II SO/Wr 5/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. i B.D. o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w L. grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie zaś do treści § 2 art. 54 organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl art. 55 § 1 powyższej ustawy w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie Sąd w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 9 lipca 2008 r. (sygn. akt II OZ 728/08, publ. LEX nr 493629) stwierdził, że przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. ma na celu wyegzekwowanie od organu administracji wypełnienia przezeń obowiązków procesowych. Nie jest to forma "kary" za uchybienie terminowi określonemu w art. 54 § 2 tej ustawy. W postanowieniu z dnia 1 lipca 2008 r. (sygn. akt II GZ 78/08, publ. LEX nr 493699) NSA postawił zaś tezę, że "wypełnienie przez organ obowiązku, o jakim mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. nawet po upływie terminu przewidzianego w tym przepisie, a przed wydaniem postanowienia kończącego postępowanie wywołanego wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny wyłącza możliwość wymierzenia grzywny". Jak dalej wskazał NSA, pogląd ten jest "konsekwencją założenia, że regulacja zawarta w art. 55 § 1 p.p.s.a. zmierza do dyscyplinowania organów administracji publicznej a wymierzenie grzywny organowi służy realizacji tego celu. Jeżeli obowiązek określony w art. 54 § 2 jest wykonany, choćby po terminie, stosowanie wskazanego w art. 55 § 1 p.p.s.a. jest zbędne. (...) Gdyby uznać, że nałożenie grzywny ma charakter represyjny i zmierza głównie do ukarania podmiotu odpowiedzialnego za opóźnienie w przekazaniu skargi i akt, to takie założenie nie byłoby uprawnione. Wniosek mógłby być skuteczny nawet w przypadku złożenia go po przekazaniu akt i skargi sądowi, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, czy nawet po rozpoznaniu skargi. W polskim systemie prawnym możność wymierzania dolegliwości różnego rodzaju podmiotom, poza skrajnymi wyjątkami, podlega ograniczeniom związanym z upływem czasu. Gdyby więc ustawodawca założył jako główny represyjny cel wymierzania grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. wprowadziłby regulację ograniczającą w czasie możność zastosowania środka.". Stanowisko powyższe przeważa również w doktrynie (por.: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2006 r., s. 166 -167; A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2005 r., s. 151). Do tych poglądów odwołuje się także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 7 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II FPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008/3/42, ZNSA 2008/3/125, Prok.i Pr.-wkł. 2008/9/48, OSP 2008/9/91). Wobec powyższego uznać należy, że wymierzenie grzywny jest środkiem dyscyplinującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego. Dopełnienie tego obowiązku - choćby z uchybieniem terminu, ale zanim Sąd orzeknie w tej sprawie - czyni postępowanie w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym. W takim wypadku grzywna nie byłaby środkiem zmierzającym do realizacji jej ustawowego celu, gdyż cel ten został już osiągnięty. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że pismem z dnia 23 grudnia 2009 r. Z. i B.D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność Wójta Gminy P. w sprawie przywrócenia przejezdności drogi gminnej nr [...] w P. za nieuzasadnione. Sprawa została zarejestrowana początkowo pod sygn. akt III SA/Wr 64/10 i następnie przekazana do Wydziału II (sygn. akt IISA/Wr 298/10). Jak wynika z akt sprawy IISA/Wr 298/10 skarga powyższa została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 23 grudnia 2009 r. i wpłynęła do SKO w L. w dniu 29 grudnia 2009 r.. Odpowiedź na skargę organ udzielił pismem z dnia 28 stycznia 2010 r., nadanym w dniu 28 stycznia 2010 r., a które wpłynęło do tut. Sądu 1 lutego 2010 r.. Skoro zatem SKO w L. przekazało odpowiedź na skargę oraz akta sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przed wydaniem postanowienia w sprawie wymierzenia grzywny, to postępowanie to stało się bezprzedmiotowe (zob. postanowienie NSA z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt II OZ 901/09). Stąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało postępowanie z wniosku Państwa D. umorzyć. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.