II SAB/Wr 1453/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi G. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. G. M. (dalej: strona skarżąca) działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę z dnia 6 grudnia 2024 r. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W wykonaniu Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 grudnia 2024 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. Wezwanie zostało doręczone osobie upoważnionej w dniu 15 stycznia 2025 r. pod adresem wskazanym przez pełnomocnika w skardze. W dniu 28 stycznia 2025 r. (data nadania 22 stycznia 2025 r.) pełnomocnik wniósł do Sądu pismo, w którym złożył oświadczenie, że cofa skargę na bezczynność z dnia 6 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a." sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Tym samym skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W realiach niniejszej sprawy, Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec doręczenia w dniu 15 stycznia 2025 r., termin na uiszczenie ww. wpisu upłynął z dniem 22 stycznia 2025 r. (środa). Czynności wskazane w wezwaniu, pomimo pouczenia o rygorze odrzucenia skargi, nie zostały jednak wykonane w terminie, wobec czego skarga podlegała odrzuceniu. Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w piśmie z 28 stycznia 2024 r. pełnomocnik strony skarżącej cofnął skargę, jednak czynność ta nie mogła wywołać skutków procesowych. Cofnąć bowiem można jedynie skargę skutecznie wniesioną, która nie jest dotknięta żadnymi brakami formalnymi. W przypadku natomiast, gdy skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia NSA: z 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13; z 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; z 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08; z 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07). W tych okolicznościach kierując się dyspozycją art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.