II SAB/Wr 29/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Siedlecka, Sędziowie Sędzia WSA - Olga Białek, Sędzia NSA - Halina Kremis (spr.), , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. sp.k. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. w przedmiocie zgłoszenia zamiaru montażu winylu z nadrukiem reklamowym na elewacji południowej budynku postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 lipca 2016 r. B. Sp. z o.o. Sp.k. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta W. postępowania w sprawie dokonanego w dniu 19 stycznia 2016 r. o godz. 15:46 za pośrednictwem platformy ePUAP zgłoszenia Spółki dotyczącego montażu winylu z nadrukiem reklamowym na elewacji południowej budynku przy ul. [...] we W. (dz. nr 152/8, AM-29, obręb Plac G.), domagając się stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania oraz że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia organowi grzywny w wysokości, o której mowa w art. 154 § 6 P.p.s.a., na podstawie art. 106 § 2 P.p.s.a. przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że A.F. w dniu 19 stycznia 2016 r. na polecenie Spółki i zgodnie z udzielonym jej umocowaniem dokonała dwóch różniących się od siebie zgłoszeń robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę (ul. [...] W.) odpowiednio o godz. 15:46 oraz o 15:59. A.F. na skutek podejmowanych czynności wyjaśniających przez Spółkę w dniu 14 kwietnia 2016 r. oświadczyła, że mimo braku umocowania wycofała pismem z dnia 20 stycznia 2016 r. zgłoszenie dokonane w dniu 19 stycznia 2016 r. o godz. 15:59. Na skutek powyższego, Prezydent W. w dniu 15 lutego 2016 r. wydał zaświadczenie nr [...] potwierdzające wycofanie zgłoszenia z dnia 19 stycznia 2016 r. z godz. 15:46. Umocowanie A.F. – jak wskazała Spółka - nie obejmowało podejmowania przez nią działań innych niż wyraźnie wskazane w pełnomocnictwie, w tym w szczególności prawa do złożenia oświadczenia o wycofaniu zgłoszenia. Nigdy też Spółka nie zlecała A.F. podejmowania w/w działań, ani też nie wyrażała na nie zgody. Zgodnie z treścią udzielonego pełnomocnictwa A.F. upoważniona była "do reprezentowania spółki wyłącznie w zakresie: złożenia zgłoszenia, złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wskazania adresu do doręczeń oraz sposobu doręczeń w zakresie zgłoszenia robót nie wymagających pozwolenia na budową dla inwestycji na działce nr 152/8 położonej w obrąbie Płac G. przy ul. [...] we W..". Powyższe umocowanie w żadnym wypadku nie obejmowało umocowania do podejmowania innych czynności związanych ze zgłoszeniem niż te wskazane szczegółowo w treści pełnomocnictwa, nie zawierało również umocowania do odbioru korespondencji. W konsekwencji powyższego organ powinien ustalić zakres umocowania na podstawie treści pełnomocnictwa, gdzie wskazane jest do jakich czynności upoważniony jest pełnomocnik - czego w przedmiotowej sprawie nie zrobił. Ponadto, pełnomocnictwo musi być udzielone konkretnie i wprost wynikać z treści złożonego dokumentu. Udzielenia pełnomocnictwa czy, per analogiam, rozszerzenia jego zakresu nie można natomiast domniemywać - co zdaje się robić organ w niniejszej sprawie. Doręczenie innego rozstrzygnięcia jak np. postanowienie pełnomocnikowi, który nie był umocowany do działania w sprawie poza konkretnie wskazanymi czynnościami, jest nieskuteczne - z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W konsekwencji powyższego – jak wskazała strona - brak było podstaw do pozostawienia przez organ bez rozpoznania jakiegokolwiek ze zgłoszeń złożonych przez A.F. w dniu 19 stycznia 2016 r.. Co istotne, organ błędnie w przesłanym zaświadczeniu wskazuje na wycofanie zgłoszenia z dnia 19 stycznia 2016 r. z godz. 15:46, w sytuacji w której czynność podjęcia przez nieumocowanego pełnomocnika dotyczyła zgłoszenia dokonanego w dniu 19 stycznia 2016 r., ale o godz. 15:59. W konsekwencji powyższego, do dnia dzisiejszego, pomimo upływu terminów wskazanych w art. 35 K.p.a., organ nie rozpoznał zgłoszenia dokonanego w dniu 19 stycznia 2016 r. o godz. 15:46, zaś wydane w dniu 15 lutego 2016 r. zaświadczenie nr [...] poświadcza nieprawdę i nie stanowi załatwienia sprawy w rozumieniu przepisów K.p.a.. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wskazała, że zgłoszenie, o którym mowa w Prawie budowlanym, jest czynnością materialno-techniczną i jako takie nie wszczyna postępowania administracyjnego. Zatem nie można mówić o przewlekłości postępowania administracyjnego. A.F. działając na podstawie pełnomocnictwa z dnia 24 grudnia 2015 r. wykonała trzy zgłoszenia zamiaru "montażu winylu z nadrukiem reklamowym na elewacji południowej budynku" przy ul. [...] we W.: 1. zgłoszenie z dnia 18 stycznia 2016 r. złożone przez KURIERA na kancelarię Ogólną w dniu 19 stycznia 2016 r. o godz. 13:12, zarejestrowano - L.dz. 1629 z dnia 20 stycznia 2016 r. (nr sprawy [...]); 2. zgłoszenie na skrzynkę elektroniczną UM z dnia 19 stycznia 2016 r. o godz. 15:46, przekazane do sekretariatu WAB dnia 20 stycznia 2016 r. o godz. 8:19 zarejestrowano - L.dz. 1588 z dnia 20 stycznia 2016 r. (nr sprawy [...]); 3. zgłoszenie na skrzynkę elektroniczną UM z dnia 19 stycznia 2016 r. o godz. 15:59, przekazane do sekretariatu WAB dnia 20 stycznia 2016 r. o godz. 8:20 zarejestrowano - L.dz. 1589 z dnia 20 stycznia 2016 r. (nr sprawy [...]). A.F. w dniu 22 stycznia 2016 r. złożyła oświadczenie następującej treści: "Działając w imieniu Spółki B. Sp. z o.o. Sp.k. niniejszym oświadczam, iż wycofuję zgłoszenie z dnia 18.01.2016 roku wysłane przez skrytkę ePUAP w dniu 19.01.2016 roku do Wydziału Architektury i Budownictwa Miasta W. dotyczące montażu winylu z nadrukiem reklamowym na elewacji południowej budynku przy ul. [...] we W.. Wnoszę o umorzenie postępowania dotyczącego ww. zgłoszenia wycofanego niniejszym oświadczeniem. Mając na uwadze powyższe proszę o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przyjęcie wycofania ww. zgłoszenia." (zgodnie z załączoną kopią wycofanie dotyczy zgłoszenia, które wpłynęło na skrzynkę elektroniczną UM w dniu 19 stycznia 2016 r. o godz. 15:46). Zaświadczeniem nr [...] z dnia 15 lutego 2016 r. potwierdzono A.F., że jej zgłoszenie z dnia 18 stycznia 2016 r. zostało wycofane. W dniu 14 marca 2016 r. wpłynęło żądanie strony skarżącej z dnia 11 marca 2016 r. wydania zaświadczenia potwierdzającego brak wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia z dnia 18 stycznia 2016 r., gdyż A.F. w ocenie Spółki nie miała pełnomocnictwa do jego wycofania. W dniu 17 marca 2016 r. wpłynęło pismo z dnia 11 marca 2016 r. Ł.P., pełnomocnika B. Sp. z o.o. Sp.k. informujące, "iż Spółka nie dokonywała żadnego zgłoszenia dot. przedmiotowej nieruchomości" - zamiaru montażu winylu na elewacji południowej budynku przy ul. [...] we W.. W dniu 21 marca 2016 r. wpłynęło pismo z dnia 15 marca 2016 r. A.F., którym odsyła zaświadczenie nr [...] i wyjaśnia "iż umocowanie do działania w tej sprawie było umocowaniem szczególnym i ograniczało się jedynie do: złożenia zgłoszenia, (...). W związku z powyższym nie jestem upoważniona do odbioru korespondencji w przedmiotowej sprawie, (...)". Organ administracji architektoniczno-budowlanej w dniu 6 kwietnia 2016 r. wydał zaświadczenie nr [...], potwierdzające fakt wydania zaświadczenia nr [...] z dnia 15 lutego 2016 r. stwierdzającego wycofanie zgłoszenia z dnia 18 stycznia 2016 r. złożonego o godz. 15:46 w dniu 19 stycznia 2016 r., na żądanie z dnia 22 stycznia 2016 r. A.F.. Zaświadczenie nr [...] wystawiono na wniosek, który złożyła strona skarżąca w celu potwierdzenia rozstrzygnięcia organu w sprawie zgłoszenia, które wpłynęło za pośrednictwem platformy e-PUAP w dniu 19 stycznia 2016 r. o godz. 15:46. W dniu 15 kwietnia 2016 r. wpłynęło pismo Ł.F. z dnia 14 kwietnia 2016 r., w którym zażądano: rozpatrzenia zgłoszenia; potwierdzenia, że nie wydano postanowienia; wydania decyzji umarzającej postępowanie. Wezwaniem z dnia 28 kwietnia 2016 r. zobowiązano Ł.F. do sprecyzowania żądania wobec organu. W piśmie z dnia 17 maja 2016 r. Ł.F. powtórzył wcześniejsze żądania, bez wskazania jednej czynności, wykonania której żąda. W związku z powyższym pismem z dnia 31 maja 2016 r. zawiadomiono stronę skarżącą, że stosownie do ustaleń art. 64 § 2 K.p.a. sprawa pozostała bez rozpoznania. Odnosząc się do całości wniosków i żądań przedstawicieli Spółki organ wyjaśnił, że A.F. stosownie do warunków pełnomocnictwa z dnia 24 grudnia 2015 r. udzielonego przez Ł.F. była upoważniona do "reprezentowania Spółki wyłącznie w zakresie: złożenia zgłoszenia, ...", a nie do złożenia trzech zgłoszeń jak miało to miejsce. W związku z powyższym zgłoszenie nr 1 jest zgłoszeniem złożonym zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem z dnia 24 grudnia 2015 r., gdyż A.F. miała wyłącznie prawo do jednorazowej czynności w tej sprawie. W takiej sytuacji zgłoszenia nr 2 i nr 3 miały miejsce bez właściwego umocowania ze strony Spółki. Co za tym idzie są one bezskuteczne, gdyż zostały złożone przez osobę do tego nieuprawnioną. A.F. nie złożyła ich we własnym imieniu, a w imieniu Spółki, do czego nie miała prawa. Oznacza to, że A.F. przekroczyła kompetencje udzielone przez stronę skarżącą. Zgłoszenie takie nie może rodzić skutków prawnych, gdyż zostało wykonane w stanie przekroczenia obowiązujących norm prawnych. Dlatego też wycofanie zgłoszenia w dniu 22 stycznia 2016 r. zostało uznane przez organ za czynność, która miała doprowadzić sytuację do stanu zgodnego z prawem. Zaświadczeniem nr 2114/16 z dnia 15 lutego 2016 r. potwierdzono A.F., że jej zgłoszenie z dnia 18 stycznia 2016 r. zostało wycofane. Wydając zaświadczenie uznano, że zgłoszenie jest nieskuteczne, gdyż A.F. przekroczyła zakres pełnomocnictwa z dnia 24 grudnia 2015 r., co podkreśla Ł.F. w piśmie z dnia 11 marca 2016 r. oraz A.F. w piśmie z dnia 15 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Sprawami sądowoadministracyjnymi są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których z mocy odrębnych ustaw stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, ale tylko w przypadkach, o których mowa w pkt 1-4, lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 P.p.s.a.. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania organu w sprawie zgłoszenia dotyczącego montażu winylu z nadrukiem reklamowym na elewacji budynku, dokonanego w dniu 19 sierpnia 2016 r. o godz. 15:46 na podstawie art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Zgłoszenie zamiaru budowy lub wykonania robót budowlanych nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego. Dokonanie zgłoszenia nie wymaga wydania jakiegokolwiek aktu lub podjęcia czynności przez organ, potwierdzających dokonanie zgłoszenia. Wszczęcie postępowania następuje z chwilą wniesienia sprzeciwu. Do dnia wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się zatem postępowanie administracyjne w zakresie regulowanym przepisami K.p.a. Tak więc w sytuacji zgłoszenia robót budowlanych w trybie art. 30 ustawy - Prawo budowlane niepodjęcie przez organ rozstrzygnięcia po dokonaniu zgłoszenia nie jest ani bezczynnością ani przewlekłością organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., która może być kwestionowana w drodze skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skoro bowiem organ nie wniesie sprzeciwu w ustawowo określonym terminie i konsekwencje dokonania zgłoszenia związane są z upływem tego terminu, to w tego rodzaju sprawach w ogóle nie można mówić o bezczynności lub przewlekłości organu w przypadkach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1–4a P.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 marca 2012 r. sygn. akt II SAB/Łd 42/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Oznacza to, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania organu, która według strony skarżącej wynika z faktu nierozpoznania zgłoszenia, jest niedopuszczalna. Nie jest bowiem możliwe zobowiązanie organu do wniesienia sprzeciwu. Jakkolwiek ocena, czy sprzeciw powinien być zgłoszony nie może być dokonana przez sąd administracyjny w tej sprawie. Słusznie zatem wskazał organ w odpowiedzi na skargę, że zgłoszenie, o którym mowa w ustawie - Prawo budowlane, jest czynnością materialno-techniczną i jako takie nie wszczyna postępowania administracyjnego. Zgłoszenie budowy nie powoduje powstania jakiejkolwiek sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu przez organ, do którego wpłynęło to zgłoszenie. Zgłoszenie budowy jest w istocie oświadczeniem woli składanym przez inwestora, sformalizowanym ze względu na wymogi w zakresie formy i dokumentacji, która musi być do niego dołączona, wymaganym przez ustawę w określonych wypadkach przed rozpoczęciem budowy. Zasadniczo skutkiem tego oświadczenia jest milcząca akceptacja organu, gdy nie wyda on - w ramach swojej, trwającej zaledwie 30 dni od dokonania zgłoszenia, kompetencji - decyzji o sprzeciwie. Zgłoszenie budowy nie powoduje natomiast w żadnym razie wszczęcia postępowania administracyjnego. Nie jest to bowiem wniosek zainteresowanego, który by w myśl K.p.a. wymagał załatwienia przez organ jako sprawy administracyjnej. Jedynym postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ po dokonaniu zgłoszenia budowy jest postępowanie w sprawie sprzeciwu, które podejmuje z urzędu i to tylko wtedy, gdy dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki do wydania decyzji o sprzeciwie. Natomiast zgłoszenie budowy nie powoduje powstania sprawy administracyjnej, gdyż w świetle art. 30 ustawy - Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wydaje pozytywnej decyzji uprawniającej inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych, ma jedynie kompetencje do wydania decyzji o sprzeciwie i to także tylko w ściśle przez prawo przewidzianych sytuacjach (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 894/08, LEX nr 526548). Ponadto należy zauważyć, że podejmowane przez właściwy organ czynności związane ze zgłoszeniem robót budowlanych w trybie art. 30 ustawy - Prawo budowlane nie mają charakteru procesowego w rozumieniu ogólnych przepisów postępowania administracyjnego. Do dnia wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie regulowanym przepisami K.p.a., mają natomiast zastosowanie reguły formalne określone w ustawie - Prawo budowlane. Natomiast postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez właściwy organ (architektoniczno-budowlany) po dokonaniu zgłoszenia budowy, jest dopiero postępowanie w sprawie sprzeciwu (wszczynane w istocie decyzją o sprzeciwie), będącego decyzją administracyjną wydawaną z urzędu. Tylko wtedy, gdy organ dojdzie do przekonania, że w sprawie zachodzą ustawowe przesłanki do wydania decyzji o sprzeciwie, wydaje rozstrzygnięcie w postępowaniu wszczętym z urzędu (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 318/08 oraz wyrok NSA z dnia 6 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 307/08, dostępne w Internecie w bazie orzeczeń pod adresem: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl) (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Po 964/08, LEX nr 569288). Próby wtłoczenia instytucji zgłoszenia budowy w ramy K.p.a. poprzez traktowanie go jako "wniosku" o załatwienie sprawy administracyjnej nie tylko nie przystają do tej instytucji, ale wręcz są zaprzeczeniem woli ustawodawcy, bowiem prowadzić mogą faktycznie do zrównania jej w pewnym zakresie z wnioskiem o pozwolenie na budowę np. poprzez przyjmowanie, że zgłoszenie powoduje, iż w tak rozumianej "sprawie administracyjnej" udział mogłyby brać jeszcze inne podmioty poza inwestorem, co skutkowałoby przedłużeniem procesu inwestycyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 307/08, LEX nr 530044). Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że w przypadku zgłoszenia przepisy K.p.a., w tym dotyczące przewlekłości postępowania, mogą mieć zatem zastosowanie dopiero od chwili wydania decyzji wnoszącej sprzeciw wobec dokonanego zgłoszenia. Mając powyższe na względzie należało uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.