II SA/Wr 923/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z N na uchwałę Rady Gminy Długołęka z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Mirków – część "A" obejmującej zmianę przebiegu drogi dojazdowej na działkach Nr 793/7, 793/6 oraz części działek Nr 24/11, 26/4, 27/6, 27/7 postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 300,00 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu pod skargi. Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] r. opisaną w osnowie niniejszego orzeczenia Rada Gminy Długołęka uchwaliła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Mirków – część "A" obejmującej zmianę przebiegu drogi dojazdowej na działkach Nr 793/7, 793/6 oraz części działek Nr 24/11, 26/4, 27/6, 27/7. Pismem z dnia 8 września 2011 r. Z M (zwany dalej skarżącym) wezwał organ stanowiący gminy do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie omawianej uchwały. Pismo w tej sprawie doręczono organowi w dniu 9 września 2011 r. W piśmie z dnia 7 października 2011 r. (doręczonym w dniu 11 października 2011 r.) poinformowano skarżącego, że Rada Gminy Długołęka uchwałą z dnia [...] r. Nr [...] nie uwzględniła jego stanowiska. W dniu 14 listopada 2011 r. skarżący skierował do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wspomnianą na wstępie uchwałę, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub ewentualne jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Według art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – wnieś każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Oceniając, czy skarga wniesiona została do sądu administracyjnego z zachowaniem ustawowego terminu, w ślad za stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt: II OPS 2/07), wskazać należy, że kontrola spełnienia tego warunku winna być dokonana z uwzględnieniem treści art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tezą zawartą w omawianej uchwale do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie przepis art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Zgodnie zatem z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym wnosi się ją za pośrednictwem organu którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Według § 2 tego artykułu, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Analiza przedstawionych przepisów prowadzi do wniosku, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg pierwszy z dwóch terminów, o których mowa powyżej – a mianowicie – termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. Termin ten staje się bezprzedmiotowy, gdy przed jego upływem organ udzieli odpowiedzi na wezwanie. W takim bowiem przypadku bieg rozpoczyna termin trzydziestu dni – liczony od dnia doręczenia odpowiedzi. Jeżeli natomiast we wskazanym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i przed upływem tego terminu należy wnieść skargę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 671/08; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 696/09). W przypadku wniesienia skargi po terminie, sąd odrzuca postanowieniem skargę, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Taka konstrukcja normatywna obliguje sąd – podczas badania przesłanek formalnych wniesienia skargi – również do kontroli terminu jej wniesienia. W przypadku stwierdzenia uchybienia terminu, gdy skarżący nie skorzysta z przysługującej mu instytucji z art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd nie może postąpić inaczej, jak tylko skargę odrzucić. Skarżący, czy jego pełnomocnik wnosząc skargę może dokonać tego osobiście, bądź też za pośrednictwem poczty lub urzędu konsularnego. Zgodnie bowiem z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W ostatnio wymienionych przypadkach, o dacie wniesienia pisma przesądza data uwidoczniona na stemplu pocztowym. Skoro w rozpoznawanej sprawie odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczono skarżącemu w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a. w dniu 11 października 2011 r., to termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 10 listopada 2011 r. (czwartek). Skarżący nadał tymczasem skargę dopiero w dniu 14 listopada 2011 r. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarga została złożona z uchybieniem terminu do jej wniesienia i stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę odrzucił. Orzeczenie zawarte w punkcie drugim niniejszego postanowienia znajduje umocowanie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.