II SA/Wr 91/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Sędzia NSA - Halina Kremis Sędzia WSA - Anna Siedlecka Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi T.S. na zarządzenia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przeznaczenia do sprzedaży nieruchomości gruntowej zabudowanej położonej przy ul. [...] w B. w drodze przetargu ustnego nieograniczonego oddala skargę. W dniu [...]r. Prezydent Miasta B. podjął zarządzenie Nr [...] w sprawie przeznaczenia do sprzedaży nieruchomości gruntowej zabudowanej, położonej przy ul. [...] nr 15 w B. – w drodze przetargu ustnego nieograniczonego. W podstawie prawnej tegoż zarządzenia powołany został przepis 30 ust.2 pkt.3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./, art.11, art.13 ust.1, art.35 ust.1 i 2, art.37 ust.1, art.40 ust.1 pkt.1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz uchwała Nr [...] Rady miejskiej w B. z dnia [...]r. w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Miejskiej B. /Dz.Urz. Woj. Nr [...], poz.[...] ze zm./. Zarządzenie to zaskarżone zostało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez T.S.. Skarżący wniósł o jego uchylenie i uznanie go za bezskuteczne, stwierdzając, że, cyt.: "Oświadczam, że Urząd Miasta B. sfinalizował sprzedaż ww. nieruchomości w 1996 roku. Od powstania Urzędu Miasta B. pobierał kolejne raty kredytu. Dowód: załącznik nr 3 pokwitowania za rok 1994, 1995 i 1996. Po sfinalizowaniu umowy sprzedaży wydał Zaświadczenie nr [...]. Dowód: załącznik nr 4. O tym fakcie nie powiadomił Sądu Ksiąg Wieczystych w B.. Urząd Miasta B. i Prezydent tych faktów nie widzą i nie uznają we wszystkich trzech wezwaniach w sprawie naruszenia mojego interesu prawnego ..." W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. wniósł o 1/ oddalenie skargi w całości jako nieuzasadnionej i pozbawionej podstaw prawnych, względnie 2/ odrzucenie skargi jako spóźnionej i której treść nie mieści się w kognicji Sądów administracyjnych (art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Uzasadniając powyższe wnioski, organ wskazał, że przedmiotowa nieruchomość gruntowa zabudowana, położona w B. przy ul. [...] 15, oznaczona jako działka nr [...] o pow. 1145 m2 (Obręb II,) została nabyta od Skarbu Państwa przez zmarłą A.S. z majątku dorobkowego Aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia [...] r. - umowa sprzedaży. Na podstawie tego aktu nabywcy została sprzedana działka gruntu nr [...] o pow. jedenaście arów czterdzieści pięć metrów kwadratowych (obecnie po przeprowadzeniu administracyjnych zmian numeracji działka nosi nr [...]), położona przy ul. [...] 15 w B. oraz dom jednorodzinny stanowiący odrębną nieruchomość, z zastrzeżeniem, iż przeniesienie gruntu (działki nr [...]) następuje na własność czasową, to jest z zastrzeżeniem powrotu własności tego gruntu na rzecz Skarbu Państwa po upływie czterdziestu lat licząc od daty tego aktu. Prawo własności czasowej przekształciło się z mocy przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 ze zm.) – w prawo użytkowania wieczystego z zachowaniem czterdziestoletniego okresu trwania. W przedmiotowej sprawie prawo użytkowania wieczystego trwało do dnia 27 stycznia 2000 roku. Dalej organ podkreślił, że użytkownik wieczysty nie skorzystał z dobrodziejstwa art. 236 Kodeksu cywilnego i wobec tego jego prawo użytkowania wieczystego do nieruchomości wygasło. Stwierdził to sędzia Sądu Rejonowego w B. – V Wydział Ksiąg Wieczystych mgr J.K., przesyłając małżonkom S. i Gminie Miejskiej zawiadomienie o wykreśleniu A.S. i R.S. - jako użytkowników wieczystych nieruchomości z powodu upływu okresu użytkowania wieczystego. W zawiadomieniu tym sędzia stwierdził wykreślenie użytkowania wieczystego przedmiotowej działki gruntu na skutek jego wygaśnięcia, nie czyniąc żadnej wzmianki o zachowaniu własności budynku. Nadto organ wskazał, że działania Prezydenta Miasta, do którego w myśl art. 30 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 141, poz. 1591 ze zm.) należy gospodarowanie mieniem gminnym, co potwierdzone jest przepisami art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603), oczywiście w granicach zakreślonych przepisami prawa, są zgodne z prawem i upoważniają Prezydenta Miasta, reprezentującego właścicielską Gminę Miejską, do dysponowania jej mieniem z zachowaniem zasady gospodarności i z wyłączeniem innych osób – w tym do sprzedaży nieruchomości (art. 140 kc). W dalszej części odpowiedzi na skargę organ wskazał, że zaświadczenie wydane przez Prezydenta Miasta na które powołuje się skarżący jako na potwierdzenie jego tytułu własności zostało wydane w dniu 28 czerwca 1996 roku (Nr [...]), a więc na cztery lata przed faktycznym wygaśnięciem prawa użytkowania wieczystego (z przekształcenia własności czasowej), co nastąpiło w dniu 27 stycznia 2000 roku. Treść zaświadczenia określa jedynie, iż należność wynikająca z Aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...] r. z tytułu zakupu nieruchomości położonej w B. 15... została spłacona w całości..", a "niniejsze zaświadczenie stanowi podstawę do wykreślenia zadłużenia z hipoteki". I właśnie dla tego celu zostało ono wydane. Posługiwanie się tym zaświadczeniem jako rzekomym dowodem na istnienie tytułu własności jest w ocenie organu - bezprawne i niedopuszczalne. Organ stwierdził, że jest rzeczą oczywistą, że jeśli spadkobierca występujący tutaj jako skarżący przystąpi do przetargu i go wygra, to zapłaci jedynie cenę wylicytowanej wartości nieruchomości gruntowej a wartość budynków i obiektów budowlanych zostanie mu zaliczona jako jego nakłady nabyte w wyniku spadkobrania. Jeśli przetarg wygra osoba inna niż Skarżący, wówczas zapłaci za całość nieruchomości, a skarżącemu spadkobiercy zostanie zwrócona wartość budynków i budowli w cenie określonej przez rzeczoznawcę majątkowego w sporządzonym operacie szacunkowym, bowiem podstawą jakichkolwiek rozliczeń w świetle przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) może być wyłącznie operat szacunkowy sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego. Rzeczoznawca wykonuje operat na zlecenie właściciela. Aktualnym właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest Gmina Miejska B. o czym świadczy załączony do akt niniejszej odpowiedzi Odpis z księgi wieczystej nieruchomości nr [...] z dnia [...] r. (aktualny również na dzień 10 sierpnia 2006 roku) - aktualny numer KW to [...]. Własność przedmiotowej nieruchomości gruntowej zabudowanej przysługuje Gminie Miejskiej B. niepodzielnie, z wyłączeniem innych osób. W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może swym prawem właścicielskim rozporządzać (art. 140 kc). Korzystając z tego uprawnienia właściciel zdecydował się te swoje prawo zbyć w drodze przetargu ustnego nieograniczonego. Zdaniem organu, skarżącemu nie przysługuje żaden tytuł posiadania, gdyż przed upływem 40-Ietniego okresu tzw. własności czasowej, przekształconej następnie ustawowo w prawo użytkowania wieczystego, przez zaniechanie lub zaniedbanie, nie skorzystał z możliwości przedłużenia swego prawa w trybie art. 236 § 2 Kodeksu cywilnego. Skarżący nie udowodnił żadnym dokumentem tytułu własności przedmiotowej nieruchomości. Takim tytułem byłby bowiem wpis do Księgi wieczystej, a skarżący takiego wpisu nie przedstawił, gdyż go nie posiada. Taki tytuł posiada natomiast Gmina Miejska B.. Wobec przedstawionych wyżej argumentów natury prawnej i faktycznej i załączonych w sprawie dokumentów – organ wniósł jak na wstępie. W trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu skarżący oświadczył, że naruszenie interesu prawnego upatruje w pozbawieniu Go własności poprzez wydanie zaskarżonego zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269/ i art.3 § 2 pkt.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ - sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Akty te są zaś zgodne z prawem, jeżeli są zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zatem kontrola sądowa sprawowana pod względem legalności oznacza, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości czy też słuszności. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, a tym samym przedmiotem kontroli Sądu jest zarządzenie Nr [...] Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. w sprawie przeznaczenia do sprzedaży nieruchomości gruntowej zabudowanej, położonej przy ul. [...] nr 15 w B. – w drodze przetargu ustnego nieograniczonego, czyli akt organu jednostki samorządu terytorialnego, podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej /w/w art.3 § 2 pkt.6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /. Nieruchomości gminne są bowiem mieniem publicznym, a zatem gospodarowanie nimi jest wykonywaniem administracji publicznej (vide uchwała 7 sędziów NSA z dnia 6 listopada 2000 r. w sprawie sygn. akt OPS 11/00, ONSA 2001/2/52/. Zaskarżone zarządzenie mieści się tym samym w katalogu spraw z zakresu administracji publicznej i może być zaskarżone do sądu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz.1591 ze zm./, gdyż opisane wyżej zarządzenie Nr [...] z dnia [...]r. w którym Prezydent Miasta B. przeznaczył do sprzedaży w drodze przetargu ustnego nieograniczonego, stanowiącą własność Gminy określoną i wyodrębnioną nieruchomość, stanowi etap przygotowawczy i poprzedzający czynności cywilnoprawne, samo zaś zarządzenie czynnością o takim charakterze nie jest . Natomiast zgodnie z w/w przepisem art.101 ust.1 ustawy, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Analizując wniesioną w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargę na uchwałę – zarządzenie, sąd zobowiązany jest do badania, czy skarga spełnia wymagania formalne, czyli: termin, wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa, charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia, a następnie, gdy wymagania te zostały spełnione, przystępuje do badania legitymacji procesowej skarżącego. W niniejszej sprawie wyżej wskazane wymagania formalne zostały spełnione. Skarżący dopełnił wymóg bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia /pismo z dnia 2 grudnia 2009r./ Prezydent Miasta B. nie uwzględnił wezwania T.S. do usunięcia naruszenia interesu prawnego opisanym wyżej zarządzeniem Nr [...] z dnia [...]r. i w piśmie z dnia 11 grudnia 2009r. doręczonym skarżącemu 23 grudnia 2009r. zawarł owe stanowisko Skarga do tut. Sądu wniesiona została przez skarżącego 18 stycznia 2010r., czyli z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W następnej kolejności należało zbadać legitymację skarżącego do zaskarżenia spornego zarządzenia. Zauważyć przy tym należy, że badanie czy podmiot wnoszący do sądu administracyjnego skargę na uchwałę bądź zarządzenie organu gminy dotyczącą sprawy z zakresu administracji publicznej jest do tego uprawniony, następuje w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a nie na podstawie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, publ. LEX nr 171196/. Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte zostało, iż w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./ może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone /por. wyrok z dnia 3 września 2004r., sygn. akt OSK 476/04 - ONSA i WSA z 2005 r., nr 1, poz. 2/. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2007r., sygn. akt II OSK 1033/07, gdzie Sąd przyjął, że tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przez kwestionowaną uchwałę może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia. Istotne jest przy tym, że pojęcie "interes prawny" i "uprawnienie" - nie zostało normatywnie dookreślone. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest jednak pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że kryterium "interesu prawnego" w postępowaniu administracyjnym czy w sprawie sądowoadministracyjnej rozumieć należy w ten sposób, że akt organu administracji musi dotyczyć własnego, indywidualnego i wynikającego z konkretnego przepisu prawa administracyjnego interesu. Podkreślić przy tym również należy, że skarga wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis. Oznacza to tyle, że do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały - zarządzenia, ani sam stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, ani też działania w tzw. interesie publicznym /por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005r, sygn. akt OSK 1437/2004, Wokanda 2005, Nr 7-8, str.69/. Skoro zatem w myśl cyt. wyżej art. 101 ust. 1 w/w ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, skarżącym może być każdy kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, to oznacza to tyle, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" /a nie wyłącznie faktyczną/ sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, związek polegający na tym, że uchwała ta narusza, czyli pozbawia lub ogranicza właśnie jego interes prawny lub uprawnienie. Podobne stanowisko prezentowane jest w literaturze, gdzie przyjmuje się, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia prawdopodobnego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, iż akt stosowania tej normy /np. decyzja administracyjna lub uchwała organu gminy/ może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego /por. A. Kisielewicz – "Skarga na akt organu gminy w trybie art.101 ustawy o samorządzie gminnym w świetle orzecznictwa sądowego", Samorząd Terytorialny z 2003r., Nr 10/. W efekcie podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego musi mieć w złożeniu takiej skargi nie tylko interes prawny, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem, lecz nadto ów interes prawny lub uprawnienie muszą być naruszone takim aktem. Dokonując pod tym kątem analizy sytuacji prawnej strony, Sąd uznał, że skarżący nie przedstawił argumentu /okoliczności/, który mógłby świadczyć o tym, że zaskarżone przez Niego zarządzenie narusza Jego interes prawny lub uprawnienie. Okoliczność ta jest o tyle istotna, że konstrukcja regulacji zawarta w cyt. wyżej przepisie art.101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym nie budzi wątpliwości. Dopiero bowiem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego staje się przesłanką dopuszczalności skargi w trybie omawianego art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r.o samorządzie gminnym i otwiera drogę do jej merytorycznego rozpoznania /oceny/. Kwestionując zatem uchwałę – zarządzenie w trybie omawianego przepisu, trzeba zatem dowieść, że zaskarżony akt naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną strony skarżącej, czyli np. pozbawia ją pewnych, prawem gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizacje, a co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Niesporne jest bowiem w sprawie, że aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia [...]r. A.S. – matka skarżącego nabyła od Państwa nieruchomość gruntową zabudowaną, położoną w B. przy ul. [...] 15, oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni 1145 m2. Aktem tym sprzedana została w/w działka gruntu nr [...] /obecnie oznaczona numerem [...]/ oraz dom jednorodzinny, stanowiący odrębną nieruchomość, ze stwierdzeniem, że przeniesienie gruntu /działki następuje na własność czasową, to jest z zastrzeżeniem powrotu własności tego gruntu na rzecz Państwa po upływie czterdziestu lat licząc od zawarcia tegoż aktu notarialnego. Istotne jest przy tym, że na mocy ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 ze zm.) – prawo własności czasowej przekształciło się z w prawo użytkowania wieczystego z zachowaniem czterdziestoletniego okresu trwania. Zgodzić się tym samym należy z organem, że w rozpatrywanej sprawie prawo użytkowania wieczystego trwało do dnia 27 stycznia 2000r. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że zgodnie z Zawiadomieniem z dnia 26 stycznia 2001r. Sądu Rejonowego Wydział Ksiąg Wieczystych w B. Dz.Kw. [...], w księdze wieczystej KW nr [...] w dniu 25 stycznia 2001r. wpisano: " a) w dziale I B. ul. [...] 15, obręb II działka [...], o pow.1145 m2, działka gruntu zabudowana budynkiem mieszkalnym. Wykreślono prawo użytkowania wieczystego działki gruntu nr [...] na skutek jego wygaśnięcia. b) w dziale II Gmina Miejska B., na podstawie decyzji Urzędu Wojewódzkiego w J.G. Nr [...] z dnia 27 marca 1991r. Wykreślono A.S. i R.S. jako użytkowników wieczystych z powodu upływu okresu użytkowania wieczystego." Również ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu z księgi wieczystej nr [...] z dnia 26 stycznia 2001r. jednoznacznie wynika, że Gmina Miejska B. jest właścicielem wyżej opisanej nieruchomości tj. położonej w B. przy ul. [...] 15, obręb II - działka nr [...] o pow.0.1145 ha, zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Zgodzić się należy, ze stanowiskiem organu, zawartym w odpowiedzi na skargę, że z chwilą wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego opisanej wyżej nieruchomości, a co niewątpliwie ma miejsce w niniejszej sprawie, budynki i budowle które zgodnie z przepisem art.48 kodeksu cywilnego – są częścią składową gruntu stały się własnością Gminy Miejskiej B.. Zgodnie z art.235 § 2 kodeksu cywilnego – przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym. Zatem prawem głównym jest użytkowanie wieczyste, gdy zaś prawo własności budynku jest prawem przywiązanym do użytkowania wieczystego. Oznacza to zatem, że wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego powoduje automatycznie utratę prawa własności budynków oraz innych urządzeń. /por. E. Gniewek, Kodeks cywilny. Księga druga. Komentarz, Zakamycze 2001/. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że przedstawiona przez skarżącego argumentacja oparta na wywodzeniu interesu prawnego z faktu, że zamieszkuje w opisanym wyżej budynku oraz że jest spadkobiercą A.S. i R.S., wskazuje na możliwość rozważenia w rozpoznawanej sprawie Jego interesu faktycznego, który jednakże nie został uwzględniony w w/w przepisie art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r.o samorządzie gminnym. Również – wbrew twierdzeniu skarżącego – tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości nie wynika z zaświadczenia Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r., Nr [...]. W zaświadczeniu tym, jak trafnie zauważa organ, potwierdzono jedynie, że należność wynikająca z Aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...]r. z tytułu zakupu nieruchomości położonej w B. 15 - została spłacona w całości. Równocześnie w zaświadczeniu tym stwierdzono, że zaświadczenie to stanowi podstawę do wykreślenia zadłużenia z hipoteki, co jednoznacznie wskazuje cel wydania tegoż zaświadczenia. Reasumując, w zaistniałym w rozpoznawanej sprawie stanie faktycznym i prawnym, nie można przyjąć, aby skarżący w wyniku podjęcia zaskarżonego zarządzenia został pozbawiony pewnych, prawem gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwiono Mu ich realizację. Wobec tego, że skarżący nie wykazał w jaki sposób zaskarżonym zarządzeniem został naruszony Jego interes prawny lub uprawnienie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę, przyjmując, że brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego nie otworzył drogi do merytorycznej oceny przedmiotowego zarządzenia /por. wyrok NSA z 30 listopada 2007r. sygn. akt I OSK 1482/07, LEX nr 424653/, gdy zaś przepis art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym uprawniał Prezydenta Miasta B. jako organu zarządzającego do gospodarowania mieniem komunalnym. Uszczegółowieniem tej regulacji w stosunku do nieruchomości pozostających w zasobach gminnych jest przepis art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), zgodnie z którym gminnym zasobem nieruchomości gospodaruje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. H.B. 14.07.2010r.