II SA/Wr 900/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi N. U. S. w L. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji ze zbioru danych operatu ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Starosta L., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 219 w związku z art. 217 § 2 pkt 2 kpa, odmówił Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w L. udostępnienia danych dotyczących informacji o gruntach, budynkach i lokalach stanowiących własność osoby fizycznej. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wystąpił z wnioskiem o wyszukanie nieruchomości należących do B. Dz., zamieszkałej w G., gmina M. oraz podanie ich numerów ksiąg wieczystych. Jako podstawę prawną do uzyskania tych informacji wnioskodawca podał art. 36 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.). Starosta L. zaznaczył, że zasady udostępniania danych z operatu ewidencyjnego określa art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287), natomiast zasady wydawania zaświadczeń regulują przepisy art. 217-220 kpa. Wskazując, że wnioskodawca żąda podania numerów ksiąg wieczystych nieokreślonych bliżej nieruchomości należących do dłużnika w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, organ I instancji wywodził, że warunkiem podania numeru księgi wieczystej jest konkretne określenie przez wnioskodawcę tej nieruchomości przez wskazanie położenia (adresu) lub numeru działki. Przedmiot informacji powinien być wskazany we wniosku, a wniosek nie zawiera tych danych. Organ I instancji podkreślił, że zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami wnioskodawca winien wykazać istnienie interesu prawnego do uzyskania wypisu z rejestru gruntów lub pisemnego zaświadczenia, to jest wskazać przepis prawa materialnego upoważniającego do żądania wnioskowanych danych. Zaznaczając, iż przedmiotem otrzymanego wniosku nie jest potwierdzenie informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków co do konkretnej nieruchomości, lecz ustalenie majątku wyżej wymienionej osoby, Starosta stwierdził, że zgodnie z art. 913-920 kpc organami właściwymi do wyjawiania majątku są sądy powszechne oraz komornik, a nie organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków. W zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i udzielenie żądanej informacji. Żalący się wywodził, że zgodnie z art. 36 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji organ egzekucyjny może żądać od uczestników postępowania informacji i wyjaśnień oraz zwracać się o udzielenie informacji do organów administracji publicznej oraz jednostek organizacyjnych im podległych lub podporządkowanych, a także innych podmiotów. Wskazując, że przepis ten stanowi podstawę prawną wniosku, Naczelnik Urzędu Skarbowego nadmienił, że organ egzekucyjny może korzystać z tego umocnienia prawnego jedynie w sytuacji, gdy wobec zobowiązanego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie administracyjnego tytułu wykonawczego. Zauważono przy tym, że art. 24 ust. 5 pkt 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego zezwala Staroście na udostępnienie danych ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, zwłaszcza, że informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Wskazując na powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. stwierdził, że spełnił wymóg stawiany wyżej wymienionym przepisem i wniósł jak na wstępie. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W., po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji zaznaczył, że stosownie do art. 51 ust. 3 Konstytucji, każdy ma prawo dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych, a ograniczenie tego prawa może określić ustawa. W szczególności, sprawy te regulują przepisy ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przytoczywszy unormowania zawarte w art. 20 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 24 ust. 5 tej ustawy, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zaakcentował, że podstawową formą udzielania pisemnych informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków, w zakresie obejmującym dane, o których mowa w art. 20 ust. 1 i 2, w tym oznaczeń numerów ksiąg wieczystych, jest wypis z rejestru gruntów. Wskazując, że zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 3 wyżej powołanej ustawy, uzyskanie wypisu z operatu ewidencyjnego przez wnioskodawcę, zawierającego dane osobowe, jest możliwe, o ile wykaże interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu i powołując się na wyrok NSA z dnia 19 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 1181/09, organ II instancji podkreślił, że kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podniósł następnie, że do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy w szczególności udostępnianie danych ewidencyjnych w formie przewidzianej w art. 24 ust. 3 wyżej wymienionej ustawy. Zgodnie z tym przepisem starosta udostępnia dane ewidencyjne w formie: 1) wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu; 2) wyrysów z mapy ewidencyjnej; 3) kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego; 4) plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych; 5) usług, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej. Organ II instancji stwierdził, że ponieważ wypis z operatu ewidencyjnego jest zaświadczeniem w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, stąd zasady dotyczące wydawania zaświadczeń mają tutaj zastosowanie. Powołując się na art. 217 § 2 kpa organ wskazał, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego również w tym przypadku przewidują istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy, przy czym zgodnie z art. 219 kpa, odmowa wydania zaświadczenia, bądź zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę, następuje w drodze postanowienia. Wojewódzki Inspektor, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 października 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 601/08 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 550/09, wywodził, że informacje z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nawet o ile nie przybierają formy odpisu i wyrysu, mogą dotyczyć jedynie konkretnego (zindywidualizowanego) gruntu, budynku, bądź lokalu, z którym każdorazowo związany jest właściciel, bądź inna osoba fizyczna lub prawna nim władająca, przy czym udzielenie informacji może dotyczyć konkretnej działki, budynku lub lokalu, a przedmiot informacji powinien być wskazany we wniosku, bowiem organ prowadzący ewidencję nie ma obowiązku przeszukiwania prowadzonych baz danych w zakresie, w jakim żąda wnioskodawca. Zaznaczywszy, że wskazany we wniosku interes prawny osoby zainteresowanej pozyskaniem tych danych winien być osobisty, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić i znajdujący swoją podstawę w przepisach prawa materialnego oraz potwierdzenia w okolicznościach faktycznych, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podniósł, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. we wniosku o udostępnienie danych z operatu ewidencji gruntów i budynków wniósł o wydanie zaświadczenia o numerach ksiąg wieczystych nieznanych nieruchomości, położonych na obszarze powiatu l., należących do osoby fizycznej wskazanej we wniosku. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA//Wr 550/09, organ wywiódł, że żądanie od organów prowadzących ewidencję gruntów informacji, czy wskazane we wniosku osoby fizyczne są lub byli właścicielami określonych nieruchomości, a także przeprowadzenie poszukiwania, czy w ewidencji przypisana jest im własność, współwłasność lub użytkowanie wieczyste nieruchomości oraz udzielenia o tym informacji, niewątpliwie pośrednio zmierza do udzielenia informacji o danych osobowych. Stwierdzając, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż uzyskane dane zostaną wykorzystane w celu prowadzenia przeciwko wymienionej we wniosku osobie postępowania egzekucyjnego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wywiódł, iż w związku z powyższym przedmiotem żądania wnioskodawcy jest poszukiwanie majątku nieruchomego wskazanej we wniosku osoby, a nie potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego zgodnie z art. 217 kpa. Organ II instancji podniósł ponadto, że czynność, jaką jest poszukiwanie majątku dłużnika, może być dochodzona w trybie postępowania cywilnego, nie zaś w postępowaniu administracyjnym i w oparciu o ustawę Prawo geodezyjne i kartograficzne. Podstawą prawną interesu wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym są przepisy proceduralnoprawne, a nie materialnoprawne. Natomiast ujawnienie majątku dłużnika następuje w postępowaniu o wyjawienie majątku w trybie art. 913-920 kpc. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w zażaleniu stwierdzono, że zarzut naruszenia art. 36 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dotyczący odmowy udostępnienia danych w zakresie udzielenia informacji o numerach ksiąg wieczystych nieruchomości będących w posiadaniu osoby fizycznej wymienionej we wniosku Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. jest nieuzasadniony. Organ II instancji wywodził, że art. 36 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji musi być interpretowany w kontekście innych postanowień tej ustawy, bowiem dokonuje ona rozróżnienia pomiędzy żądaniem informacji w ramach postępowania egzekucyjnego a poszukiwaniem majątku dłużnika. Zgodnie z art. 71 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli egzekucja administracyjna należności pieniężnych staje się bezskuteczna, organ egzekucyjny lub wierzyciel może zwrócić się do sądu o nakazanie zobowiązanemu wyjawienia majątku, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. Podstawą nakazania wyjawienia majątku przez zobowiązanego jest tytuł wykonawczy, o którym mowa w art. 27, albo zarządzenie zabezpieczenia wydane na podstawie przepisów działu IV. Cytowany art. 71 jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 36 i daje organowi egzekucyjnemu możliwość wystąpienia do sądu powszechnego z wnioskiem o wszczęcie postępowania mającego na celu wyjawienie nieznanego organowi majątku dłużnika. Przepis ten przesądza, że ciężar poszukiwania majątku dłużnika nie spoczywa na organie administracji publicznej, do którego organ egzekucyjny występuje z wnioskiem o udzielenie informacji w trybie art. 36 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, lecz na organie egzekucyjnym. W ocenie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut nieudostępnienia danych z operatu ewidencji gruntów i budynków na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z obowiązującymi w dniu wydania zaskarżonego postanowienia przepisami art. 24 ust. 5, wypisy z operatu ewidencji gruntów i budynków wydawane są przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków osobom fizycznym, prawnym oraz innym jednostkom organizacyjnym nie posiadającym osobowości prawnej, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami. Natomiast wniosek do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków, o udostępnienie danych z tego operatu, może być rozpatrzony wyłącznie w oparciu o obowiązujące przepisy wyżej powołanej ustawy, z uwzględnieniem wszystkich zawartych w tym przepisie ograniczeń. Organ II instancji podał, że na podstawie obowiązujących przepisów prawa do uzyskania informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków dotyczących numerów ksiąg wieczystych nieruchomości należących do osoby wskazanej we wniosku niezbędne jest istnienie u wnioskodawcy interesu prawnego w tym zakresie. Podnosząc, iż wnioskodawca żądał udzielenia informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków, które miały posłużyć do ustalenia majątku dłużnika, co jest czynnością z zakresu prawa cywilnego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, że ustalenie nieruchomości będących w posiadaniu dłużnika powinno odbyć się wedle instytucji ujawnienia majątku dłużnika, prowadzonej przez sąd powszechny. Organ podkreślił, iż ustawa – Prawo geodezyjne i kartograficzne jest ustawą regulującą między innymi zasady udzielania informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków w trybie art. 24 ust. 5, w tym dotyczących oznaczeń numerów ksiąg wieczystych w przypadku wskazania konkretnych nieruchomości. Ponadto w przedmiotowej sprawie wnioskodawca żądając udostępnienia danych wymienionych w swoim wniosku, dotyczących podania oznaczenia numerów ksiąg wieczystych nieruchomości należących do osoby fizycznej wskazanej we wniosku, nie wykazał interesu prawnego do uzyskania zaświadczenia o żądanej treści. Reasumując, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, że organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie mógł udzielić wnioskodawcy informacji dotyczących osób wskazanych we wniosku, ani w trybie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ani w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie zaświadczenia. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości jako naruszającego prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż bezspornym jest, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec B. Dz. na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i działa w tym wypadku w interesie publicznym. Sporną zaś kwestią jest to, czy na podstawie art. 36 § 1 wyżej wymienionej ustawy organ egzekucyjny może żądać informacji o nieruchomościach dłużnika, które to informacje są zawarte w zasobie Starosty L. w sposób nieograniczony. Naczelnik Urzędu Skarbowego zaznaczył, że przepis art. 36 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa krąg podmiotów, które muszą udzielać informacji organowi egzekucyjnemu, a jedynym warunkiem jaki postawił ustawodawca jest to, iż organ egzekucji może żądać informacji w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji. Przepisy cytowanej ustawy nie przewidują możliwości odmowy udzielenia informacji organowi egzekucyjnemu i nie przewidują formy, w jakiej ma być udzielona informacja. Skarżący stwierdził, że w zaskarżonym postanowieniu D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie kwestionuje prawa organu egzekucyjnego do informacji, lecz uważa, iż prawo to nie może być utożsamiane z prawem żądania poszukiwania informacji. Zdaniem D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego poszukiwanie majątku powinno odbywać się w oparciu o instytucję wyjawienia majątku (art. 71 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Wskazując, że nakazanie zobowiązanemu wyjawienia majątku może nastąpić, kiedy egzekucja administracyjna staje się bezskuteczna, skarżący podniósł, że organ egzekucyjny, aby stwierdzić stan bezskuteczności egzekucji, musi mieć możliwość nieograniczonego dostępu do informacji, w tym do zasobów geodezyjnych. Dane zawarte w tych zasobach są niezbędne organom egzekucyjnym zwłaszcza do prowadzenia egzekucji z nieruchomości. Reasumując, zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., Starosta Powiatowy powinien w przedmiotowej sprawie udzielić informacji organowi egzekucyjnemu zgodnie z jego pismem. W odpowiedzi na skargę D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do tego, czy w sytuacji, gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wystąpił do Starosty L. z wnioskiem o wyszukanie nieruchomości należących do wskazanej z imienia i nazwiska oraz miejsca zamieszkania osoby fizycznej, zindywidualizowanej nadto numerami PESEL i NIP, Starosta L. był zobligowany do poszukiwania takich nieruchomości w ewidencji gruntów i nieruchomości, aby następnie udzielić wnioskodawcy informacji będącej wynikiem przeprowadzonych poszukiwań. W sprawie tej w istocie poza sporem jest, że zasady udostępniania danych z operatu ewidencyjnego określa art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), przy czym jako podstawę prawną do uzyskania tych informacji wnioskodawca podał art. 36 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.). W myśl art. 20 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. Stosownie do ust. 2 tego artykułu, w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: 1) właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części; 2) miejsce zamieszkania lub siedzibę osób wymienionych w pkt 1; 3) informacje o wpisaniu do rejestru zabytków; 4) wartość nieruchomości. Zgodnie z art. 24 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1, zawiera operat ewidencyjny, który składa się z: 1) bazy danych, o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego zapewniającego w szczególności: a) odpowiednio zabezpieczone przechowywanie danych i ich aktualizację, b) udostępnianie oraz wspólne korzystanie z danych na zasadach określonych w przepisach o infrastrukturze informacji przestrzennej, c) wizualizację danych w formie rejestrów, kartotek i wykazów oraz mapy ewidencyjnej, a także udostępnianie zainteresowanym wypisów z tych rejestrów, kartotek i wykazów oraz wyrysów z mapy ewidencyjnej; 2) zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych. Przepis ust. 2 omawianego artykułu stanowi, że informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Stosownie do ust. 3 tegoż artykułu, starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formie: 1) wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu; 2) wyrysów z mapy ewidencyjnej; 3) kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego; 4) plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych; 5) usług, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej. W myśl ust. 4 art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Zgodnie zaś z ust. 5 tego artykułu, starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie: 1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia zauważyć wypada, że skarżący uważa, iż stosownie do art. 24 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 36 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na Staroście L. ciążył obowiązek udzielenia mu informacji, o jaką zwracał się w swoim wniosku, to jest wskazanie nieruchomości ewentualnie należących do wymienionej we wniosku osoby fizycznej. Rozstrzygając powyższą sporną kwestię rozróżnić należy jawność informacji zawartych w operacie ewidencyjnym, jak również obowiązek udzielenia informacji, od poszukiwania tejże informacji. Organ prowadzący operat ewidencyjny ma obowiązek udzielenia jawnej informacji z tego operatu, jednak musi być to informacja wyraźnie określona we wniosku o jej udostępnienie, dotycząca konkretnie wskazanego (zindywidualizowanego) gruntu, budynku, bądź lokalu. Organ ten bowiem nie ma obowiązku poszukiwania informacji potrzebnej wnioskodawcy. Podobnie organ administracji publicznej zobligowany do udzielenia informacji w trybie art. 36 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie ma obowiązku poszukiwania informacji, jeżeli wnioskodawca wyraźnie jej nie sprecyzował. W szczególności – tak jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie – skoro podmiot zwracający się o udostępnienie danych dotyczących informacji o gruntach, budynkach i lokalach podaje jedynie imię i nazwisko ewentualnego właściciela bądź użytkownika wieczystego nieruchomości, ale nie precyzuje, o jaką konkretnie nieruchomość chodzi, przy czym nawet nie wiadomo, czy wskazana osoba w ogóle jest właścicielem (użytkownikiem wieczystym) jakiejkolwiek nieruchomości objętej danym zasobem geodezyjnym i kartograficznym, to na staroście nie spoczywa obowiązek poszukiwania takiej niesprecyzowanej bliżej nieruchomości i sprawdzania, czy wskazana we wniosku osoba w ogóle jest właścicielem (użytkownikiem wieczystym) jakiejkolwiek nieruchomości objętej danym zasobem geodezyjnym i kartograficznym. W tej sytuacji w realiach niniejszej sprawy trudno wręcz mówić, by Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. zwrócił się do Starosty L. o udzielenie informacji o gruntach bądź budynkach czy lokalach, gdyż w istocie domagał się, aby Starosta informacji takiej poszukiwał i dopiero po jej uzyskaniu stosownej informacji udzielił. Domagając się informacji dla celów postępowania egzekucyjnego skarżący powinien w sposób klarowny przedstawić taką potrzebę oraz przede wszystkim jej istnienie odpowiednio udokumentować (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 439/10). W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego tak jednak nie uczynił. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie zostało podjęte z naruszeniem prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowania go z obrotu prawnego. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.