II SAB/Wr 1445/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi H. G. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. H. G. (dalej: strona skarżąca) działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę z dnia 6 grudnia 2024 r. (data wpływu do organu) na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W wykonaniu Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 grudnia 2024 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie numeru PESEL strony skarżącej bądź złożenie oświadczenia o nieposiadaniu numeru PESEL. Jednocześnie wezwano pełnomocnika do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwania zostały doręczone osobie upoważnionej w dniu 15 stycznia 2025 r. pod adresem wskazanym przez pełnomocnika w skardze. W dniu 15 stycznia 2025 r. pełnomocnik wniósł do Sądu pismo, w którym złożył oświadczenie, że cofa skargę na bezczynność z dnia 6 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a." sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wymogi te określone zostały w przepisie art. 57 oraz art. 46 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym które określa art. 46 ww. ustawy. Stosownie do art. 46 § 2 p.p.s.a. pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Niezachowanie określonego w powołanym przepisie wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22). Z akt niniejszej sprawy wynika, że zarządzeniem z dnia 24 grudnia 2024 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie swojego numeru PESEL bądź złożenie oświadczenia o nieposiadaniu numeru PESEL. Powyższe wezwanie zostało doręczone osobie upoważnionej pod adresem wskazanym w skardze w dniu 15 stycznia 2025 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął zatem bezskutecznie z dniem 22 stycznia 2025 r. (środa). Skoro strona skarżąca w zakreślonym terminie nie podała swojego numeru PESEL ani nie oświadczyła, że numeru PESEL nie posiada, skarga podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego należy zaznaczyć, że pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi i z tego obowiązku również się nie wywiązał. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie zaś żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skoro skarżąca nie uiściła wpisu od skargi to jest ona dotknięta także brakiem fiskalnym. Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w piśmie z 15 stycznia 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej cofnął skargę, jednak czynność ta nie mogła wywołać skutków procesowych. Cofnąć bowiem można jedynie skargę skutecznie wniesioną, która nie jest dotknięta żadnymi brakami formalnymi. W przypadku natomiast, gdy skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia NSA: z 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13; z 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; z 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08; z 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07). W tych okolicznościach kierując się dyspozycją art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.