II SAB/Wr 22/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 24 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. i T. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi B. i T. G. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie domu mieszkalnego. postanawia: odrzucić wniosek. W niniejszej sprawie skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie domu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o odrzucenie skargi z powodu wniesienia przez nich przed wniesieniem skargi środka zaskarżenia (zażalenia na bezczynność organu), wskazał, że w sprawie skarżący powinni uczynnić to na drodze postępowania administracyjnego, kierując skargę do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Dopiero na jego postanowienie oddalające skargę przewidziano skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na uzasadnienie przedstawionego stanowiska autor odpowiedzi na skargę powołał się na wyrok z dnia 5 listopada 2002 r. o sygn. akt II SA/Ka3036/00. Po doręczeniu odpowiedzi na skargę, skarżący w piśmie z dnia 4 maja 2010 r. złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu wniosku skarżący powołali się na fakt wcześniejszego wielokrotnego skarżenia się na bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który nie pouczył strony o uprawnieniu do wniesienia skargi na takie rozstrzygnięcia. W tej sytuacji zdaniem skarżących zachodzą okoliczności do przywrócenia terminu do wniesienia niniejszej skargi z powodu braku właściwego pouczenia strona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Już wstępna analiza stanowiska strony, zawartego we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i okoliczności tam podniesionych wskazują, że wniosek polega na nieporozumieniu. Przy czym, co wyraźnie należy podkreślić, przyczyną zaistniałego nieporozumienia jest wyrażone w odpowiedzi na skargę błędne i pozbawione podstaw prawnych stanowisko skarżonego organu. Autor odpowiedzi na skargę zdaje się nie zauważać, powołując się przy tym z jemu tylko znanych powodów na niemający zastosowania w sprawie wyrok z dnia 5 listopada 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 3036/00, że zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem sądowym, stanowisko organu administracji publicznej wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), na które stronie nie przysługuje zażalenie - nie kończy ono postępowania w sprawie ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Oznacza to, że wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a. warunkuje wniesienie skargi na bezczynność, ale na bezczynność organu pierwszej instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie (skargi z art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a."). Niedopuszczalne jest zatem wniesienie środka odwoławczego od postanowienia organu administracji publicznej wydanego w wyniku rozpoznania zażalenia na bezczynność przewidzianą w art. 37 § 1 k.p.a. (zob. m.in. wyrok WSA z dnia 22 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 941/04, wyrok WSA z dnia 6 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1128/04, postanowienie WSA z dnia 16 listopada 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 715/04, wyrok WSA z dnia 24 maja 2004 r. sygn. akt IV SA 228/03). Inaczej mówiąc, wniesienie skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udzielania pozwolenia na użytkowanie będzie dopuszczalne po złożeniu do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 k.p.a.). Dodać przy tym należy, że bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w przedmiocie bezczynności można uznać, że doszło do wyczerpania środków zaskarżenia dopiero po upływie miesiąca (art. 35 § 3 k.p.a.), umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mowa w art. 35 § 3 k.p.a. (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 150). Z przedstawionych wyżej powodów nie ma racji autor odpowiedzi na skargę sugerując skarżącym, że możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego bezczynności organu polega na zaskarżeniu postanowienia wydanego przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W tej sytuacji skoro niedopuszczalnym jest wniesienie skargi od rozstrzygnięcia organu administracji publicznej wydanego w wyniku rozpoznania skargi na bezczynność przewidzianej w art. 37 § 1 k.p.a. to tym samym niedopuszczalnym jest przywrócenie terminu do wniesienia takiego środka zaskarżenia. W tych okolicznościach Sąd postanowił na podstawie art. 88 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu jako niedopuszczalny odrzucić.