II SAB/Wr 23/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. w przedmiocie samowolnie zabudowanej części strychu postanawia odrzucić skargę. W dniu 18 czerwca 2012 r. Z. W. złożyła do D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. zażalenie w trybie art. 37 kpa na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.G. w przedmiocie samowolnie zabudowanej części strychu. Pismem z dnia 21 czerwca 2012 r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., powołując się na art. 36 § 2 kpa, poinformował Z. W., że merytorycznej odpowiedzi na złożone w trybie art. 37 kpa zażalenie ("skargę") udzieli po otrzymaniu odpowiedzi od organu I instancji, w terminie do dnia 30 lipca 2012 r. W dniu 29 czerwca 2012 r. Z. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. w przedmiocie samowolnie zabudowanej części strychu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 1), przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (§ 3), a w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, iż środkiem zaskarżenia w przypadku skargi na bezczynność organu jest zażalenie z art. 37 kpa (por. np. postanowienia NSA z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 480/06, z dnia 18 września 2002 r. II SAB/Wr 15/02, z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SAB/Gd 8/97, z dnia 5 marca 1997 r. sygn. akt III SAB 47/96; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 741/07). Wskazywano przy tym, że w świetle przepisu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji można wnieść dopiero po załatwieniu przez właściwy organ zażalenia złożonego w trybie art. 37 kpa. Samo wniesienie takiego zażalenia nie jest wystarczającą przesłanką dla wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność. Dopóki bowiem właściwy organ nie wypowie się w omawianej kwestii, postępowanie zainicjowane przedmiotowym zażaleniem zakończone nie jest, a to sprawia, że nie można zasadnie twierdzić, iż wyczerpane zostały przysługujące stronie prawem przewidziane środki zaskarżenia (por. np. wyroki NSA z dnia 14 lutego 2006 r. sygn. akt I FSK 588/05, z dnia 11 lutego 2011 r. sygn. akt I FSK 270/10). Bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania zażalenia z art. 37 § 1 kpa, zażalenie można uznać za skuteczne w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mówi art. 37 § 1 kpa. Okresem tym jest jeden miesiąc (art. 35 § 3 zdanie pierwsze kpa). W rozpatrywanej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.G. w przedmiocie samowolnie zabudowanej części strychu przed merytorycznym rozpatrzeniem przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. jej zażalenia złożonego w trybie art. 37 kpa i przed upływem okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mowa w art. 37 § 1 kpa, a zatem przed wyczerpaniem środków zaskarżenia. W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji postanowienia.