II SAB/Wr 83/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 24 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. w przedmiocie samowolnej budowy parkingów postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić J. H. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. J. H. pismem z dnia [...] października 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. w przedmiocie samowolnej budowy parkingów. W skardze wniósł o: 1) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego skarga dotyczy; 2) przeprowadzenie dowodu z akt postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy K. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nakazującą usunięcie odpadów (gruzu ceglanego) na działce [...] i [...] w B., na okoliczność przyznania skarżącemu statusu strony postępowania; 3) zasądzenie kosztów postepowania na rzecz skarżącego, wraz z kosztami zastępstwa procesowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że jest mieszkańcem miejscowości B. i przysługuje mu prawo własności do nieruchomości przy ulicy [...] jak również [...], która to nieruchomość bezpośrednio sąsiaduje i graniczy z działkami nr [...], [...], [...]. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o oddalenie skargi, a ponadto przedstawił szczegółowo, jakie czynności były podejmowane w toczącym się postępowaniu. Organ wskazał, że pismem z dnia [...] lutego 2017 r. powiadomił J. H. o wszczęciu postępowań administracyjnych wobec wskazanych przez niego działek, jak również, że z uwagi na brak posiadanego interesu prawnego nie przysługuje mu status strony we wszczętych postępowaniach. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do zarzutu skargi, że powinien posiadać status strony, gdyż jego nieruchomość bezpośrednio sąsiaduje i graniczy z działkami objętymi zgłoszeniem, wskazał, iż nieruchomość J. H. (tj. ul. [...]) jest oddzielona od obszaru postępowań dwiema działkami o nr [...] oraz [...]. Zdaniem organu, J. H. powołując okoliczność niezgodną ze stanem faktycznym ma na celu wprowadzenia Sądu w błąd. Ponadto organ wskazał, że . H. w żaden inny sposób nie wykazał posiadanego w sprawie interesu prawnego, a powołuje się jedynie na interes faktyczny. Organ do odpowiedzi na skargę załączył mapę poglądową, z której wynika wprost, że działki J. H. nie sąsiadują bezpośrednio, ani też nie graniczą z działkami o nr [...], [...], [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej "k.p.a.", stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei w myśl art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do treści art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z kolei zgodnie z § 2 uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Tym samym niezbędną przesłanką do wniesienia skargi jest posiadanie interesu prawnego czyli istnienie normy prawa materialnego, na podstawie której określona osoba może domagać się konkretyzacji uprawnień lub obowiązków bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. W celu ustalenia interesu prawnego, a tym samym możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, niezbędnym jest istnienie związku o charakterze materialnym pomiędzy sytuacją faktyczną danego podmiotu, a normą prawa materialnego. Interes prawny musi być interesem indywidualnym strony i dotyczyć bezpośrednio jej praw i obowiązków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2010 r., I OSK 1465/10, dostępny w Centralnej Bazie). Niemniej jednak odnosząc się do zakresu przedmiotowej skargi wskazać należy, że nie jest sporne, iż skarżący nie został uznany za stronę postępowania administracyjnego wszczętego w dniu [...] lutego 2017 r., bowiem organ uznał, że nie legitymuje się on przymiotem strony. Biorąc pod uwagę materiał zgromadzony w niniejszej sprawie, przyznać rację należy organowi administracji, że prowadzone przez ten organ postępowanie nie ma wpływu na sytuację prawną skarżącego. Nie ma bowiem normy prawa materialnego, nie wskazał jej także przede wszystkim sam skarżący, która w opisanym zakresie pozwalałaby przyznać mu uprawnienie strony. W piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, iż osoba, która nie posiada interesu prawnego, nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie, skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu (zob: J. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2006 r., str. 135). W ocenie Sądu, brak jest zatem w tej sytuacji podstaw do wniosku, iż skarżący posiada interes prawny do wniesienia skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. W przypadku, gdy brak interesu prawnego jest oczywisty istnieje podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej – art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 15 lutego 2017 r., sygn. II OSK 264/17) i mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.