II SAB/Wr 126/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 10 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. w przedmiocie niedoręczenia postanowienia o zawieszeniu postępowania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Skarżący W. S., pismem wniesionym w dniu 5 listopada 2013 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W., polegającą na niezgodnym z prawem doręczaniu postanowienia z dnia 19 lipca 2013r., nr [...] osobie nie będącej pełnomocnikiem skarżącego w sprawie. Postanowieniem tym organ nadzoru budowalnego stopnia powiatowego zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie budowy obiektu budowalnego – hali konstrukcji stalowej przy ul. G. [...] we W.. Skarżący wskazał, że postanowienie, którym zawieszono postępowanie administracyjne, nie zostało doręczone jemu, lecz wysłano R. S., którego organ nadzoru budowalnego stopnia powiatowego niesłusznie uznał za pełnomocnika. Skarżący podniósł, że pełnomocnictwo dla R. S. zostało udzielone w innej sprawie. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wniósł o odrzucenie skargi w całości. Organ wyjaśnił, że za bezczynność podlegającą kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. nie może być uznana czynność materialno-techniczna doręczenia (niedoręczenia) pisma w toku postępowania administracyjnego. Brak doręczenia rozstrzygnięcia jest uchybieniem procesowym, które może być konwalidowane w toku postępowania lub po jego zakończeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm.; cytowanej dalej jako "p.p.s.a."). Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie obejmującym orzekanie jedynie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.) Z powyższego wynika zatem, że skarga na bezczynność, przewlekłość organu przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zarzucanej Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowalnego dla miasta W. bezczynności w zakresie doręczenia postanowienia z dnia 19 lipca 2013 r., nr [...] w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy obiektu budowalnego – hali o konstrukcji stalowej przy ul. G. [...] we W.. Zasadniczą do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie kwestią jest ustalenie czy sprawa ta należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak wskazano powyżej, zarzut bezczynności może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zatem tych aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej nie może zatem dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania w wyniku określonych zdarzeń lub wydania aktów administracyjnych. Doręczenie postanowienia, o którym mowa w art. 101 § 1 k.p.a., nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Doręczenie jest czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie postępowania lub reprezentującemu ją pełnomocnikowi rozstrzygnięcia w sprawie. Czynność ta nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnienia lub obowiązku, gdyż fakt doręczenia ma jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia odwołania. Fakt doręczenia nie czyni danego podmiotu stroną postępowania. Status ten wynika z przepisów prawa materialnego, które mają zastosowanie w danej sprawie. Jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, czynność doręczenia decyzji (postanowienia) nie jest czynnością z zakresu administracji, podlegającą kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1788/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres strony https://cbois.nsa.gov.pl). Wskazać jednocześnie należy, że prawidłowość doręczenie postanowienia może być oceniana w toku postępowania odwoławczego, może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie (por. postanowienia NSA z 6.06.2012 r., sygn. akt I OSK 1194/12; z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 438/08; z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1360/06, postanowienie NSA z dnia 12.09.2012, sygn. akt I OSK 1788/12, publ. baza CBOiS). W tych okolicznościach uznać należy, że niniejsza sprawa nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego a zatem skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.