnych. Skarżący nie uprawdopodobnił natomiast w sposób wystarczający, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie w żaden sposób nie została wskazana okoliczność, która charakteryzowałaby się brakiem winy w uchybieniu przez skarżącego. To na skarżącym spoczywa obowiązek takiego zorganizowania jego działań, aby zapewnić prawidłową ochronę swoich interesów. Błędy w tym zakresie, skutkujące niedotrzymaniem ustawowego terminu, należy uznać za brak należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, w pełni obciążający skarżącego. Mając na uwadze powyższe i ustawowe wymogi wynikające z art. 87 § 2 p.p.s.a., stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie okoliczności, na które powołuje się skarżący nie mogą - zdaniem Sądu - stanowić pozytywnej przesłanki do przywrócenia terminu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji.