II SAB/Wr 51/09

PostanowienieWSA we Wrocławiu2009-10-30

Skład orzekający: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji publicznej może zostać uwzględniona, jeśli skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przewidzianych prawem, w szczególności nie wniósł zażalenia na bezczynność do organu wyższego stopnia?
Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu administracji publicznej podlega odrzuceniu, jeżeli skarżący nie wykazał, że wyczerpał przewidziane prawem środki zaskarżenia, w tym przypadku zażalenie do organu wyższego stopnia. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 PPSA, skarga może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a przez wyczerpanie należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W przypadku bezczynności organu, środkiem tym jest zażalenie z art. 37 kpa.
Stan faktyczny
Skarżąca D. W. wniosła skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. w przedmiocie niewykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarga wpłynęła do sądu wraz z odpowiedzią organu. Skarżąca poinformowała o składaniu zażaleń do Głównego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (GING) na bezczynność, jednak nie przedstawiła dowodów na ich wniesienie ani na wyczerpanie drogi odwoławczej.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 30 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. w przedmiocie niewykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.z dnia [...] nr [...] postanawia odrzucić skargę Stosownie do art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270z późn. zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 1), przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (§ 3), a w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, iż środkiem zaskarżenia w przypadku skargi na bezczynność organu jest zażalenie z art. 37 kpa (por. np. postanowienia NSA z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 480/06, z dnia 18 września 2002 r. II SAB/Wr 15/02, z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SAB/Gd 8/97, z dnia 5 marca 1997 r. sygn. akt III SAB 47/96; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 741/07). Bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania zażalenia z art. 37 § 1 kpa, zażalenie można uznać za skuteczne w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mówi art. 37 § 1 kpa. Okresem tym jest jeden miesiąc (art. 35 § 3 zdanie pierwsze kpa). Skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. w przedmiocie niewykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.z dnia [...] r. nr[...]. Skarga ta, opatrzona datą 3 lutego 2009 r., wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 4 marca 2009 r. wraz z odpowiedzią na skargę sporządzoną przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W.. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pismem z dnia 20 kwietnia 2009 r. skarżąca poinformowała, "że były składane zażalenia do GING w W. na bezczynność WINK we W.". Nie nadesłała jednak odpisu zażalenia wniesionego do Głównego Geodety Kraju na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. w przedmiocie niewykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr[...], ani dowodu nadania takiego zażalenia, pomimo doręczenia jej stosownego wezwania w dniu [...]r. D. W. oświadczyła jedynie w piśmie z dnia [...] r., że: "Trwała korespondencja z Głównym Geodetą Kraju i DWIN Geodezyjnego i Kartograficznego i ta dokumentacja winna być złożona do akt sprawy przez Nadzór Geodezyjny i Kartograficzny we W.". Pismem z dnia [...]r. Główny Geodeta Kraju poinformował, że D. W. pismem z dnia [...] r. złożyła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w sprawie "wydania odpłatnie zaświadczenia z wypisem i wyrysem działki [...] z 1960r. oraz mapy geodezyjnej w skali 1:2000 i utworzonej z niej działki nr[...],[...]w N. D. i innych". Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] r. przekazał sprawę do rozpatrzenia zgodnie z właściwością przez Głównego Geodetę Kraju. W dniu [...]r. do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wpłynął wniosek D. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z powyższym Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...]r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...]r. Z powyższego wynika, że D. W. przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 kpa. W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło