II SA/Wr 98/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Protokolant Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi K.N.-P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia ... w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego dla zadania polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę Decyzją z dnia 21 października 2011 r. Burmistrz Miasta i Gminy T.ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ... w G.W decyzji tej wskazano m.in., że inwestycja ta nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu RM z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Działka nr ... wykorzystywana jest na cele rolne. Wskazano również, że inwestycja nie powoduje uciążliwości dla osób trzecich. W uzasadnieniu podano, że postępowanie administracyjne w sprawie wszczęto w dniu 13 października 2008 r. Poprzednio wydana decyzja uwzględniająca wniosek została uchylona na skutek odwołania złożonego przez m.in. skarżącą i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia, w szczególności w celu ustalenia lokalizacji stacji i zbadania jej oddziaływania na środowisko w oparciu o analizę konkretnych parametrów anten. Przeprowadzona analiza wykazała brak przekroczenia dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludzi. Wyrażono ocenę, że nie było wymagane dołączenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Ustalono, że obszary, w których zostaną przekroczone dopuszczalne poziomy elektromagnetyczne promieniowania niejonizującego znajdują się na wysokości 37,6 m n.p.t. i w odległości do 60,6 m od anten. W odwołaniu podpisanym przez szereg mieszkańców miejscowości G., w tym przez skarżącą, zarzucono nieuwzględnienie wstecznej wiązki bocznej z anten, dochodzącej na odległość 100 m, brak określenia rozmiaru przekroczenia dopuszczalnej gęstości mocy, niepodanie rodzaju promieniowania i kształtu jego rozchodzenia się w przestrzeni. Wymagało wzięcia pod rozwagę, że w pobliżu planowanej stacji przebiega droga gminna i tereny zabudowy mieszkaniowej. Organ wezwał odwołujących się, w tym skarżącą do uzupełnienia odwołania zgodnie z art. 53 ust. 6 u.p.z.p. oraz wykazania, że przysługuje im interes prawny, gdyż inwestycja będzie oddziaływać na działki nr ..... W uzupełnieniu odwołania skarżąca powołała się na przysługujące jej prawo własności nieruchomości stanowiącej działkę nr ... w G. o powierzchni 0,4240 ha, obejmującej pastwisko i rolę. Twierdziła, że planowana inwestycja znacząco obniży wartość działki oraz obniży walory krajobrazowe i architektoniczne miejscowości, wywoła dyskomfort mieszkańców, zwiększy zagrożenie dla sprzętu AGD/RTV. Podała wyniki badań naukowych o szkodliwości promieniowania elektromagnetycznego. Zaskarżoną decyzją organ umorzył postępowanie odwoławcze. Uznał, że odwołujący się nie mają w sprawie interesu prawnego. Nie miało znaczenia, że osoby te były uprzednio traktowane jako strony. Nastąpiło to jednak przed ustaleniem zasięgu i sposobu oddziaływania inwestycji. Właściciele sąsiednich nieruchomości powinni wykazać w oparciu o konkretne okoliczności posiadanie interesu prawnego (art. 28 k.p.a., wyrok OSK 1618/04, II OSK 726/06). Organ podał osoby będące stronami z uwagi na przysługiwanie im prawa własności do nieruchomości na których inwestycja będzie emitowała fale o ponadnormatywnej gęstości mocy promieniowania. Nie ma wśród nich odwołujących się. Uzasadnione więc było umorzenie postępowania zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8 k.p.a. związane z uprzednim traktowaniem jej jako stronę oraz podniosła zarzuty merytoryczne, przeciwko zasadności decyzji lokalizacyjnej. W uzasadnieniu wskazała, że organ nie przedstawił własnych ustaleń i ocen na temat zasięgu oddziaływania stacji. Powołała orzecznictwo sądowe, wymagające od organu przedstawienia własnej analizy obszaru oddziaływania inwestycji, bez poprzestania na danych przedstawionych przez inwestora (wyroki II SA/Gl 683/12, II SA/Wr 485/11). Oznacza to naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Należało wezwać inwestora do podania zasięgu pól z uwzględnieniem kumulacji dotyczącej wszystkich anten i innych źródeł promieniowania, podania mocy anten radioliniowych, określenia metody obliczeniowej ze wskazaniem jej błędu, uwzględnienia w obliczeniach zjawiska odbić. Należało zakreślić zasięg oddziaływania na 200 metrów zgodnie z § 4 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Organ trafnie wezwał skarżącą do wykazania posiadania przymiotu strony. Wykazanie obejmuje przestawienie skonkretyzowanych twierdzeń i dowodów ich prawdziwości oraz powiązanie twierdzonego stanu faktycznego z konkretną normą prawa materialnego, z którego dany podmiot wywodzi posiadanie interesu prawnego w sprawie. Skarżąca została o tych wymaganiach należycie pouczona. Dokonując próby wyjaśnienia tej okoliczności, skarżąca udowodniła jedynie bycie właścicielem nieruchomości znajdującej się w miejscowości, w której planowana jest inwestycja. Nie podała przy tym konkretnego położenia tej nieruchomości względem miejsca usytuowania stacji oraz innych konkretnych okoliczności mogących w świetle art. 143 k.c. dowodzić jej prawnego zainteresowania rozstrzygnięciem sprawy. Podała natomiast typowe przejawy interesu faktycznego (obniżenie wartości działki lub jej walorów krajobrazowych, subiektywne obawy na temat skutków funkcjonowania stacji dla zdrowia mieszkańców lub ich mienia), również nieskonkretyzowane. Skarżąca bezzasadnie powołała okoliczność traktowania jej jako stronę w dotychczasowym postępowaniu. Samo wniesienie odwołania przez podmiot posiadający, jak twierdzi, przymiot strony, wszczęło postępowanie odwoławcze. Organ zasadnie postępowanie to umorzył po sprawdzeniu prawidłowości tego twierdzenia, gdy pozostało ono niewykazane. Skarżąca nie mogła obecnie, w skardze do sądu administracyjnego, wywodzić z zarzutów merytorycznych (rzekome niewyjaśnienie okoliczności mogących świadczyć o potrzebie uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej) w sposób skuteczny podstawy do podważenia decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze. W podanych okolicznościach nie było uzasadnione wymaganie od organu przeprowadzenia z urzędu postępowania wyjaśniającego w zakresie okoliczności mogących dowodzić posiadania przez skarżącą przymiotu strony. Ciężar udowodnienia tej okoliczności spoczywał na skarżącej, ta zaś powinności tej nie spełniła. Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.