II SA/Wr 883/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Władysław Kulon (spr.), Sędziowie Sędzia WSA - Olga Białek, Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu oddala skargę. Wojewoda D. decyzją z dnia 2 października 2014 r. nr O-585/14, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania J. S. , utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono spółce A. sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu przy ul. J. we W. (dz. nr 58/4, AM-20, obręb K.). W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 16 sierpnia 2013 r. do Prezydenta W. wpłynął wniosek spółki A. sp. z o.o., reprezentowanej przez A.P., o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i przyłączem gazu przy ul. J. we W. (dz. nr 58/4, AM-20, obręb K.). Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce pozwolenia na budowę. W wyniku rozpatrzenia odwołania J. S. od tej decyzji, Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Następnie wnioskiem z dnia 13 stycznia 2014 r. pełnomocnik inwestora wystąpił do Prezydenta W. o wyrażenie zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze. zm.). Pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. Prezydent W. zawiadomił strony postępowania o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia wniosku spółki z dnia 16 sierpnia 2013 r. Pismem z dnia 5 lutego 2014 r. Prezydent W. wystąpił do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowy budynek został zaprojektowany na nieprzekraczalnej linii zabudowy ustalonej uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie północnych części zespołów urbanistycznych K. i [...] (Dz.Urz.Woj.D. Nr [...], poz. [...]), zwaną dalej MPZP, co w konsekwencji doprowadziło do usytuowania ścian z otworami okiennymi projektowanego budynku nierównoległe do granic sąsiednich działek budowlanych, w odległości mniejszej niż wymagane 4 m (w odległości od 3,03 m do 4 m od granicy z dz. nr 67; w odległości od 3,6 m do 4 m od granicy z dz. nr 57). Pismem z dnia [...] r. Minister Infrastruktury i Rozwoju upoważnił Prezydenta W. do wyrażenia zgody na przedmiotowe odstępstwo. Pismem z dnia 17 kwietnia 2014 r. Prezydent W. wezwał inwestora do usunięcia braków formalnych wniosku o pozwolenie na budowę. Pismami z dnia 23 i 24 kwietnia 2014 r. pełnomocnik inwestora dokonał stosownego uzupełnienia dokumentacji. Pismem z dnia 25 kwietnia 2014 r. J. S. wniósł uwagi do przedmiotowej inwestycji, stanowczo sprzeciwiając się jej realizacji. Dalej wskazano, że postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. wyraził zgodę na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, polegające na możliwości usytuowania ścian z otworami okiennymi projektowanego budynku w odległości od 3,03 m do 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr 67 oraz w odległości od 3,6 m do 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr 57, powtarzając w uzasadnieniu, co do zasady, treść pisma z dnia 5 lutego 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, w terminie do dnia 6 maja 2014 r. W dniu 6 maja 2014 r. pełnomocnik inwestora przedłożył poprawiony projekt budowlany oraz złożył stosowne wyjaśnienia. Pismem z dnia 7 maja 2014 r. Prezydent W. zawiadomił strony postępowania o jego zakończeniu i poinformował je o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie do dnia 13 maja 2014 r. Pismem z dnia 13 maja 2014 r. J. S. wniósł uwagi do przedmiotowej inwestycji, stanowczo sprzeciwiając się jej realizacji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce A. sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu przy ul. J. we W. (dz. nr 58/4, AM-20, obręb K.). Od tej decyzji, w ustawowym terminie, odwołanie wniósł J. S. , wskazując, że: decyzja jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego Osiedla - projektowany budynek przekracza dopuszczalną ilość 4 kondygnacji, gdyż kondygnacja uznana jako podziemna jest faktycznie naziemną; zaprojektowana palisada zabezpieczająca (...) jest zbyt krótka, co może skutkować uszkodzeniem fundamentów istniejącego budynku; planowane głębokie wykopy pod garaż podziemny (...) w odległości kilkudziesięciu cm od mojej działki spowodują nieodwracalne naruszenie gruntu pod fundamentami i w efekcie uszkodzenie mojego budynku; planowany wjazd i wyjazd z garażu podziemnego planowanego budynku będzie zagrożeniem dla bezpieczeństwa mojego wjazdu i wyjazdu z garażu, pomieszczenia w moim budynku zostaną zaciemnione; odległość "projektowanego budynku od granicy mojej działki jest mniejsza niż wymagane przepisami 4 m"; celem uzyskania pozwolenia na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych wprowadzono w błąd Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Pismem z dnia 22 sierpnia 2014 r., Wojewoda D. zawiadomił strony postępowania o zgromadzeniu materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie oraz poinformował je o ich uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1, art. 73 § 1, art. 78 § 1 i art. 81 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Rozpatrując sprawę jako organ odwoławczy Wojewoda D. stwierdził, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Dalej wojewoda podał, że stosownie do przepisów MPZP, której ustalenia obowiązują między innymi na dz. nr 58/4, teren, na którym ma być realizowana przedmiotowa inwestycja położony jest w obrębie jednostki strukturalnej oznaczonej w części graficznej MPZP symbolem 5MN-MW. Zauważyć należy, że warunki zabudowy dotyczące przeznaczenia powyższego terenu (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 1 lit. b MPZP), dojazdu do terenu (od ul. J. - ulicy dojazdowej oznaczonej symbolem 5KD-D/8, por. § 52 MPZP - zgodnie z § 17 ust. 3 pkt 1 MPZP), nieprzekraczalnej linii zabudowy (budynek został zaprojektowany na nieprzekraczalnej linii zabudowy, zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 3 MPZP), wysokości budynku (nie przekracza 15 m, to jest zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 5 MPZP), powierzchni terenu biologicznie czynnego (38,1% powierzchni dz. nr 58/4, to jest zgodnie z § 6 pkt 4 MPZP), urządzenia zieleni na powierzchniach niezabudowanych i nieutwardzonych (zgodnie z § 6 pkt 5 MPZP), liczby miejsc postojowych i ich usytuowania (wobec 10 mieszkań zaplanowano 12 miejsc postojowych, w tym jedno dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, na terenie dz. nr 58/4 - zgodnie z ustaleniami § 9 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 MPZP) zostały w przedmiotowym projekcie zachowane. Zdaniem wojewody, przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia również ustalenia dotyczące liczby kondygnacji nadziemnych budynków mieszkalnych wielorodzinnych, która nie może być większa niż 4, zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 4 MPZP. W MPZP nie zdefiniowano pojęcia "kondygnacja nadziemna", w związku z czym uzasadnione jest skorzystanie z definicji zawartych w rozporządzeniu. I tak, przez "kondygnację nadziemną" należy rozumieć każdą kondygnację niebędącą kondygnacją podziemną. Przez "kondygnację podziemną" należy rozumieć kondygnację zagłębioną ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację. Z kolei przez pojęcie "kondygnacji" należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia (§3 pkt 16-18 rozporządzenia). Projektowany jednokondygnacyjny garaż podziemny, który wychodzi swoim obrysem poza obrys projektowanego budynku, znajduje się poniżej poziomu otaczającego terenu, przez który, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 15 rozporządzenia, należy rozumieć przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym miejscu działki budowlanej. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że projektowany budynek będzie posiadał 5 kondygnacji: 1 kondygnację podziemną (garaż) oraz 4 kondygnacje nadziemne, zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 4 MPZP. W opinii Wojewody D. planowane zamierzenie jest zgodne z wymaganiami ochrony środowiska. W szczególności należy zauważyć, że nie jest to przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397, z późn. zm.). Nadto wskazano, że projekt zagospodarowania terenu, w części rysunkowej sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych (której aktualizacja przyjęta została do zasobu geodezyjnego w dniu 10 czerwca 2013 r.), jest zgodny z przepisami rozporządzenia. W szczególności projekt budowlany jest (uwzględniając zgodę na odstępstwo -postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...]) zgodny z § 12 ust. 1 rozporządzenia. Przedmiotowy budynek będzie usytuowany ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości od 3,03 m do 3,12 m od granicy z dz. nr 58/3, ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości od 3,6 m do 7,3 m od granicy z dz. nr 57 oraz ścianą z otworami okiennymi w odległości od 3,03 m do 5,66 m od granicy z dz. nr 67. Podkreślić należy, że na planowane usytuowanie budynku od granicy z dz. nr 57 i 67 inwestor uzyskał, przewidzianą w art. 9 ustawy - Prawo budowlane, zgodę na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, polegające na możliwości usytuowania ścian z otworami okiennymi i drzwiowymi projektowanego budynku w odległości od 3,03 m do 4 m od granicy z dz. nr 67 oraz w odległości od 3,6 m do 4 m od granicy z dz. nr 57. W ocenie tutejszego organu powyższa zgoda została przez Prezydenta W. wydana prawidłowo (po uzyskaniu upoważnienia właściwego ministra) i wyczerpująco, a zarazem słusznie uzasadniona. Inwestycja jest również zgodna z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. Odległość balkonów i tarasów projektowanego budynku od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi wynosi co najmniej 1,6 m. Biorąc pod uwagę zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany, zwłaszcza część opisową projektu zagospodarowania terenu (str. 46, pkt 5 - analiza odległości budynków i naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz czasu nasłonecznienia) oraz rys. nr 1a (analiza odległości i naturalnego oświetlenia) i 1b (analiza czasu nasłonecznienia i zacieniania), a także sposób usytuowania projektowanego budynku w stosunku do budynków istniejących na dz. nr 58/3 i 67, a także budynku w trakcie realizacji na dz. nr 57, jak również w stosunku do stron świata, można zaaprobować twierdzenie inwestora, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z § 13 ust. 1 i § 60 ust. 1 rozporządzenia. W tym miejscu należy w szczególności podkreślić, zdaniem wojewody, że co najmniej jeden pokój w budynku mieszkalnym wielopokojowym zlokalizowanym na dz. nr 67 będzie miał zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący 10 godzin (w dniach równonocy w godzinach 7:00-17:00). W opinii organu, budynek mieszkalny znajdujący się na dz. nr 67 można potraktować jak mieszkanie wielopokojowe, o którym mowa w § 60 ust. 2 rozporządzenia. Pojęcie mieszkania wielopokojowego nie zostało, co prawda, zdefiniowane przez ustawodawcę, jednak w § 3 pkt 9 rozporządzenia zdefiniowano mieszkanie (zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego). W świetle przytoczonej definicji mieszkania, nie można pozbawić racji bytu twierdzenia, że budynek mieszkalny to też mieszkanie, w związku z czym budynek mieszkalny znajdujący się na dz. nr 67 można potraktować jako mieszkanie wielopokojowe. W takim mieszkaniu dopuszcza się z kolei ograniczenie wymagania czasu nasłonecznienia określonego w § 60 ust. 1 rozporządzenia co najmniej do jednego pokoju. Przechodząc dalej organ odwoławczy stwierdził, że obecnie ukształtowanie terenu dz. nr 58/3, 58/4, 57 i 67 jest płaskie (rzędne terenu od 123,3 m n.p.m. do 123,5 m n.p.m.). Projektowany na dz. nr 58/4 budynek planuje się z kolei posadowić około 1,4 m powyżej sąsiednich terenów (poziom 0,00 ustalono na rzędnej 124,74 m n.p.m.). W związku z powyższym przewidziano realizację murka oporowego na całej długości granicy z dz. nr 58/3 i 57 i części granicy z dz. nr 67 i 58/1. Murek oporowy od granicy z dz. nr 58/1 i 57 wykonany zostanie od rzędnej 122,5 m n.p.m. do rzędnej 124,6 m. n.p.m., natomiast murek oporowy od granicy z dz. nr 58/3 i 67 zostanie wykonany na planowanych kolumnach CFA do poziomu 124,9 m n.p.m. Ponadto zaprojektowano drenaż opaskowy całego budynku z przepompownią wód drenarskich oraz retencjonowanie wód opadowych i roztopowych w zbiorniku rurowym na terenie dz. nr 58/4 i dalsze jej odprowadzenie do sieci kanalizacji deszczowej w ul. Łanowej (na dz. nr 51 poprzez dz. nr 58/3). W świetle projektowanych rozwiązań należy uznać, że wody opadowe i roztopowe nie będą kierowane na teren sąsiednich nieruchomości, zgodnie z § 29 rozporządzenia. W ocenie wojewody, projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. poz. 462, z późn. zm.). Projekt budowlany posiada "informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia BIOZ" (s. 52, pkt 7), której treść odpowiada § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (Dz.U. Nr 120, poz. 1126), charakterystykę energetyczną budynku (str. 66-68), uzgodnienie dokumentacji projektowej (opinia Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...]), pozytywne stanowisko D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. (pismo z dnia [...] r., znak: [...]), a także aktualne na dzień wydania zaskarżonej decyzji oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw wody, odbioru ścieków, wód opadowych i roztopowych oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, gazowej, elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej (jak również pismo spółki [...] sp. z o.o. z dnia 19 czerwca 2013 r. o braku możliwości przyłączenia do sieci cieplnej; str. 24-38). Ponadto projekt budowlany został uzgodniony bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, a w związku z zaliczeniem projektowanego zamierzenia budowlanego do II kategorii geotechnicznej na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. poz. 463) i przyjęcia stopnia złożoności warunków gruntowo-wodnych jako prostych (projekt budowlany str. 56, pkt 10.3.), do dokumentacji projektowej, zgodnie z § 7 ust. 1 i 2 w związku z § 3 ust. 4 powołanego rozporządzenia, dołączono opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny (sporządzone w czerwcu 2013 r.). Projekt budowlany posiada oświadczenie projektantów i sprawdzających o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane (str. 2), a także potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie uprawnień budowlanych oraz zaświadczeń właściwych izb samorządów zawodowych, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, aktualne na dzień opracowania projektu budowlanego przedmiotowego zamierzenia (s. 4-23a). Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu, że "zaprojektowana palisada zabezpieczająca (...) jest zbyt krótka, co może skutkować uszkodzeniem fundamentów istniejącego budynku, a także że planowane głębokie wykopy pod garaż podziemny (...) w odległości kilkudziesięciu cm od mojej działki spowodują nieodwracalne naruszenie gruntu pod fundamentami i w efekcie uszkodzenie mojego budynku", to należy zauważyć, że w przedłożonym projekcie budowlanym zawarty został opis zabezpieczenia budynków sąsiednich (str. 57, pkt 10.4.). Projektant przewidział w nim zabezpieczenie, od strony wykopu, istniejących budynków palisadami kolumn CFA o średnicy 0,6 m, które należy wykonać przed wykonaniem wykopów pod fundamenty (zob. też rys. nr K-01).Niezależnie od powyższego, mając na względzie brzmienie § 206 ust. 1 rozporządzenia (w przypadku wzniesienia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku), w zatwierdzonym zaskarżoną decyzją projekcie budowlanym zawarto wnioski i zalecenia ekspertyzy technicznej (str. 58a, pkt 10.8.), z których wynika, że stan budynków na dz. nr 58/3 i 67 pozwala na bezpieczną realizację planowanej inwestycji. W związku z powyższym, w ocenie organu projektant w należyty sposób ocenił stan istniejących budynków sąsiednich i możliwości wzniesienia przedmiotowego budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektów budowlanych zlokalizowanych na dz. nr 58/3 i 67. Ponadto Prezydent W. w decyzji z dnia [...] r., nr [...] (pkt 1, odnośnik drugi), zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, wskazał, że w związku z wzniesieniem projektowanego budynku w bezpośrednim sąsiedztwie istniejących obiektów budowlanych należy przestrzegać zapisów zawartych w zatwierdzonym projekcie w pkt od 10.4. do 10.8. Odnosząc się do zarzutu odwołującego się, że planowany wjazd i wyjazd z garażu podziemnego planowanego budynku będzie zagrożeniem dla bezpieczeństwa jego wjazdu i wyjazdu z garażu, należy stwierdzić, że obsługa komunikacyjna dz. nr 58/4 będzie się odbywać poprzez dz. nr 58/1 i 65 (ul. J. - droga gminna), a więc, jak już wskazano wyżej, zgodnie z § 17 ust. 3 pkt 1 MPZP. Ponadto, mimo że realizacja zjazdu nie jest objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia 16 sierpnia 2013 r., to inwestor legitymuje się decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...], którą zezwolono mu na lokalizację przedmiotowego zjazdu z drogi publicznej w sposób przedstawiony na projekcie zagospodarowania terenu. Zdaniem Wojewody D. przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z obowiązującym MPZP i pozostaje w zgodności z warunkami technicznymi. Inwestor przedłożył wymagane prawem opinie i uzgodnienia, a załączony do wniosku projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Do projektu budowlanego dołączono także oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec powyższego Prezydent W., jako organ pierwszej instancji, zobligowany był do wydania inwestorowi decyzji o pozwoleniu na budowę, a Wojewoda D., jako organ drugiej instancji, zobligowany był do utrzymania tej decyzji w mocy zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przytoczoną decyzję Wojewody D. wniósł J. S. . W skardze podano, że obejmuje ona decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] oraz postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] wyrażające zgodę na odstępstwo od warunków technicznych. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, która jednocześnie nie odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i powoduje uciążliwości dla otoczenia oraz niezgodnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 2) art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez wydanie pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego, który nie może samodzielnie funkcjonować z racji braku sieci kanalizacji deszczowej w ul. J. na wysokości nieruchomości, na której zlokalizowana jest inwestycja (pismo [...] z dnia 25 lipca 2013 r.), a także nieobjęcie pozwoleniem na budowę zjazdu z ul. J. na działkę nr 58/4, AM-20, obręb K.; 3) § 12 ust. 1 w zw. z ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), poprzez "sztuczne" podniesienie poziomu terenu i usypanie skarpy okalającej budynek, tak aby do tej części budynku w której usytuowany jest garaż nie stosować odległości wskazanych w ust. 1 § 12 rozporządzenia; 4) § 13 i § 60 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez brak dopływu światła słonecznego do sąsiednich nieruchomości budynkowych, co w konsekwencji powoduje ich pełne zacienienie; 5) § 14 rozporządzenia, poprzez brak zapewnienia dojazdu umożlwiającego dostęp do drogi publiczne z racji wyłączenia spod zakresu zamierzenia budowlanego zjazdu, tym samym uniemożliwienie zweryfikowania, czy pozostałe warunki odnoszące się do dojść i dojazdów do działek budowlanych zostaną spełnione; 6) § 18 ust. 1 rozporządzenia w zw. z § 9 pkt 1 lit. b uchwały Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie północnych części zespołów urbanistycznych K. i [...] (dalej "mpzp"), poprzez zaprojektowanie zbyt małej liczby miejsc postojowych; 7) § 29 rozporządzenia, poprzez podniesienie poziomu terenu działki nr 58/4, co skutkować będzie zmianą naturalnego spływu wód i zalewaniem działek sąsiednich; 8) § 271 ust. i rozporządzenia poprzez niespełnienie wymogów dotyczących odległości między zewnętrznymi ścianami budynków, tj. planowanego do realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego i budynku usytuowanego na dz. nr 67. Nadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez: 1) nieprzeprowadzenie przez organ analizy w zakresie spełnienia wymagań dotyczących odległości między zewnętrznymi ścianami budynków, tj. planowanego do realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego i budynku usytuowanego na dz. nr 67, o których mowa w § 271 i 272 rozporządzenia; 2) brak wszechstronnej analizy zamierzenia budowlanego w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego oraz przepisy art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego, jako że zaprojektowany budynek narusza prawa osób trzecich, w tym skarżącego; 3) niepodjęcie dostatecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji naruszenie słusznego interesu stron postępowania oraz zasady pogłębiania zaufania stron postępowania do organów administracji publicznej; 4) brak przeprowadzenia oraz rozpatrzenia wyczerpująco całego materiału postępowania dowodowego, a to poprzez pominięcie szczególnie istotnych kwestii dla wyniku przedmiotowej sprawy, jak choćby w zakresie wymogów co do odległości z działką sąsiednią. Nadto podniesiono zarzut naruszenia art. 6, 7, 77 § 1 i 80 Kpa, poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego wyrażające się w szczególności przez: 1) przyjęcie przez organ, że wybudowany przez Spółkę budynek wielorodzinny zapewni budynkowi skarżącego wystarczający dostęp światła, podczas gdy w projekcie budowlanym znajdują się wnioski będące powtórzeniem przepisów rozporządzenia, bez precyzyjnego wyjaśnienia przez sporządzającego projekt, w jaki sposób została ustalona liczba-godzin nasłonecznienia; 2) pominięcie wniosku zawartego na str. 58a projektu budowlanego, że nawet zastosowanie najbezpieczniejszych metod zabezpieczenia wykopów w bezpośredniej bliskości istniejących budynków, nie daje 100% pewności, że w obrębie tych budynków nie powstaną mniejsze lub większe uszkodzenia, co potwierdza, że planowana inwestycja bezpośrednio zagraża przede wszystkim stabilności budynku skarżącego. Natomiast zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 9 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, poprzez niedostrzeżenie i nieusunięcie wad w zakresie postanowienia w przedmiocie odstępstwa od warunków technicznych, jako że przedmiotowe odstępstwo narusza uzasadnione interesy osób trzecich, w tym dotyczące dostępu światła do pomieszczeń mieszkalnych, czy też zmiany naturalnego spływu wód opadowych. Dodatkowo zarzucono naruszenie art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 7 i 77 Kpa, poprzez wydanie postanowienia w sytuacji niewystąpienia w przedmiotowym przypadku przesłanek koniecznych do zastosowania art. 9 Prawa budowlanego przy uwzględnieniu przepisów o ochronie prawa własności, w tym art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy, który stanowi o poszanowaniu występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Uwzględniając podniesione zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. oraz o uchylenie postanowienia tego organu w przedmiocie wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Nadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Na uzasadnienie skargi podano, że inwestor zaplanował swoje zamierzenie budowlane w postaci budynku mieszkalnego wielorodzinnego z dziesięcioma mieszkaniami i 12 miejscami parkingowymi na działce o powierzchni 614 m2. Już z powyższego faktu można wywieść, że nie ma możliwości, aby tak duża inwestycja na tak małej powierzchni gruntu nie naruszała uzasadnionych interesów osób trzecich, które przejawią się w naruszeniu warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zaznaczyć należy, że ściana garażu w projektowanym budynku znajduje się w odległości 1,04 m od granicy działki i fundamentów istniejącego budynku jednorodzinnego Skarżącego. Co prawda, inwestor podnosi, iż spełnia warunki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niemniej jednak nie może ujść uwadze, że w momencie uchwalania planu miejscowego omawiany teren o symbolu 5MN-MW był znacznie większy, gdyż dz. nr 58/2 AM 20 miała powierzchnię 0,1271 ha. Tymczasem decyzją nr [...] z dnia [...] r. nastąpił jej podział, w wyniku którego powstały działki nr 58/3 o pow. 0,0658 ha oraz dz. nr 58/4 o pow. 0,0614 ha. Zaznaczyć przy tym należy, że jak wynika z uzasadnienia decyzji - podział został dokonany niezależnie od ustaleń planu miejscowego w oparciu o art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami (w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego). Zatem działka, na której ma zostać zrealizowana planowana inwestycja, została podzielona, gdyż na dz. nr 58/3 usytuowany był budynek mieszkalny, natomiast na dz. nr 58/4 zlokalizowany był budynek o charakterze niemieszkalnym, tj. budynek transportu. Wydzielenie to nastąpiło wbrew ustaleniom obowiązującego planu miejscowego "w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego". Z § 8 miejscowego planu wynika natomiast, że dopuszczalny jest podział nieruchomości, przy czym powierzchnia działki budowlanej dla każdego budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie może być mniejsza niż600 m2 dla budynku wolnostojącego. Jak wynika natomiast z analizy niniejszej sprawy - wydzielona we wskazany powyżej sposób działka nie tylko nie będzie służyć do korzystania z budynku mieszkalnego usytuowanego na działce 58/3, ale ma powstać na niej budynek mieszkalny wielorodzinny z dziesięcioma lokalami mieszkalnymi, zlokalizowany na powierzchni przewidzianej w miejscowym planie jak powierzchnia minimalna dla budowy domu mieszkalnego jednorodzinnego. Z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego wynika prawo właściciela działki sąsiedniej do poszanowania jego uzasadnionych interesów, wynikających z prawa do korzystania ze swej własności. Usytuowanie budynku na działce budowlanej, z poszanowaniem interesu prawnego właścicieli działek sąsiednich, oznacza nie tylko uwzględnienie norm, o których mowa w § 12 rozporządzenia, ale także wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich. Zdaniem skarżącego, budowa przy granicy nieruchomości lub też w zbliżeniu do granicy, może być uznana za legalną wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny. Pozytywnie można rozstrzygnąć sprawę tej strony, która wykaże, iż budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią, lub w zbliżeniu do tej granicy, nie narusza zasad współżycia społecznego jak też nie zakłóca korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości a także w zależności od konkretnej sprawy, wynika z zasady równości wobec prawa określonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP - tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 236/08. Tymczasem zaskarżone pozwolenie na budowę narusza zasady współżycia społecznego oraz zakłóca korzystanie skarżącemu z należącej do niego nieruchomości ponad przeciętną miarę. Wynika to przede wszystkim z bliskości planowanej inwestycji w stosunku do granicy działki skarżącego, w stosunku do ścian zewnętrznych budynku skarżącego oraz w stosunku do okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku skarżącego, jak również rozmiarów inwestycji w odniesieniu do powierzchni działki, na której ma być zrealizowana oraz charakteru tej inwestycji (budynek mieszkalny wielorodzinny). Przechodząc do poszczególnych zarzutów w pierwszej kolejności skarżący podniósł, że zamierzenie budowlane zatwierdzone zaskarżonym aktem i dla którego wydane zostało pozwolenie na budowę narusza § 12 ust. 1 i 7 rozporządzenia. Zaprojektowany budynek mieszkalny wielorodzinny nie spełnia wymaganych odległości. O ile odnośnie do wymogów ujętych w ust. 1 wydane zostało postanowienie udzielające odstępstwo od tego przepisu techniczno-budowlanego, to sposób rozwiązania przyjętego wobec garażu podziemnego narusza ust. 7 omawianego paragrafu. W tym miejscu należy przytoczono tezę orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 910/10, gdzie Sąd zaakcentował, iż "pojęcia "podziemnej części budynku" w rozumieniu § 12 ust. 7 rozporządzenia nie należy utożsamiać z kondygnacją podziemną zdefiniowaną w § 13 pkt 17 tego rozporządzenia, i w rezultacie objaśniać je przez odwołanie się do tej definicji. Na przeszkodzie takiemu rozumowaniu stoi jedna z podstawowych dyrektyw wykładni językowej, określana mianem zakazu wykładni synonimicznej, w myśl której różnym zwrotom użytym w tekście aktu prawnego nie należy nadawać tego samego znaczenia. Termin "podziemna części budynku", w braku definicji legalnej, należy wykładać zgodnie z jego słownikowym znaczeniem. W analizowanym tu kontekście "podziemny" znaczy tyle co "znajdujący się, przebiegający pod powierzchnią ziemi, wykonany pod ziemią". W rezultacie na gruncie § 12 ust. 7 rozporządzenia należy ograniczyć się do badania. czy sporna część budynku znajduje się całkowicie poniżej poziomu otaczającego go terenu - o czym przywołany przepis wyraźnie stanowi". Podniesienie poziomu terenu wraz z zaprojektowanymi "sztucznymi" skarpami okalającymi garaż budynku pozostaje w opozycji do § 12 ust. 7 rozporządzenia, co powoduje, że w zakresie garażu zastosowanie znajdują odległości wymienione w ust. 1 tego aktu. Odległości wymienione w tym ustępie nie zostały zachowane. Przechodząc dalej skarżący zauważył, że zaskarżona decyzja narusza art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego statuującego zasadę, iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Wyodrębnienie z projektu budowlanego przyłączy, w celu wykonania ich w kolejnym etapie inwestycji, należy uznać za naruszenie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 28/13). W przypadku omawianego pozwolenia na budowę, spod jego zakresu inwestor wyłączył zjazd na drogę publiczną, przyłącza, ale także część sieci kanalizacyjnej umożliwiającej odprowadzenie wód opadowych. Nie ulega wątpliwości, że bez zjazdu czy wybudowania odcinka sieci kanalizacji deszczowej w ul. J. (zgodnie z pismem [...] z dnia [...] r.) budynek mieszkalny wielorodzinny nie może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jak pisze [...] we wskazanym piśmie, odprowadzenie wód opadowych wymaga przejścia przez tereny niebędące w dyspozycji inwestora i wymagać będzie ustanowienia służebności gruntowej działek przez których przebiegają przewody kanalizacji deszczowej odprowadzające wody opadowe i roztopowe z ww. obiektu oraz wymaga zawarcia umowy dotyczącej zasad użytkowania i eksploatacji wspólnych odcinków przewodów i studni kanalizacji deszczowej. W przedmiotowej sprawie brak jest jakiegokolwiek potwierdzenia, że warunki ustanowione przez gestora sieci inwestor spełni (chociażby w zakresie służebności), tym samym zatwierdzony projekt naruszać może warunki, pod którymi został zapewniony Inwestorowi odbiór wód opadowych i roztopowych oraz warunki przyłączenia do sieci kanalizacyjnej. Jak wynika z powyższego zatwierdzony projekt budowlany jednego obiektu narusza wspomnianą zasadę z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Dalej skarżący zarzucił, że przedmiotowa decyzja sprzeczna jest z warunkami określonymi w § 14 ust. 1 rozporządzenia, wedle którego do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Wyłączenie z zaskarżonej decyzji zjazdu powoduje, że zamierzenie budowlane jest niekompletne i także narusza regułę zawartą w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Przewidziane w projekcie budowlanym odległości od budynków mieszkalnych usytuowanych w sąsiedztwie skutkują naruszeniem warunków dotyczących przesłania i nasłonecznienia przewidzianych w § 13 i § 60 ust. 1 rozporządzenia. Wątpliwość również budzi zaprojektowanie 12 miejsc postojowych dla 10 mieszkań, co stanowi warunek konieczny wynikający z zapisów mpzp, przy czym jedno z tych miejsc zostało przewidziane da osoby niepełnoprawnej. Zgodnie natomiast z § 9 pkt 1 lit. b) miejscowego planu dla zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej ustalono wskaźnik 1,2 miejsca postojowego na jedno mieszkanie. Tymczasem zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W ocenie strony skarżącej, zaskarżona decyzja narusza także § 29 rozporządzenia, poprzez podniesienie poziomu terenu działki nr 58/4, co skutkować będzie zmianą naturalnego spływu wód i zalewaniem działek sąsiednich. Zaprojektowany na części działki inwestora w sąsiedztwie działki skarżącego murek oporowy nie uchroni skarżącego od zalewania jego nieruchomości wodami opadowymi i roztopowymi z terenu nieruchomości dewelopera. Murek oporowy od granicy z działką nr 67 należącą do skarżącego nie zostanie bowiem wybudowany na całej długości. Co więcej sięgać on będzie poziomu 124,9 m przy uwzględnieniu, że rzędne terenu, na którym położone są działki nr 58/3, 58/4 i 57 wynoszą od 123,3 m do 123,5 m.n.p.m. Oznacza to, że murek będzie przewyższał poziom nieruchomości inwestora jedynie o 16 cm (poziom 0,00 dla działki nr 58/4 ustalono na rzędnej 124,74 cm). Nie można zatem uznać, że przewidziane zabezpieczenie jest wystarczające dla uchronienia nieruchomości skarżącego przed podtopieniem lub zalaniem tym bardziej, że skarżący od początku postępowania konsekwentnie podnosił, że teren, na którym usytuowany jest jego budynek jest terenem podmokłym. Nie gwarantuje tego również zabezpieczenie w postaci palisady kolumn CFA o średnicy 0,6 m, a to zważywszy na bardzo bliską odległość projektowanego przez dewelopera budynku i budynku należącego do skarżącego. Co więcej, nie wyjaśniono, czy palisada ta ma zabezpieczać działkę inwestora z każdej strony. Reasumując, zdaniem skarżącego, właściciel sąsiedniej nieruchomości ma wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego prawo do poszanowania jego uzasadnionych interesów wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności. Zamierzenie budowlane objęte zaskarżoną decyzją koliduje z uzasadnionym interesem osób trzecich poprzez naruszenie warunków technicznych mających charakter bezwzględny. Wobec powyższego organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i 77 § 1 Kpa. Po pierwsze, organ odwoławczy wydał decyzję skutkującą istotnymi błędami w ustaleniach faktycznych, które polegały na przyjęciu, że Prezydent W. w sposób prawidłowy wyraził zgodę na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, co ma polegać na usytuowaniu ścian z otworami okiennymi i drzwiowymi projektowanego budynku w odległości od 3,03 do 4,0 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr 67. Wojewoda bezkrytycznie przyjął, że odległość ściany budynku od granicy działki nr 67 wynosi 3,03 - 5,66 m podczas, gdy odległość taka w najbliższym położeniu ścian sąsiadujących budynków wynosi 2,20 m od ściany budynku skarżącego. Ponadto organ nie wyjaśnił, w jaki sposób zostały dokonane ww. pomiary, które przecież znacznie różnią się od pomiarów przedstawionych przez skarżącego. Skoro odstępstwo zezwala na realizację inwestycji w odległości 3,03 - 4,0 m od budynku sąsiedniego, to realizacja tej inwestycji w bliżej odległości nie jest objęta zakresem przedmiotowego odstępstwa, a co za tym idzie -pozwolenie na budowę nie powinno zostać wydane. W tym miejscu zaznaczyć należy, że organ nie przeprowadził jakiejkolwiek analizy w zakresie spełnienia wymagań dotyczących odległości między zewnętrznymi ścianami budynków, tj. planowanego do realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego i budynku usytuowanego na dz. nr 67, o których mowa w § 271 i 272 rozporządzenia. Tymczasem ściany zewnętrzne obu budynków znajdują się w znacznej bliskości, a organ I instancji w piśmie skierowanym do Ministra Infrastruktury i Rozwoju wskazał, iż "usytuowanie budynku na działce nr 58/4 generuje odległości ścian budynku od granic działek sąsiednich. Lokalizacja budynku generalnie spełnia warunki przepisów rozdziału 7 rozporządzenia (...) mówiących o usytuowaniu budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe - odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędących ścianami oddzielenia pożarowego warunki § 271 ust. 1 rozporządzenia. Rozwiązanie posiada pozytywną opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń pożarowych". W ocenie skarżącego, z powyższego wynika, iż warunki w zakresie odległości między ścianami zewnętrznymi budynków spełnione zostały "generalnie", co organ wywiódł z uzgodnienia rzeczoznawcy. Organ nie wskazał natomiast, które ze wskazanych w ust. 1 przywołanego przepisu odległości mają w niniejszej sprawie zastosowanie i czy rzeczywiście zostały spełnione. Nadto – zdaniem skarżącego – Wojewoda D. błędnie przyjął, że budynek zaprojekowany przez inwestora ma 4 kondygnacje nadziemne podczas, gdy w rzeczywistości budynek liczy 5 kondygnacji nadziemnych. Zgodnie z § 3 pkt 17 rozporządzenia, przez kondygnację podziemną należy rozumieć kondygnację zagłębioną ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację. Tymczasem deweloper sztucznie podwyższył poziom terenu tak, aby spełnić wymagania statuowane przez ww. przepis. Gdyby tego nie uczynił, to budynek nie spełniałby wymogów, o których mowa w § 17 ust. 2 pkt. 4 mpzp. Działanie inwestora stanowi obejście prawa i powinno skutkować odmową wydania pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja wydana została w wyniku zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. W wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 grudnia 2012 r. (sygn. akt: VIII SA/Wa 635/12) wskazał, że organ odwoławczy dokonując oceny zacienienia pomieszczenia skarżącej, powołując się na ustalenie wysokości przesłaniania liczonej od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi ogrodzenia zobowiązany jest odnieść się co do całej treści § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Przepis ten dla prawidłowej oceny wymaga ustalenia wskazanego w nim kąta i sytuacyjnego odniesienia się do niego obiektów przesłanianego i przesłaniającego (przesłaniających). Zaniechanie dokonania takiej oceny narusza treść art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie, z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a wyraz temu winien dać, w myśl art. 107 § 3 k.p.a., w uzasadnieniu decyzji. Organ w uzasadnieniu decyzji powołał się na przedstawioną przez spółkę w projekcie budowlanym analizę odległości budynków i naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz czasu nasłonecznienia, (k. 46 projektu budowlanego, pkt 5). Tymczasem rzeczona analiza jest w rzeczywistości powtórzeniem treści odpowiednich przepisów rozporządzenia i w żadnym stopniu nie pokazuje, w jaki sposób osoba sporządzająca analizę doszła do wniosku, że warunki czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych zostały spełnione. Odnosząc się natomiast do kolejnego przejawu naruszenia art. 6, 7, 77 § 1 i 80 Kpa wskazać należy, że organ dokonał pobieżnej analizy ekspertyzy technicznej zawartej w projekcie budowlanym, przyjmując do wiadomości jedynie wniosek, że stan budynków na dz. nr 58/3 i 67 pozwala na bezpieczną realizację planowanej inwestycji. Jednakże oprócz tego w przedmiotowej opinii wyraźnie wskazano, że nawet zastosowanie najbezpieczniejszych metod zabezpieczenia wykopów w bezpośredniej bliskości istniejących budynków, nie daje 100 % pewności, że w obrębie tych budynków nie powstaną mniejsze lub większe uszkodzenia, (zob. str. 58a projektu budowlanego) co potwierdza, że planowana inwestycja bezpośrednio zagraża przede wszystkim stabilności budynku skarżącego. W dalszej części skargi wskazano, że w ocenie skarżącego wydane przez Prezydenta W. postanowienie wyrażające zgodę na odstępstwo od warunków technicznych § 12 list. 1 pkt 1 rozporządzenia narusza art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego. Wynikający z treści art. 9 Pb warunek, że odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych może mieć miejsce w szczególnie uzasadnionych sytuacjach, potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne i poglądy doktryny (zob. wyr. NSA z 18.1.2000 r., IV SA 1756/98, OSP 2002, Nr 9, poz. 117, z glosą aprobującą M. Szewczyka). Udzielone w przedmiotowym przypadku odstępstwo nie było warunkowane wystąpieniem szczególnie uzasadnionego przypadku pozwalającego na jego udzielenie od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. W przypadku niniejszej inwestycji nie miał miejsca przypadek szczególnie uzasadniony, a więc mający w sobie element wyjątkowości uprawniający do odstąpienia od bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. W przedmiotowej sprawie inwestor ma faktyczną możliwość zabudowania należącej do niego nieruchomości przez skorygowanie jej rozmiarów. Przesłanki ekonomiczne, jakimi kierował się deweloper bez wątpienia nie stanowią "przypadku szczególnie uzasadnionego" tym bardziej, że zamierza realizować inwestycję na powierzchni uznanej przez miejscowy plan za powierzchnię minimalną dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Tym samym przedmiotowa zgoda na odstępstwo udzielona została w sposób dowolny i bez uwzględnienia stanu zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Usytuowanie budynku inwestora w stosunku do budynku mieszkalnego należącego do skarżącego w odległości wynikających z udzielonej zgody zagraża bezpieczeństwu mienia skarżącego i naruszenie jego interesów wynikających z prawa własności przy braku zastosowania rozwiązań zamiennych. Również późniejsze funkcjonowanie obu budynków wynikające z ich bliskości, minimalnych odległości 1,5 m zjazdu, balkonów w stosunku do działki skarżącego będzie stanowiło nadmierną uciążliwość. Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewoda zauważył przy tym, że przepisy MPZP nie wskazują minimalnej powierzchni działki budowlanej dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego, a powołany w skardze § 8 MPZP dotyczy ustaleń obowiązujących przy scalaniu i podziale nieruchomości. Inwestycja, z uwzględnieniem wykonania sztucznych skarp (jak wskazano w treści skargi) jest zgodna z § 12 ust. 7 rozporządzenia. Ponadto dla inwestycji przewidziano wymaganą przepisami liczbę miejsc postojowych, a dz. nr 58/4 posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ul. J., drogi gminnej - dz. nr 58/1 i 65. Dodatkowo, w projekcie budowlanym jasno wskazano lokalizację palisad zabezpieczających budynki znajdujące się na sąsiednich nieruchomościach oraz przedstawiono sposób odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Zdaniem organu, pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. II SA/Ke 28/13 jest stanowiskiem odosobnionym i nieakceptowanym zarówno w orzecznictwie (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. II SA/Sz 717/10, oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2013 r., sygn. II OSK 896/12,), jak i w doktrynie (A. Kosicki, [w:] Prawo budowlane. Komentarz, red. M. Wierzbowski, A. Plucińska-Filipowicz, Warszawa 2014, s. 279 i n. oraz A. Ostrowska, [w:] Prawo budowlane. Komentarz, red. A. Gliniecki, Warszawa 2014, s. 432). Podkreślić należy, że to inwestor określa zakres planowanych robót budowlanych we wniosku o pozwolenie na budowę. W związku z powyższym, w zależności od woli inwestora, może on objąć jednym wnioskiem o pozwolenie na budowę wykonanie obiektu budowlanego (objętego obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę) wraz z przyłączami, jak również może wykonać obiekt budowlany bez przyłączy. Gdy budowa przyłączy ma nastąpić w późniejszym terminie, wówczas inwestor ma do wyboru dwa tryby wykonania przyłączy: na podstawie zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 20 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1a ustawy - Prawo budowlane) lub bez zgłoszenia (art. 29a ustawy - Prawo budowlane). Ponadto, na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę inwestycji, z zakresu której wyłączono przyłącza, nie jest konieczne legitymowanie się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomościami, przez które mają przechodzić te przyłącza, na cele budowalne. Wojewoda D. podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania w bezsprzeczny sposób ustalono, iż inwestycja nie wpłynie na nasłonecznienie i przesłanianie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, między innymi, w budynku zlokalizowanym na dz. nr 67 oraz wyczerpująco i słusznie uzasadniono zgodę na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. W tym miejscu należy podkreślić, że bezpośrednio przy granicy z dz. nr 58/4 zlokalizowany jest garaż dobudowany do budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na dz. nr 67, a odległość między budynkiem projektowanym, a przedmiotowym budynkiem będzie wynosiła 8,38 m (odległość między projektowanym budynkiem, a garażem usytuowanym na dz. nr 67 będzie wynosiła 4,38 m). Ponadto projekt budowlany zawiera informację o przeciwpożarowym zabezpieczeniu obiektu (str. 53 i 54) i został uzgodniony bez uwag z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczenia przeciwpożarowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 2 lutego 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 883/14) oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 29 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i złożył do akt dokumentację fotograficzną (k. 70-74 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wyjaśnienie motywów wyroku wypada rozpocząć od przypomnienia, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W postępowaniu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Uwzględniając zakres kognicji sądu administracyjnego wypada dodać, że głównym zagadnieniem, które jest przedmiotem postępowania sądowego jest ustalenie, czy wynik postępowania administracyjnego w danej sprawie odpowiada prawu. Sąd może bowiem uchylić zaskarżoną decyzję dopiero w razie stwierdzenia, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem nie każde naruszenie prawa materialnego czy procesowego, którego dopuściłyby się organy administracji publicznej, musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Takie rozstrzygnięcie sądu jest dopuszczalne wyłącznie, jeśli sąd stwierdzi kwalifikowane naruszenia prawa materialnego lub procesowego, to jest takie, które miały wpływ na wynik sprawy lub mogły były mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego trzeba wskazać, że materialnoprawną podstawę działań organów administracji publicznej w omawianym postępowaniu stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Poprzedzając odniesienie się do zarzutów skargi, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącego, trzeba na wstępie zaznaczyć, że organy administracji publicznej orzekające w sprawie dokonały prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do zastosowania właściwych norm prawa materialnego. W tych warunkach – w przekonaniu Sądu – nie można było podjąć decyzji o odmowie wydania pozwolenia na budowę, a co za tym idzie wynik postępowania, jakim było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zasługuje na aprobatę. Natomiast odnosząc się do zarzutów wyrażonych w skardze, trzeba wskazać, że Sąd w składzie orzekającym w sprawie ich nie podzielił. Po pierwsze Sąd ustalił, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie północnych części zespołów urbanistycznych K. i [...] (Dz.Urz.Woj.D. Nr [...], poz. [...]). Nieruchomość, na której zaplanowano inwestycję znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem 5MN-MW, na którym przewidziano zabudowę wielorodzinną do 4 kondygnacji nadziemnych i wysokości do 15 m. Analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że warunki te są spełnione. Jeśli zaś chodzi o powierzchnię działki budowlanej, godzi się zauważyć, że w niniejszym postępowaniu sądowym nie podlega kontroli sądu decyzja o podziale nieruchomości, a zatem kwestia za pozostaje poza granicami niniejszej sprawy. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego z powodu wyłączenia części sieci kanalizacji deszczowej i zjazdu z drogi publicznej z zakresu projektu budowlanego, Sąd stwierdził, że nieobjęcie zaskarżoną decyzją budowy sieci kanalizacji i zjazdu z drogi publicznej nie oznacza, iż zaskarżoną decyzją nie objęto całego zamierzenia budowlanego. W orzecznictwie sądowym prezentowane są wprawdzie rozbieżne stanowiska dotyczące możliwości nieobjęcia przyłączy czy zjazdu z drogi publicznej pozwoleniem na budowę wydanej dla innej inwestycji, jednak skoro organy odniosły się do ww. kwestii w treści decyzji, to nie można uznać, że elementy te pominięto. W ocenie Sądu nieujęcie kanalizacji deszczowej i zjazdu z drogi publicznej w zaskarżonej decyzji nie może być – w realiach niniejszej sprawy – uznane za naruszające prawo. W omawianym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym skargę podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny, że w myśl art. 33 ust. 1 zd. 1 Prawa budowlanego przyłącza nie muszą być objęte decyzją o pozwoleniu na budowę zasadniczego obiektu (zob. wyrok NSA z 18 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 896/12, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten znalazł też potwierdzenie w literaturze, gdzie podnosi się, iż "nie ma też żadnych przekonywających argumentów, że nie można zatwierdzić projektu budowlanego i udzielić pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego polegającego na budowie budynku w sytuacji, gdy projekt nie zawiera przyłączy. Przemawia za tym fakt, iż przy wznoszeniu budynku, o którym mowa w art. 3 pkt 2, przyłączy nie zalicza się do jego części składowych. Wynika to z przepisu art. 3 pkt 9, który zalicza je do urządzeń budowlanych, rozumianych jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. [...] Nie do przyjęcia byłby zatem wniosek, że brak w projekcie budowlanym takich urządzeń uniemożliwia jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na budowę" (zob. A. Kosicki, Komentarz do art. 33 Prawa budowlanego, w: A. Plucińska-Filipowicz i inni, Prawo budowlane. Komentarz, LEX/el. 2014). Przytoczone poglądy w pełni odnoszą się także do kwestii kanalizacji deszczowej i zjazdu z drogi publicznej w realiach niniejszej sprawy, a zatem zarzuty skargi w tym zakresie uznać należało za niezasadne. W tym kontekście nie zasługiwał też na uwzględnienie zarzut naruszenia § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kwestię naruszenia tego przepisu będzie można byłoby ewentualnie rozważać na etapie rozpoznawania sprawy pozwolenia na budowę zjazdu z drogi publicznej. Następnie trzeba powiedzieć, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia § 12 cytowanego rozporządzenia poprzez "sztuczne" podniesienie terenu i niestosowanie odległości od granicy działki dla podziemnej części budynku (garażu). Zdaniem Sądu, kwestia odległości budynku od granicy działki regulowana jest w kontekście dostępu do światła budynków (stąd wyznaczane są takie a nie inne odległości ścian z otworami okiennymi), dlatego część podziemna budynku w myśl § 12 ust. 7 rozporządzenia nie podlega regulacji dotyczącej odległości od granicy nieruchomości. Nie można zatem postawić skutecznego zarzutu naruszenia ww. przepisów, jeśli zaprojektowana część budynku jest w istocie częścią podziemną, niezależnie od tego, jak skarżący interpretuje rolę skarpy okalającej budynek. Również – zdaniem Sądu – zaskarżona decyzja nie narusza § 29 cytowanego rozporządzenia przez "podniesienie poziomu terenu, które będzie skutkować zmianą naturalnego spływu wód". Jak wynika z akt sprawy, przewidziano bowiem w projekcie budowlanym mur oporowy, którego funkcją bynajmniej nie jest kierowanie wód opadowych na działki sąsiednie, a tylko do takich sytuacji odnosić mógłby się § 29 rozporządzenia. Podobnie trzeba wskazać, że w projekcie budowlanym oraz decyzjach obu instancji wykazano za pomocą odpowiednich rysunków oraz omówienia ich w uzasadnieniach decyzji, że spełnione zostały normy doświetlenia zarówno dla projektowanej inwestycji, jak i nieruchomości sąsiednich. Natomiast skarżący nie przedstawił analizy naświetlenia, która zanegowałaby ustalenia poczynione w zaskarżonej decyzji. Z tych względów nie można uznać zarzutu naruszenia § 13 i § 60 cytowanego już rozporządzenia za zasługujący na uwzględnienie. Nadto nie podzielił Sąd zarzutu naruszenia § 18 ust. 1 cytowanego rozporządzenia w zakresie zaprojektowania miejsc postojowych. Z akt sprawy wynika, że inwestor zaprojektował 12 miejsc postojowych dla 10 lokali mieszkalnych, co – w przekonaniu Sądu – odpowiada ww. przepisowi rozporządzenia i przepisom powołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przechodząc dalej Sąd stwierdził, że projekt budowlany uzyskał uzgodnienie właściwego rzeczoznawcy do spraw ochrony przeciwpożarowej dokonane po myśli przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. Nr 121, poz. 1137 i z 2009 r. Nr 119, poz. 998). Nie można zatem postawić organowi zasadnego zarzutu, iż nie odniósł się do kwestii ochrony przeciwpożarowej, skoro projekt budowlany uzyskał wymagane uzgodnienie. W tym zakresie zarzuty naruszenia przez wojewodę § 271 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wiążą się – zdaniem Sądu – z zarzutami skarżącego skierowanymi w stosunku do postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] wyrażającego zgodę na odstępstwo od warunków technicznych, polegające na możliwości usytuowania ścian budynku z otworami okiennymi w odległości od 3,03m do 4m od granicy z działką budowlaną nr 67 i w odległości od 3,6m do 4m od granicy z działką budowlaną nr 57. Odnośnie do powyższej kwestii Sąd stwierdził, że przesłanki wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych zostały uregulowane w art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten przewiduje, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 tej ustawy, oraz: 1) odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy, a więc obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych i 2) nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Projekt budowlany w niniejszej sprawie uwzględnia dokonane odstępstwo i jako taki uzyskał uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw ochrony przeciwpożarowej. Usytuowanie budynku w sposób wskazany powyżej wynika – jak wskazał organ I instancji w cyt. postanowieniu – z faktu usytuowania projektowanego budynku wzdłuż nieprzekraczalnej linii zabudowy wykreślonej w części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] r. nie poświęcił wystarczająco wiele miejsca uzasadnieniu czy przekonaniu adresatów tego rozstrzygnięcia do takiego rozwiązania, jednak uchybienie to nie może być uznane za mające istotny wpływ na wynik sprawy. Szczególnie, że organ architektoniczno-budowlany odstępstwa, a w konsekwencji zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dokonuje w oparciu o analizę materiału sprawy, kierując się również ukształtowaniem nieruchomości, na której ma być realizowany obiekt, stanem zagospodarowania nieruchomości sąsiednich i oceną proponowanych rozwiązań w świetle wiedzy technicznej. Niemniej – zdaniem Sądu – usytuowanie obiektu budowlanego zgodne z linią zabudowy uregulowaną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego może być poczytane za ów "szczególnie uzasadniony przypadek", o jakim mowa w przepisie art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, a na przyczynę tego rodzaju wskazano w omawianym postanowieniu. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi odnoszące się do odstępstwa w zakresie usytuowania budynku i ewentualnych uchybień w zakresie ochrony przeciwpożarowej z niego wynikających nie mogły być uwzględnione. Następnie Sąd przeszedł do analizy dalszych zarzutów skargi, jednak wbrew jej argumentacji nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu organ II instancji w wystarczający sposób odniósł się do argumentacji skarżącego zawartej w odwołaniu od decyzji Prezydenta W.. Uzasadnienie decyzji wojewody spełnia – zdaniem Sądu – wymogi z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji architektoniczno-budowlanej był kompletny i pozwalał na wydanie decyzji administracyjnej kończącej postępowanie. Sąd nie podzielił również zarzutu, jakoby doszło do naruszenia art. 6, art. 7, art. 11 i art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy został przez organy oceniony w sposób należyty, w efekcie wykazano spełnienie przesłanek z art. 35 ustawy Prawo budowlane, co z kolei umożliwiło Sądowi dokonanie oceny legalności zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd rozpoznający skargę doszedł do przekonania, że zaskarżoną decyzją prawidłowo orzeczono, iż dla planowanej inwestycji – jako zgodnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i odpowiadającej przepisom techniczno-budowlanym (z uwzględnieniem odstępstwa) oraz posiadającej wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia – nie można było wydać decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Innymi słowy, wynik kontrolowanego przez Sąd postępowania administracyjnego, jakim było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zasługuje na aprobatę. Reasumując, Sąd stwierdził, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Nie doszło również do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Z analizy zgromadzonych akt sprawy nie wynika również, aby w postępowaniu doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Nadto nie zachodzą przesłanki, które dawałyby Sądowi możliwość stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji.