II SA/Wr 897/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2015r. sprawy ze skargi K. T., J. S., R. S. na decyzję Wojewody D. z dnia 17 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia obejmującego rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej oddala skargę. Przedmiotem skargi K. T., J. S. i R. S. jest decyzja Wojewody D. z dnia 17 października 2014r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 9 czerwca 2014 r., nr [...]. Tą ostatnią decyzją, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono na rzecz M. K. (powoływana dalej także jako: "inwestorka") pozwolenia na budowę dla zamierzenia obejmującego rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej przy ul. O. [...] we W. (z wyłączeniem przyłączy wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej), wydano w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z dnia 24 marca 2013 r. inwestorka zwróciła się o wydanie pozwolenia na rozbudowę opisanego wyżej budynku. Przedłożyła do niego dokumenty określone w art. 33 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane (dalej w skrócie: "u.p.b."), w tym, ostateczną decyzję o warunkach zabudowy z dnia 31 grudnia 2013r., nr [...], oraz projekt architektoniczno-budowlany wraz z postanowieniem D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (dalej w skrócie: DKWPSP) z 18 września 2013 r., nr [...] o wyrażeniu zgody na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego określonych w ekspertyzie technicznej w sposób inny niż w ogólnie obowiązujące w przepisach techniczno-budowlanych. Szczególne określenie zasad ochrony przeciwpożarowej powodowane zostało brakiem możliwości zachowania odległości pomiędzy ścianą zewnętrzną budynku bez otworów drzwiowych i okiennych, a granicą sąsiedniej działki budowlanej, w sposób określony § 12 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) – dalej powoływane także jako "r.M.I.". W przedłożonym postanowieniu, DKWPSP wyraził zgodę na zbliżenie rozbudowywanej część budynku ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, zapewniającą klasę REI 120 odporności ogniowej, w odległości 1,0 m w stronę sąsiedniej działki budowlanej nr [...]. Po zapoznaniu się z przedłożonymi przez inwestora dokumentami - w jednobrzmiących pismach - swoje zastrzeżenia wobec planowanej rozbudowy zgłosili, współwłaściciele sąsiedniej działki nr [...]: K. T. oraz J. S. i R. S.. Wskazali, między innymi, że projekt rozbudowy jest niezgodny z § 12 ust. 1, 3 i 5 r.M.I., ponieważ sytuuje rozbudowę w odległości 1 m od granicy z ich działką. W tak kształtującym się postępowaniu uznając, że projekt budowlany spełnia ustawowe wymagania, Prezydent W. decyzją z dnia 9 czerwca 2014 r. dokonał jego zatwierdzenia oraz udzielił pozwolenia na rozbudowę budynku. Odnosząc się do zastrzeżeń jakie zostały wniesione do powyższego projektu, organ I instancji wyjaśnił, że okna w ścianie południowej budynku przy ul. O. [...] nie są przedmiotem rozbudowy budynku. Podniósł, że do jego kompetencji nie należy ocena przebudowy wewnątrz budynku, ponieważ za to odpowiada projektant posiadający wymagane uprawnienia budowlane i legitymujący się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby. Wskazał nadto, na brak wymogu prawnego nakładającego na inwestora obowiązek sporządzenia wizualizacji i opisu dotyczącego relacji z sąsiednimi budynkami. W tym zakresie organ I instancji wyjaśnił, że jego obowiązkiem jest zbadanie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 55 i art. 64 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Prezydent W. powołał się także na posiadaną przez inwestora zgodę DKWPSP na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 3 r.M.I. Według organu administracji, na stronie 22 i 23 projektu szczegółowo odniesiono się do kwestii wynikających z § 60 ust. 1, § 13 ust. 1 r.M.I. dotyczących nasłonecznienia i przesłaniania. Powyższą analizę organ w pełni zaakceptował. Projekt rozbudowy (dotyczący proporcji, kształtu, wysokości budynku) również zaopiniował pozytywnie Miejski Konserwator Zabytków w postanowieniu nr [...] z dnia 9 maja 2014 r. Wyjaśniono także, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada kompetencji do narzucania kierunków rozbudowy obiektów, a jedynie bada, czy jest ona zgodna z warunkami technicznymi. Dlatego podany przykład rozbudowy w głąb ogrodu na działce nr [...], jest bezzasadny. Od tej decyzji odwołali się K. T. oraz J. S. i R. S., podnosząc w jednobrzmiących odwołaniach zarzut niezgodności z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 r.M.I., poprzez usytuowanie rozbudowywanego budynku w zbyt bliskiej odległości od sąsiedniej działki. W związku z tym, sformułowano zarzut naruszenia art. 36 ust. 1 u.p.b., gdyż organ nie określił szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych (wykonanie ściany zewnętrznej zbliżonej na odległość 1,0 metrów w klasie REI 120 i zastosowanie zadaszenia w postaci stropodachu bez elementów drewnianych; zapewnienie klasy "D" odporności pożarowej budynku; zabezpieczenie konstrukcji garażu budynku sąsiedniego ścianką berlińską). Ponadto odwołujący się, sformułowali zarzut naruszenia prawa procesowego mający wpływ na wynik postępowania tj. art. 7, w związku z art. 77 § 1, w związku z art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie w toku postępowania przez organ administracji publicznej wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, jak również brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Zarzucono wreszcie naruszenie art. 8, w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchybienie wymogom formalnym decyzji administracyjnej na skutek braku oznaczenia stron oraz braku uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji. Powołaną na wstępie decyzją z dnia 17 października 2014 r. Wojewoda D., na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał na bezsporność stanu faktycznego jaki został w sprawie ustalony. Organ przytoczył przepisy ustawy - Prawo budowlane znajdujące zastosowanie przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, wskazując w szczególności na art. 35 ust. 1 tej ustawy, nakazujący przed wydaniem decyzji sprawdzenie m.in. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Dokonując pozytywnej weryfikacji zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (bezspornie bowiem dla tego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego), organ II instancji wskazał, że ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia 31 stycznia 2013 r., nr [...], ustalono - na rzecz M. K. - warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolno stojącej w kierunku południowym, planowanego do realizacji we W. przy O. [...] na działce oznaczonej geodezyjnie jako nr [...], [...], obręb [...]. Organ odwoławczy ustalił pełną zgodność pomiędzy przedłożonym projektem budowlanym a zawartymi we wzmiankowanej decyzji lokalizacyjnej ustaleniami dotyczącymi funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jak i zagospodarowania terenu z uwzględnieniem ustaleń dotyczących warunków i wymagań ochrony i kształtowania terenu, w tym: parametrów wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy do 0,20 (planowany w projekcie zagospodarowania terenu docelowy wskaźnik po rozbudowie wyniesie 0,19); nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ul. O.; szerokości elewacji frontowej po planowanej rozbudowie do 15 metrów (planowana w projekcie docelowa szerokość wyniesie 14,75 metrów); wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do ok. 8 metrów (planowana w projekcie docelowa wysokość wyniesie 7,50 metrów); geometrii dachu rozbudowy: dach płaski o maksymalnej wysokości 8 metrów (planowany dach płaski o wysokości 7,50 metrów). Organ II instancji uznał również, że przedłożony projekt zapewnia zachowanie minimalnego wskaźnika miejsc postojowych. Wojewoda D. nie dopatrzył się niezgodności projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami przepisów techniczno-budowlanych, w tym r.M.I. Powołując się na treść § 12 ust. 1 tego rozporządzenia wskazał, że bezspornie planowana rozbudowa w kierunku granicy z działką nr [...] nie spełnia opisanych w tym przepisie generalnych kryteriów lokalizowania nowej zabudowy. Jednocześnie organ administracji powołał się na regulację z § 2 ust. 2 pkt 1 r.M.I., zgodnie z którą, przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1.000 m² (tak jak w przypadku przedmiotowej inwestycji), wymagania o których mowa w § 1 (czyli warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 u.p.b.), mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Wobec powyższego organ II instancji wyjaśnił, że na potrzeby kwestionowanej inwestycji sporządzono przez rzeczoznawców ds. budowlanych i zabezpieczeń przeciwpożarowych stosowną ekspertyzę techniczną. Następnie postanowieniem z dnia 18 września 2013 r., nr [...] DKWPSP wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego planowanego budynku w inny sposób niż podany w rozporządzeniu (niezapewnienie wymaganej odległości pomiędzy ścianą zewnętrzną budynku bez otworów drzwiowych i okiennych, a granicą sąsiedniej działki budowlanej) wskazując, że rozbudowana część budynku zbliżona będzie ścianą oddzielenia przeciwpożarowego zapewniającą klasę REI 120 odporności ogniowej, w odległości 1,0 m w stronę sąsiedniej działki budowlanej nr [...]. W tym zakresie, organ odwoławczy powołał się na treść postanowienia z dnia 18 września 2013 r. załączoną na str. 8-9 projektu budowlanego. Ponadto, w przekonaniu organu II instancji, kluczowe znaczenie dla ochrony interesu prawnego odwołujących się, ma zastrzeżenie, że udzielone odstępstwo uzgodniło następujące wskazania przedłożonej ekspertyzy technicznej: wykonanie w części dobudowanej budynku ściany zewnętrznej zbliżonej na odległość 1,0 m od sąsiedniej działki budowlanej (bez otworów okiennych i drzwiowych) w klasie REI 120, zadaszenie w postaci stropodachu bez elementów drewnianych; wyposażenie budynku jednorodzinnego w podręczny sprzęt gaśniczy (w garażu w części dobudowanej), w ilości co najmniej 2 kg środka gaśniczego; zapewnienie klasy "D" odporności pożarowej budynku. W świetle powyższych wskazań, organ odwoławczy uznał, że projekt budowlany odnosi się do podnoszonych w odwołaniu newralgicznych kwestii, a mianowicie klasy planowanej ściany od strony działki gruntu nr [...], jak i materiałów z których powinien zostać wykonany stropodach (por. str. 30 oraz 52-53 projektu budowlanego). Organu II instancji zaznaczył także, że po zrealizowanej rozbudowie budynek mieszkalny niski (N) zaliczony do kategorii ZL, będzie spełniał klasę "D" odporności pożarowej, co odpowiadać będzie treści § 212 ust. 1 i 2, w związku z § 8 pkt 1 oraz § 209 ust. 2 pkt 4 r.M.I. W przekonaniu organu administracji, dopełnienie w rozpatrywanej sprawie proceduralnych wymagań § 2 ust. 2 pkt 1 r.M.I., w szczególności w związku z ww. postanowieniem DKWPSP, daje rękojmię, że zakres planowanych prac nie będzie powodował naruszenia występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym, w szczególności odwołujących się stron. Wojewoda stwierdził również brak podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 36 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Organ administracji podkreślił, że zatwierdzony projekt budowlany implementuje w całości wskazania ekspertyzy technicznej, zarówno w zakresie wykonania w części dobudowanej budynku ściany zewnętrznej w klasie REI 120, zadaszenia w postaci stropodachu bez elementów drewnianych jak i zapewnienia klasy "D" odporności pożarowej budynku. Odwołujący się pomijają natomiast okoliczność, że w kwestionowanej decyzji Prezydent W. - powołując się m.in. na art. 36 ust. 1 u.p.b. jednoznacznie orzekł, że "roboty budowlane należy prowadzić zgodnie z zatwierdzonym projektem i przy zachowaniu obowiązujących przepisów dotyczących ich realizacji". Tym samym, nie było potrzeby, aby w treści decyzji ponownie powtarzać obowiązki wynikające z zatwierdzonego projektu budowlanego. Ustosunkowując się do stanowiska odwołujących się, co sposobu zabezpieczenia budowy (konkretnie wykopu) przez wykonanie tzw. "ścianki typu berlińskiego", organ II instancji zauważył, że autor projektu budowlanego uwzględnił w jego treści okoliczność wykonania wykopu w bliskiej odległości od budynku istniejącego na działce gruntu nr [...]. W szczególności stwierdził, że z tego powodu niezbędne jest odpowiednie zabezpieczenie skarpy wykopu fundamentowego w celu wyeliminowania możliwości rozluźnienia gruntu pod fundamentami garażu. W szczególności projektant zalecił zabezpieczenie ściany wykopu od strony działki nr [...] ścianką typu berlińskiego (por. str. 33 projektu budowlanego). W przekonaniu organu II instancji planowana inwestycja nie będzie wpływała negatywnie na zapewnienie naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach znajdujących się w sąsiednim budynku. Powołując się w tym zakresie na regulację prawną przewidzianą w § 13 ust. 1 pkt 1a i 2 r.M.I. organ II instancji stwierdził, że zostały spełnione wymogi z tego przepisu, co wynika z rysunku projektu zagospodarowania terenu oraz dołączonych do niego wyjaśnień projektanta. Biorąc pod uwagę odległość pomiędzy budynkiem z otworem okiennym na działce nr [...] a budynkiem bez okien na działce nr [...], wynoszącą 10 m, organ odwoławczy uznał, że projektowana rozbudowa o wysokości 7,5 m nie będzie przesłaniała budynku odwołujących się stron. W tej sytuacji, wysokość przesłaniania o której mowa w § 13 ust. 2 r.M.I. jest mniejsza od odległości pomiędzy ww. budynkami. W takim stanie rzeczy, nie było podstaw aby zakwestionować rzetelność oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 u.p.b.). Badając spełnienie przesłanek z art. 35 ust. 1 u.p.b., w szczególności w aspekcie dyspozycji przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. (wedle którego organ administracji udzielający pozwolenia na budowę obowiązany jest zbadać, czy uzasadniony interes osób trzecich nie zostanie naruszony przy udzieleniu takiego pozwolenia), organ odwoławczy uznał, że skarżącym umknęło, że każdy właściciel ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji ustalenia, że projektowany obiekt budowlany nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, należy rozumieć, że co do zasady nie zostaną naruszone uzasadnione interesy osób trzecich poszanowania których, wymaga art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż dopiero wówczas, gdy zakres ograniczeń prawa własności przybierze taki rozmiar, że niwecząc podstawowe składniki prawa własności, wydrąży je z rzeczywistej treści i przekształci w pozór tego prawa, to naruszona zostanie podstawowa treść (istota) prawa własności, a to jest konstytucyjnie niedopuszczalne (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 2000 r., sygn. P 11/98-OTK 2000 r. nr 1, poz.3). Powyższe oznacza, że skoro badany projekt budowlany respektuje przepisy prawa, w tym przepisy r.M.I., to nie można uznać, że planowana inwestycja narusza interesy odwołujących się stron. Organ odwoławczy uznał, że przedłożony projekt budowlany jest w pełni kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b u.p.b., a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy. Ponadto podkreślił, że z uwagi na fakt, iż teren inwestycji jest zlokalizowany na terenie wpisanym do gminnej ewidencji zabytków, zamierzenie budowlane zostało pozytywnie uzgodnione postanowieniem Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 9 maja 2014 r. Oznacza to, że wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu inwestycja nie naruszy "zabytkowego charakteru okolicy" tj. terenu historycznego układu osiedla. Wbrew zapatrywaniu odwołujących się Wojewoda nie dopatrzyła się w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji kwalifikowanych naruszeń przepisów procesowych, które uzasadniałyby zastosowanie postulowanej przez nich sankcji kasacyjnej. Kwestionowane rozstrzygnięcie podjęto w oparciu o prawidłową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, czemu organ pierwszej instancji dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Uzasadnienie to w sposób wyczerpujący odnosiło się do wszystkich przesłanek normatywnych, które warunkują zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę. Nadto, decyzja w sposób prawidłowy określa wszystkie strony postępowania. Ostateczną decyzję Wojewody D. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. K. T. oraz J. S. i R. S. Skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucili organowi II instancji rozpatrzenie sprawy z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § k.p.a. poprzez dokonanie rozstrzygnięcia sprzecznego z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz nierozpoznanie istoty odwołania, poprzez uwzględnienie odstępstw od wymagań określonych w § 12 ust. 1 i ust. 2 r.M.I. Do wskazanego naruszenia miałoby dojść w wyniku usytuowania rozbudowywanego budynku w zbyt bliskiej odległości od działki sąsiedniej, przy zachowaniu braku odpowiedniej kontroli i sprawdzeniu, czy takie odstępstwo na korzyść inwestora (z pokrzywdzeniem interesu strony skarżącej oraz zabytkowego charakteru terenu, na którym planowana jest inwestycja), będzie odpowiadało przepisom prawa przy uwzględnieniu wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. W motywach skargi przypomniano, że kluczowym argumentem skarżących w odwołaniu, był zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego tj. § 12 ust. 1 i 2 r.M.I., poprzez usytuowanie rozbudowywanego budynku w zbyt bliskiej odległości od działki sąsiedniej. W ocenie skarżących, uzasadnienie decyzji przez Wojewodę wskazuje na brak rozpoznania istoty podniesionego zarzutu. Skarżący nie kwestionują tego, że przepisy prawa budowlanego przewidują w przypadku określonych inwestycji możliwość odstępstwa od wymogów określonych w r.M.I. Autor skargi podniósł natomiast, że możliwość określenia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w sposób inny niż określony powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, nie może powodować ich dowolności w tym zakresie oraz braku kontroli ze strony organu wydającego pozwolenie na budowę. W jego ocenie, organ odwoławczy rozpatrując sprawę w toku postępowania, nie dokonał żadnej kontroli poczynionych odstępstw od powszechnie obowiązujących przepisów prawa (na podstawie postanowienia DKWPSP wydanego poza przedmiotowym postępowaniem), a tym samym, niezgodnie z przepisami oraz bezzasadnie dopuścił usytuowanie budynku w odległości mniejszej niż dopuszczalne minimum. Skoro ustawodawca w sposób precyzyjny określił jakie są minimalne odległości pomiędzy budynkami, to nawet przy założeniu, że mogą być w określonych sytuacjach odstępstwa od takich wymogów - nie może to powodować zupełnej dowolności oraz być pozbawione kontroli organu wydającego pozwolenie na budowę. Tym samym, pełnomocnik skarżących nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że skoro "badany projekt respektuje przepisy prawa, to nie można uznać, że planowana inwestycja narusza interesy odwołujących się". W jego ocenie, właśnie z uwagi na ww. argumenty, badany projekt nie respektuje przepisów prawa. W sprawie nie zbadano w żaden sposób, czy dokonanie odstępstw od wymogów określonych przepisów prawa, w tym konkretnym przypadku będzie dopuszczalne. W szczególności autor skargi zwrócił uwagę, że niezapewnienie wymaganej odległości między ścianą zewnętrzną budynku a granicą sąsiedniej działki budowlanej związane jest ze daleko idącą i długotrwałą uciążliwością dla działki sąsiadującej (co umknęło uwadze organu). Nie bez znaczenia jest również fakt, że odstępstwo od obowiązujących przepisów prawa zostało zaakceptowane przez organ w odniesieniu do inwestycji położonej na terenie ujętym w wykazie zabytków. Tym samym należało ze szczególną troską rozważyć kwestie oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, czego organ jednak nie uczynił (do czego z kolei nie był zobowiązany DKWPSP), co jedynie potwierdza argumentację, że odstępstwo dotyczy wymogów usytuowania budynków powinno podlegać kontroli organu, który udziela pozwolenia na budowę. Ponadto skarżący zwrócili uwagę, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Obowiązkiem organu orzekającego jest zebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, tj. taki, gdy w przeświadczeniu tego organu wszelkie możliwości dowodowe zostały już wykorzystane (co potwierdza wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2002 r., sygn. akt V SA 2260/01). W niniejszej sprawie, organ odwoławczy w ocenie strony skarżącej nie badał istoty sprawy, co powoduje, że do obiegu prawnego została dopuszczona decyzja naruszająca prawo. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji i uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione. Za nieuwzględnieniem skargi opowiedziała się w piśmie procesowym złożonym w dniu 19 stycznia 2015 r. również inwestorka. Ustosunkowując się do zarzutu skarżących, że Wojewoda nie dokonał oceny, czy dokonane w sprawie odstępstwo od reguł § 12 r.M.I. jest zgodne z przepisami prawa, uczestniczka postępowania przedłożyła do akt ekspertyzę techniczną wykonaną w czerwcu 2013 r. Pokazuje ona jasno, jakie parametry muszą spełniać poszczególne elementy konstrukcyjne dla zapewnienia bezpieczeństwa stronie skarżącej. Wszystkie te ustalenia zostały wykorzystane do przygotowania postanowienia DKWPSP. W opinii uczestniczki postępowania, w zakresie projektu budowlanego dopełniła ona wszelkich wymogów prawnych i formalnych, a także tych, które można nazwać dobrosąsiedzkimi. Poczyniła wszelkie starania aby działać zgodnie z prawem oraz zabezpieczyć interesy pozostałych stron. Natomiast mieszkańcy i właściciele nieruchomości pod numerem [...], podnosili wielokrotnie sprzeciwy w stosunku do planowanej rozbudowy, które ze względu na ich bezzasadność były oddalane. Zwiększały one jedynie koszty uzyskania decyzji oraz opóźniały jej wydanie. W opinii uczestniczki postępowania, skarżącym inwestycja po prostu się nie podoba i ten fakt jest źródłem wszystkich problemów. Nie mając żadnych merytorycznych argumentów przeciw planowanej rozbudowie, postanowili możliwie jak najbardziej utrudnić i wydłużyć procedurę uzyskiwania pozwolenia na budowę licząc, że w pewnym momencie uczestniczka postępowania zrezygnuje. Na zakończenie, uczestnika postępowania nadmieniła, że w podobnej sytuacji, tylko w odwrotną stronę ówcześni właściciele nieruchomości przy ul. O. [...], tj. jej rodzicie, wyrazili zgodę na analogiczne odstępstwo w przypadku budowy garażu przez skarżących na działce przy ul. O. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), ustalając w ten sposób uzasadnione kryterium ocenne, wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialną podstawę orzekania w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy – Prawo budowlane. Należy ona do sfery prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe podejmowane w warunkach tej regulacji przez właściwy organ – jako czynności podejmowane w sprawie administracyjnej – przepisom kodeksu postępowania administracyjnego. W procedurze administracyjnej do przepisów postępowania o uniwersalnym charakterze należą zasady sformułowane m.in. w art. 7 i art. 77 § 1 - 81 k.p.a., ustalające reguły postępowania wyjaśniającego. Wskazany powyżej przepis art. 7 k.p.a. statuuje zasadę prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie w sprawie. Obowiązkowi temu podporządkowany jest każdy organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie administracyjnej i dysponujący kompetencją decyzyjną, a zadośćuczynienie mu następuje poprzez ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości zaistnienia przesłanek warunkujących wydanie zgodnego z prawem orzeczenia, którym organ załatwia sprawę w rozumieniu przepisu art. 104 k.p.a. Realizując ten obowiązek właściwy w sprawie, organ powinien przestrzegać reguł przyjętych w przepisach art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gwarantujących prawidłowość czynności wyjaśniających. W ocenie Sądu, organy orzekające w rozpoznawanej sprawie w postępowaniu instancyjnym nie naruszyły prawa, ani nie uchybiły ustawowym obowiązkom, a podjęte orzeczenie jest rezultatem dokonanej w prawidłowy sposób subsumpcji mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tego aktu. I tak, zgodnie z art. 35 ust. 1 ww. ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W powyższych regulacjach normatywnych, określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tego organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym, czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko co do zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania (por. R. Dziwiński, P. Ziemski; Komentarz do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, [w:] R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II). Przepis zaś art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej oraz wówczas, gdy inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4 pkt 1) lub złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane (art. 32 ust. 4 pkt 1a) oraz złożył - pod rygorem odpowiedzialności karnej - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2). Oznacza to więc, że przepis z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia (por. E. Radziszewski, Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2006, s. 129). W rozpoznawanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji – kierując się dyspozycją zawartą na wskazanym powyżej przepisie uznały, że brak jest podstaw do nieuwzględnienia wniosku inwestora i wydania negatywnego orzeczenia. Zdaniem Sądu, ocena przyjęta przez organy właściwe w postępowaniu jurysdykcyjnym jest prawidłowa. Z materiału sprawy wynika, że załączony do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę projekt budowlany jest zgodny – co w szczegółowy i wyczerpujący sposób wyjaśnił Wojewoda D. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – z ustaleniami decyzji Prezydenta W. z dnia 31 stycznia 2013 r., nr [...] o warunkach zabudowy dla terenu położonego we W. przy ul. O. [...] na działce nr [...] dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolno stojącej w kierunku południowym. Organ II instancji, dokonując weryfikacji ustaleń dotyczących funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jak i zagospodarowania terenu oraz ustaleń dotyczących warunków i wymagań ochrony i kształtowania terenu wskazał, że planowany w projekcie zagospodarowania terenu docelowy wskaźnik po rozbudowie wyniesie 0,19, przy wskaźniku wielkości powierzchni zabudowy określonym w decyzji o warunkach zabudowy na poziomie do 0,20. Wątpliwości organu II instancji nie wzbudziły również przyjęte przez projektanta ustalenia odnoszące się do nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ul. O., planowanej w projekcie docelowej szerokości - 14,75 m (przy szerokości elewacji frontowej po planowanej rozbudowie w decyzji o warunkach zabudowy do 15 metrów), planowanej docelowej wysokości - 7,50 m (przy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej ustalonej w decyzji o warunkach zabudowy do ok. 8 m). Podobne stwierdzenia dotyczyły przyjętej w projekcie geometrii dachu o wysokości 7,50 m oraz spełnienia normatywu dotyczącego zapewnienia 1 miejsca postojowego na 1 lokal mieszkalny. Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie spełnione zostały wszystkie warunki dotyczące elementów składowych projektu budowlanego oraz sposobu jego opracowania. Sąd podziela również przedstawioną przez organ odwoławczy ocenę dotyczącą zgodności przedłożonego przez wnioskodawcę projektu budowlanego z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej powoływane także jako "r.M.I.). W uznaniu składu orzekającego – w okolicznościach istniejących w rozpoznawanej sprawie – nie zasługuje na akceptację konsekwentnie formułowany przez skarżących w środkach zaskarżenia zarzut niezgodności projektu zagospodarowania działki z § 12 ust. 1 i 2 r.M.I., wyprowadzony z faktu usytuowania rozbudowywanego budynku w zbyt bliskiej odległości od działki sąsiedniej (oznaczonej numerem 20), stanowiącej współwłasność skarżących. Kwestionując pozytywną ocenę właściwych organów, w tym skorzystanie z dyspozycji zawartej w art. § 2 ust. 2 r.M.I. dopuszczającej – z zachowaniem określonych w tym przepisie warunków – spełnienie wymagań o których mowa w § 1 r.M.I., w sposób inny niż określony w tym rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy, skarżący odwołali się do treści § 12 r.M.I. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd zauważa, że w okolicznościach istniejących w rozpoznawanej sprawie, nie można twierdzić, że inwestor nie spełnił wymagań w sprawie warunków technicznych które zabezpieczone zostały w przepisie § 12 ww. rozporządzenia. Zastosowania przywołanego wyżej przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie można bowiem utożsamiać z zaniechaniem spełnienia wymagań rozporządzania ale ze spełnieniem ich "w inny sposób", który został przewidziany i uregulowany przez prawodawcę. Istotne przede wszystkim jest, że zgodnie ze wskazaniem wynikającym z § 1 powyżej opisanego aktu wykonawczego formułuje on warunki techniczne i zasady sytuowania budynków mające zapewnić spełnienie wymagań art. 5 i art. 6 ustawy – Prawo budowlane. Przepisy omawianego rozporządzenia, w myśl jego § 2 ust. 1 "...stosuje się – przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2". Zasadę tę modyfikuje przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia według którego: "Przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania: 1) budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1.000 m², 2) budynków o powierzchni użytkowej przekraczającej 1.000 m², o których mowa w art. 5 ust. 7 pkt 1-4 i 6 u.p.b. - wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy." Wymagania, których spełnienie ma zagwarantować przywołany przepis, to wymagania określone w art. 5 i art. 6 u.p.b. W rozpoznawanej sprawie postanowieniem D. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 18 września 2013 r. uzyskano zgodę na zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.b. w sposób inny niż określony w § 12 ust. 1 pkt 1 r.M.I. Wobec powyższego, odnosząc się do wydanego postanowienia i zarzutów z nim związanych kierowanych do organu odwoławczego przez skarżących zauważyć należy, że autor skargi w sposób ogólny, bez wyartykułowania konkretnych naruszeń, wskazuje na niezgodne z przepisami oraz bezzasadne dopuszczenie do usytuowania budynku w odległości mniejszej niż dopuszczalne minimum. Nie precyzuje również, na czym miałaby polegać dowolność i brak kontroli organu odwoławczego, który będąc związanym wydanym przez DKWPSP postanowieniem z dnia 18 września 2013 r. podjął zaskarżone rozstrzygnięcie. Skarżący nie przywołali żadnych konkretnych okoliczności, które uzasadniałyby opisane w tym miejscu zarzuty. Trudno również w skardze odszukać konkretne okoliczności odnoszące się do "daleko idących i długotrwałych uciążliwości dla działki sąsiadującej". Przyjdzie natomiast zauważyć, że powołane wyżej postanowienie DKWPSP z dnia 18 września 2013 r. wydane zostało na podstawie ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu ochrony przeciwpożarowej, sporządzonej przez projektanta mgra inż. arch. A. C. oraz rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgra inż. G. K. i inż. E. P.. Skoro zatem, w rozpoznawanej sprawie wskazana ekspertyza została zatwierdzona przez DWKPSP, to uznać należy, że został zachowany wymóg, o którym mowa w § 2 ust. 2 i 4 r.M.I. Wsparciem dla prezentowanego przez skład orzekający w tym miejscu stanowiska, jest powtarzany w orzecznictwie pogląd według którego, przepis § 12 omawianego rozporządzenia, zalicza się do techniczno-budowlanych tylko wówczas, gdy kwestia usytuowania budynku ma związek z wymogami bezpieczeństwa obiektów budowlanych, zapobiegania zagrożeniem dla życia, zdrowia lub mienia. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 561/13 wskazano wprost, że przepisy r.M.I mają za zadanie służyć bezpieczeństwu obiektów budowlanych i zapobiegać zagrożeniom dla życia, zdrowia i mienia. Jeśli zatem weźmie się pod uwagę, że przepisy r.M.I. stanowią ograniczenie prawa własności, to stwierdzenie przez kompetentny podmiot, że w okolicznościach konkretnej sprawy dokonane odstępstwa od ww. przepisów nie stanowią zagrożenia dla bezpieczeństwa, stanowi wystarczającą legitymację dla przyjętych przez właściciela (inwestora) rozwiązań. Co więcej, powyższe stanowisko doznaje daleko idącego wzmocnienia, jeśli się uwzględni ugruntowane w orzecznictwie NSA pogląd, że kwestia odległości budowy od granicy z działką sąsiednią, pomimo że mowa jest o niej w r.M.I., w pewnych okolicznościach w ogóle nie ma charakteru przepisów techniczno-budowlanych, lecz dotyczy prawa sąsiedzkiego jako prawa cywilnego. Jeżeli odstąpienie od warunków technicznych nie wiąże się z powstaniem zagrożenia dóbr chronionych prawem publicznym, np. wprowadzeniem groźby pożaru, choroby, uszkodzenia mienia, to wadliwym byłoby uznanie na gruncie publiczno-prawnym wynikającym z przepisów u.p.b. naruszenie przepisów techniczno-budowlanych uniemożliwiające zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego (vide: wyroki NSA z dnia 27 mara 2012 r., sygn. akt II OSK 42/11, z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2312/10 oraz z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1518/10). Podkreślając zatem fakt, że w kwestii rozwiązań w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego (zob. § 2 ust. 2 pkt 1 r.M.I.) wypowiedział się kompetentny organ (DWKPSP), który na podstawie wykonanej ekspertyzy technicznej uznał, że spełnieniem wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego planowanego budynku w inny sposób niż podany w r.M.I. będzie zbliżenie rozbudowanej część budynku ścianą oddzielenia przeciwpożarowego zapewniającą klasę REI 120 odporności ogniowej, wykonanie zadaszenia w postaci stropodachu bez elementów drewnianych, wyposażenie budynku jednorodzinnego w podręczny sprzęt gaśniczy (w garażu w części dobudowanej), w ilości co najmniej 2 kg środka gaśniczego oraz zapewnienie klasy "D" odporności pożarowej budynku, to w takiej sytuacji, organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego obowiązany był przyjąć, że projektowany obiekt nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa innych obiektów budowlanych lub innych prawem chronionych dóbr. Zauważyć przy tym wypada, że przepisy prawa przewidują odrębną możliwość zaskarżenia wydanego w ramach prowadzenia kontroli nad uzgadnianiem ekspertyz technicznych opracowywanych przez rzeczoznawców dla potrzeb projektów budowlanych postanowień komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w sprawie wyrażenia zgody na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób niż określono w przepisach techniczno-budowlanych. W takim przypadku, brak jest podstaw do podzielenia twierdzeń autora skargi odnoszących się do rzekomego zaniechania przez orzekające w sprawie organy administracji architektoniczno-budowalnej kontroli wydanego przez DWKPSP postanowienia. Przepisy prawa nie pozostawiają w tym zakresie tym organom jakichkolwiek kompetencji, związując je stanowiskiem właściwego komendanta wojewódzkiej PSP. Poza powyższej przedstawionym, należy jeszcze wskazać, że przedłożone dla potrzeb niniejszego postępowania ekspertyza jest spójna, nie budzi wątpliwości interpretacyjnych oraz sporządzona została przez uprawnione osoby. Z treści ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu ochrony przeciwpożarowej rozbudowywanego budynku jednoznacznie wynika, że proponowane rozwiązania techniczne zapewniają odpowiedni stopień ochrony przeciwpożarowej dla sąsiednich zabudowań. W efekcie, organy wykazały więc, że sposób usytuowania rozbudowanej części obiektu przez zbliżenie do granic działki skarżących, nie wiąże się z konkretnym niebezpieczeństwem dla dobra chronionego prawem (groźbą pożaru, choroby, uszkodzenia mienia). Przyjęte zbliżenie nie narusza także przepisów dotyczących nasłonecznienia i przesłaniania obiektów (o czym w dalszych wywodach). Strony skarżące zarzucając niezgodność projektu budowlanego z przepisami przez zbliżenie rozbudowy do granic ich działki nie wskazały natomiast na żadne z omawianych zagrożeń w związku z taką lokalizacją. W takiej więc sytuacji, kiedy nie jest możliwa zmiana usytuowania budynku w sposób, który odpowiada postanowieniom § 12 r.M.I., organy nie mogły odmówić inwestorowi prawa rozbudowy obiektu, jeżeli spełnienie wymogów określonych w art. 5 i art. 6 u.p.b. może nastąpić poprzez zastosowanie trybu określonego w § 2 ust. 2 r.M.I. Zdaniem Sądu, w rozważanym przypadku nie ma też zastosowania art. 9 u.p.b., ponieważ jego istotą nie jest realizowanie zamierzenia inwestycyjnego z odstępstwem od przepisów techniczno-budowlanych, ale z wykorzystaniem regulacji – nie mającej charakteru szczególnego – odnoszącej się do przypadków przewidzianych przez racjonalnie działającego prawodawcę (tak też WSA we Wrocławiu w wyrokach z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 18/13 oraz z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 130/11). W tych okolicznościach odstąpienie przez organy orzekające w sprawie od przepisów techniczno-budowlanych określających normy odległościowe przyjęte dla sytuowania budynku na działce budowlanej w odniesieniu do granicy z sąsiednią działką budowlaną – zdaniem Sądu – nie narusza prawa. Prawidłowo też – w uznaniu Sądu – została rozważona i oceniona przez organy kwestia nasłonecznienia, uregulowana w przepisach § 13 i § 60 r.M.I. Z materiału sprawy (projektu budowlanego) wynika, że po zrealizowaniu rozbudowy obiektu spełnione będą ustanowione przez prawodawcę wymogi dotyczące naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia kwalifikowanych pomieszczeń. Zważyć przy tym należy, że w obowiązujących warunkach prawnych organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do sprawdzania zgodności projektu budowlanego z przepisami i zasadami wiedzy technicznej, natomiast jest upoważniony do uznania, że zgodność tą, gwarantuje stosowne oświadczenie projektanta, złożone w trybie art. 20 ust. 4 u.p.b. (np. wyrok NSA z dnia 15 maja 2012r., sygn. akt II OSK 345/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt SA/Kr 480/10). Projekt budowlany znajdujący się w aktach sprawy takie oświadczenie projektanta zawiera. Ponadto odwołując się do rozważań zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjdzie zauważyć, że ze względu na wynoszącą 10 m, odległość pomiędzy budynkiem z otworem okiennym na działce nr [...] a budynkiem bez okiem na działce nr [...], uprawionym jest ustalenie, że przy projektowanej rozbudowie o wysokości 7,5 m nie będzie miało miejsce przesłanianie budynku odwołujących się stron, ponieważ wysokość przesłaniania o której mowa w § 13 ust 2 r.M.I. jest mniejsza od odległości pomiędzy tymi budynkami. Zdaniem Sądu, skarżący naruszenia prawa w związku ze zbliżeniem rozbudowy do granicy ich nieruchomości w istocie dopatrują się w naruszeniu art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. – który to przepis zobowiązuje do poszanowania występujących w obszarze odziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Jednak o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich przy udzieleniu pozwolenia na budowę, można mówić, gdy naruszone zostały konkretne przepisy Prawa budowlanego i przepisy techniczno-budowalne. Z akt sprawy wynika, że także orzekające organy w toku postępowania rozważały, czy nie zostaną naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 u.p.b. Brak było w szczególności podstaw do stwierdzenia, że przyjęte przedmiotową decyzją rozwiązania naruszają uzasadniony interes skarżących (zob. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2380/10, wyrok WSA w Opolu z dnia 4 lipca 2013r., sygn. akt II SA/Op 181/13). Realizacja inwestycji nie narusza obowiązującego prawa i pozostaje w zgodzie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności. Obie nieruchomości wykorzystywane są na cele mieszkaniowe a działka skarżących została już zagospodarowana. Wbrew stanowisku wyrażonym przez autora skargi, zatwierdzony projekt uzyskał także akceptację Miejskiego Konserwatora Zabytków (postanowienie z dnia 9 maja 2014 r., nr [...]). Tym samym nie można mówić o naruszeniu prawa ze względu na te szczególnie chronione dobra. W ocenie Sądu, chybione są także zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych, to jest art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji zostały podjęte po rzetelnie przeprowadzonych postępowaniach, a zebrany materiał dowody pozwalał na należyte ustalenie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych. W ocenie Sądu, czynności organów orzekających w rozpoznawanej sprawie w omawianym powyżej zakresie, zostały dokonane prawidłowo, a podjętym przez nie decyzjom nie można zarzucić wadliwości, skutkującej koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Dodatkowo należy też wskazać, że opisywane przez skarżących kwestie związane ze zmniejszeniem komfortu zamieszkiwania nie została uwzględniona przez prawodawcę jako kryterium dla orzeczniczych działań organów administracji architektoniczno-budowlanej, natomiast w uzasadnionych przypadkach może stanowić zagadnienie ze sfery cywilnoprawnej. W przedstawionych powyżej okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny – uznając, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa – stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.