III SA/Wr 125/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Anetta Chołuj, , Protokolant starszy specjalista Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze skargi M.S. na akt Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii I. uchyla zaskarżony akt; II. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w G. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi jest opinia Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] r. ([...]), wydana na podstawie art. 19 pkt 5 oraz art. 19a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 283 ze zm., dalej: ustawa o materiałach wybuchowych), na wniosek skarżącego M. S. (dalej: skarżący, wnioskodawca, opiniowany, strona). Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia [...] lutego 2019 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Policji w G. o wydanie opinii dotyczącej jego osoby w trybie przepisów ustawy o materiałach wybuchowych. Wskazał, że jest górnikiem strzałowym, z czym wiąże się dostęp do materiałów wybuchowych w ramach obowiązków służbowych. Do wniosku dołączył: 1) podpisaną przez siedmiu sąsiadów opinię, z której wynikało, że żyje w zgodzie z rodziną i sąsiadami, nie ma skłonności do nadużywania alkoholu lub środków odurzających oraz nie utrzymuje kontaktów z elementem przestępczym, 2) opinię z zakładu pracy, sporządzoną przez sztygara oddziału strzałowego R.K., potwierdzającą m.in, że skarżący nie sprawia problemów w pracy, jest bezkonfliktowy, koleżeński i wywiązuje się ze swoich zadań bez zastrzeżeń. Ze sporządzonej notatki urzędowej z [...] marca 2019 r. wynika, że w toku wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w miejscu zamieszkania wnioskodawcy ustalono, że wnioskodawca w miejscu zamieszkania posiada opinię pozytywną, nie sprawia problemów, przestrzega zasad współżycia sąsiedzkiego i społecznego, nie jest uzależniony od alkoholu. Na podstawie informacji z systemu informatycznego Policji ustalono natomiast, że w 2013 r. wobec opiniowanego miała miejsce interwencja policyjna w miejscu zamieszkania, gdyż awanturował się będąc w stanie nietrzeźwości. W aktach sprawy znajduje się ponadto "Protokół doprowadzenia w celu wytrzeźwienia" (kserokopia) oraz kserokopia kart z notatnika służbowego pracownika policji, z których wynika, że w 2018 r. wnioskodawca ponownie został zatrzymany w związku z awanturowaniem się pod wpływem alkoholu i doprowadzony na izbę wytrzeźwień. Do akt włączono również: 1) odpowiedź z Ministerstwa Sprawiedliwości – Krajowego Rejestru Karnego z 18 lutego 2019 r., stwierdzającą że skarżący nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego, 2) wywiad o osobie z [...] lutego 2019 r., podpisany przez Kierownika Rewiru Dzielnicowych Komendy Powiatowej Policji w G., potwierdzający doprowadzenie skarżącego do Izby Wytrzeźwień w G. w dniu [...] października 2018 r. oraz stwierdzający brak adnotacji w systemie informatycznym policji o interwencjach w miejscu zamieszkania skarżącego, brak potwierdzenia kontaktów strony z osobami będącymi w zainteresowaniu policji, pozytywną opinię odnośnie zachowania skarżącego wśród sąsiadów. Działając na podstawie art. 19 pkt 5 i art. 19a ust. 1 pkt 2 ustawy o materiałach wybuchowych, Komendant Powiatowy Policji w G. w dniu [...] marca 2019 r. wydał opinię, w której wniósł zastrzeżenia do osoby opiniowanego. W uzasadnieniu tej opinii organ powołał się na uzyskane informacje, że opiniowany był skazany za wskazane wyżej przestępstwa z art. 270 § 1 i art. 297 k.k. W 2011 prowadzono przeciwko niemu postępowanie przygotowawcze [...], w którym przedstawiono mu zarzut czynu z art. 224 § 2 kk i które zostało warunkowo umorzone. Powołano się także na okoliczność interwencji policyjnych w miejscu zamieszkania skarżącego w 2013 i 2018 r. oraz zatrzymaniach w Izbie Wytrzeźwień w G. w 2010 i 2018 r. Komendant wskazał, że potwierdzenie nienagannej opinii nie może się opierać tylko na opinii pozytywnej w miejscu zamieszkania, ale należy wziąć pod uwagę wszystkie wydarzenia z udziałem opiniowanego. Wymóg posiadania nienagannej opinii jest dalej idący i bardziej rygorystyczny, niż wymóg posiadania opinii pozytywnej. Mając na względzie stwierdzone wyżej okoliczności oraz to, że po otrzymaniu nienagannej opinii osoby fizyczne uzyskują szczególne uprawnienia, tj. dostęp do materiałów wybuchowych, zdaniem organu, zasadne było wydanie wobec skarżącego opinii negatywnej. Wnosząc skargę na tę opinię do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skarżący wskazał na naruszenie – art. 76 i art. 106 Kodeksu karnego przez ich niezastosowanie i uwzględnienie przy wydawaniu opinii skazania, które uległo zatarciu z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby i wobec tego powinno być uważane za niebyłe, a także art. 66 § 1 k.k. przez uwzględnienie jako obciążającej skarżącego okoliczności, że w 202 r. umorzono wobec niego warunkowo postępowanie karne, podczas gdy dobrodziejstwo warunkowego umorzenia postępowania polega na zwolnieniu sprawcy z obowiązku ponoszenia kary i nie powinno prowadzić do jego stygmatyzacji. Zdaniem strony, w sprawie nie było podstaw do wydania negatywnej opinii o skarżącym albowiem powołane przez Komendanta Powiatowego Policji w L. wyroki uległy już zatarciu skazania. Dodatkowo skarżący podniósł, że naruszono art. 7, art. 77 i art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: k.p.a.) oraz art. 19 ustawy o materiałach wybuchowych. Skarżący podniósł, że w sprawie nie rozważono wszechstronnie wszystkich okoliczności sprawy, bowiem w zaskarżonej opinii nie wskazano przyczyn, dla których nie uwzględniono wyników wywiadu środowiskowego, z którego wynika, że skarżący posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania oraz wzorową opinię od pracodawcy. Błędnie również organ przyjął, że posiadanie nienagannej opinii jest wymogiem dalej idącym, niż posiadanie opinii pozytywnej. Skarżący odwołał się również do poprzednich opinii wydanych w trybie przepisów ustawy o materiałach wybuchowych, tj. opinii z [...] kwietnia 2010 r., z [...] marca 2013 r. i z [...]lutego 2016 r. (dołączone do skargi), podkreślając, że większość okoliczności przywołanych w uzasadnieniu opinii objętej skargą była znana Komendantowi Powiatowemu Policji w G. wydającemu te opinie, które były jednak opiniami pozytywnymi dla strony. Na rozprawie w dniu [...]września skarżący przedłożył ponadto do akt orzeczenie psychologiczne z [...] stycznia 2018 r., stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku górnika strzałowego pod ziemią, operatora maszyn górniczych pod ziemią i prac na wysokości pod ziemią. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej opinii i uznanie na podstawie art. 146 § 2 p.p.s.a. braku przeciwskazań do wykonywania pracy z dostępem do materiałów wybuchowych, 2) o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, Komendant Powiatowy Policji w G. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w skarżonej opinii. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także, prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Podstawą wyeliminowania aktu z obrotu prawnego jest m.in. stwierdzenie, że akt ten narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść orzeczeń (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 438/19, CBOSA). Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie jest opinia Komendanta Powiatowego Policji w L. z [...] marca 2019 r wydana w trybie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. Sąd podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. wyrażony w wyroku z dnia 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 152/18 (CBOSA), że opinia wydawana na podstawie art. 19 pkt 5 ustawy o materiałach wybuchowych, jako akt kwalifikacyjny, bez którego podmiot wnioskujący o taką opinię nie uzyska możliwości dostępu do materiałów wybuchowych, podlega kognicji sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym, Sąd nie podziela stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w postanowieniu z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 83/15 (CBOSA). W zaistniałym sporze, Sąd uznał, że doszło do naruszenia przez kontrolowany akt przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Uchybienie to, jako mogące mieć wpływ na wynik sprawy, uzasadniało wyeliminowanie zaskarżonej opinii z obrotu prawnego. Należy zauważyć, że z treści art. 19a ustawy o materiałach wybuchowych wynika, że osoba mająca dostęp do materiałów wybuchowych zobowiązana jest co trzy lata przedkładać: 1) zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności; 2) nienaganną opinię wydaną przez komendanta powiatowego (miejskiego) Policji właściwego dla miejsca zamieszkania. Wprowadzając wymóg legitymowania się nienaganną opinią w rozumieniu art. 19 pkt 5 ustawy o materiałach wybuchowych, ustawodawca nie wskazał jednocześnie kryteriów, które należałoby brać pod uwagę przy jej sporządzaniu. Wykładnia systemowa powyższego przepisu prowadzi natomiast do wniosku, że podstawą wydania i wniosków zawartych w takiej opinii nie mogą być jedynie okoliczności związane z uprzednią karalnością wnioskodawcy – niekaralność stanowi bowiem odrębny od "nienagannej opinii" wymóg przyznania dostępu do materiałów wybuchowych. W kontekście tego warunku istotne będą więc kwestie takie, jak np. zatarcie skazania – które inaczej będzie rzutować na ocenę spełnienia wymogu niekaralności, niż na przesłanki wydanie przez komendanta nienagannej opinii o wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z art. 76 § 1 k.k. zatarcie skazania w wypadku kary orzeczonej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (jak miało to miejsce w przypadku skarżącego) następuje z upływem sześciu miesięcy od zakończenia okresu próby. W takich okolicznościach fakt wydania względem skarżącego wyroku skazującego za przestępstwo w ogóle nie powinien być brany pod uwagę przez organ prowadzący postępowanie przy ocenie spełnienia wymogu niekaralności - zgodnie bowiem z art. 106 k.k., z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe i wykreśla się z rejestru wpis dotyczący tego skazania. Nienaganna opinia musi natomiast być rozumiana jako pojęcie obejmujące szerszą skalę zachowań, niż związane jedynie z przestrzeganiem porządku prawnego, choć – zdaniem Sądu - nie oznacza to, że okoliczności takie, jak dopuszczanie się przestępstw lub wykroczenia pozostają jednak bez znaczenia w kontekście rzeczonej opinii. Zatarcie skazania skutkuje przyjęciem pewnej fikcji prawnej dotyczącej stricte karalności, na którą może się w sferze publicznej powoływać sprawca, jednak nie jest tożsame z istotną z punktu widzenia warunku "nienagannej opinii", a wywodzoną z oceny charakteru wnioskodawcy i historii jego zachowań, gwarancją przestrzegania przez niego m.in. przepisów prawa, a tym bardziej innych – również z tego punktu widzenia istotnych – norm (społecznych, etycznych) i nakazów (w szczególności odnoszących się do warunków bezpieczeństwa). Co bowiem trzeba podkreślić – powyższy ustawowy wymóg posiadania przez osobę mająca mieć dostęp do materiałów wybuchowych nienagannej opinii komendanta policji należy interpretować mając na względzie cel, w jakim został on ustanowiony. Jest nim zapewnienie, by do pracy z materiałami wybuchowymi, z którą wiąże się znaczne ryzyko dla bezpieczeństwa ludzi (w tym samego wnioskodawcy) i otoczenia, dopuszczane były tylko osoby, których zachowanie i charakter dają najlepszą gwarancję minimalizacji tego ryzyka. Stąd też Sąd podziela wyrażony w skarżonej opinii pogląd, iż wymóg posiadania opinii "nienagannej" jest dalej idący i bardziej rygorystyczny, niż wymóg posiadania opinii "pozytywnej" w miejscu zamieszkania lub w pracy. Według Słownika Języka Polskiego PWN, "nienaganny" to "niedający powodu do jakiegokolwiek zarzutu" (podobna definicja np. na stronie https://wiktionary.org. - "wzorowy", "doskonały", "bez zarzutu"). Jak wskazuje się w orzecznictwie (dotyczącym podobnego wymogu, formułowanego w odniesieniu do pracowników ochrony i zachowującym aktualność także na gruncie niniejszej sprawy), przesłanka "nienaganności opinii" jest związana z pewnymi względnie stałymi i trwałymi cechami charakteru lub osobowości danej osoby, które – w związku z określonymi i stwierdzonymi przez właściwe organy zachowaniami tej osoby – wskazują, że opiniowany podmiot daje rękojmię prawidłowego wykonywania zadań. Trzeba jednak wyraźnie podkreślić, że brak cechy "nienaganności" jest związany z tymi zachowaniami, które wynikają ze świadomego i dobrowolnego ignorowania lub lekceważenia norm i wartości porządku moralnego, społecznego lub prawnego (vide wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 303/17, wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie w wyroku z dnia 4 lutego 2009 r. (sygn. akt II GSK 1066/08; http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że nienaganna opinia odnosi się do zagadnienia stosunku danej osoby do powszechnie akceptowanych wartości. W tym kontekście np. w przypadku stwierdzenia, że wnioskodawca popełnił w przeszłości czyn karalny może okazać się istotne jaki czas upłynął od momentu jego popełnienia do chwili wystąpienia do komendanta policji o wydanie opinii oraz czy było to zdarzenie jednorazowe czy powtarzające się (a więc czy można mówić o poprawie zachowania i zmianie stosunku oraz zdolności wnioskodawcy do przestrzegania porządku prawnego i obowiązujących reguł oraz nakazów/zakazów), zaś w przypadku innych zachowań uwzględnionych przy ocenie – jakie było ich znaczenie z punktu widzenia oczekiwanych gwarancji w zakresie bezpieczeństwa i budowania zaufania społecznego. W świetle powyższego, komendant policji, wydający opinię o osobie ubiegającej się o dostęp do materiałów wybuchowych, obowiązany ustalić i poddać ocenie całość okoliczności dotyczących wnioskodawcy, a istotnych z punktu widzenia tak rozumianych przesłanek oceny, mając na uwadze realizację prewencyjnego celu regulacji art. 19a ustawy o materiałach wybuchowych. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że z uwagi na charakter i znaczenie wydawanej opinii dla ukształtowania sfery uprawnień wnioskodawcy, organ policji w procesie sporządzania opinii jest związany zasadami ( w tym wyrażonymi w 7, art. art. 11 i art. 8 § 1 k.p.a. ) i rygorami procedury administracyjnej. Oznacza to że jest on w szczególności zobowiązany do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkowania się do zebranych dowodów, poczynionych ustaleń, w tym oświadczeń i twierdzeń strony oraz uzasadnienia swojego stanowiska stosownie do wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a., a także do uwzględnienia w swoim rozstrzygnięciu zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę stosunkowe szerokie spektrum okoliczności istotnych z punktu widzenia opiniowania na podstawie art. 19a ustawy o materiałach wybuchowych, ocena końcowa wnioskodawcy nie może się zatem ograniczać do wymienienia zdarzeń ustalonych na podstawie kartotek i rejestrów policyjnych oraz konkluzji, że nie jest wystarczająca pozytywna ocena w miejscu zamieszkaniu lub zakładzie pracy. Kompleksowa i pełna ocena wszystkich istotnych w sprawie okoliczności wymaga ich wyważenia we wzajemnym powiązaniu oraz wyjaśnienia które z nich i dlaczego uznał za decydujące/przeważające dla ostatecznego stanowiska o istnieniu przeciwwskazań do wykonywania prac z dostępem do materiałów wybuchowych. W przypadku kontrolowanej opinii Komendant Policji w G. skoncentrował się jedynie na aspektach odnotowanej karalności strony oraz interwencjach w przypadku nietrzeźwości wnioskodawcy, nie odnosząc się do pozostałych dowodów tj. wyników przeprowadzonego wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania skarżącego, przedstawionych opinii sąsiadów i pracodawcy, dotyczących codziennego zachowania w domu i w pracy. W tym miejscu trzeba przypomnieć, że jednym z warunków uzyskania dostępu do materiałów wybuchowych jest brak karalności za przestępstwo umyślne przeciwko bezpieczeństwu państwa, porządkowi publicznemu, życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu (art. 19 pkt 4 ustawy o materiałach wybuchowych). Wprawdzie w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia podniesiono dodatkowo, że w latach 2010-2018 skarżący awanturował się po alkoholu i dwukrotnie (w 2010 i 2018 r.) przebywał w izbie wytrzeźwień, jednak poza wyliczeniem na wstępie tych okoliczności nie oceniono ich w istocie w świetle warunków wydania pozytywnej/negatywnej opinii w trybie art. 19a pkt 2 ustawy o materiałach wybuchowych, nie wskazując jak kwestia ta rzutuje na jej treść i dlaczego. Odnotować przy tym trzeba, że nie wszystkie zawarte w opinii stwierdzenia znajdują potwierdzenie w aktach administracyjnych (brak w aktach dokumentacji dotyczącej zatrzymania skarżącego w Izbie Wytrzeźwień w G. w 2010 r. oraz 2013 r. - w związku z awanturą domową, w dokumencie z wywiadu o osobie z dnia [...]lutego 2019 wskazano tylko na doprowadzenie celem wytrzeźwienia w dniu [...]października 2018 r. i stwierdza się wręcz, że na podstawie sprawdzeń w systemie informatycznym nie odnotowano interwencji w miejscu zamieszkania strony). W tym miejscu należy również zauważyć, że z dokumentacji dołączonej do skargi wynika, iż w 2010 r, 2013r. i 2016 r. skarżący uzyskał na podstawie art. 19 pkt 5 ustawy o materiałach wybuchowych pozytywną opinię Komendanta Powiatowego Policji w G. i opinie te wydane zostały już po skazaniu go za czyn z art. 270 § 1 i 297 § 1 k.k., popełniony w 2002 r. oraz po warunkowym umorzeniu postępowania w 2012 r. (i najwyraźniej po – jak wskazuje organ - pobycie w izbie wytrzeźwień w 2010 r. oraz interwencji domowej w 2013 r.). W tych okolicznościach powinnością organu wydającego opinię była wszechstronna analiza wszystkich zebranych dowodów jakim ten organ dysponował oraz przeprowadzenie na tym tle końcowej oceny opiniowanego, z wyczerpującym uzasadnieniem stanowiska organu. W przekonaniu Sądu, w niniejszej sprawie organ temu obowiązkowi nie sprostał. Do organu należało szczególności wyjaśnienie stronie, dlaczego w danych okolicznościach faktycznych sprawy, pomimo korzystnych dla skarżącego wyników wywiadu środowiskowego, opinii pracodawcy o nienagannym wykonywaniu przez niego obowiązków związanych z pracą przy materiałach wybuchowych, organ ten doszedł do przekonania, że skarżący nie zasługuje na wydanie pozytywnej opinii. Obowiązek organu w tym zakresie należy wyprowadzić z treści - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ale także, z treści – art. 11 i art. 8 § 1 k.p.a. Tak wszechstronnej argumentacji należałoby oczekiwać od organu w sprawie także przez wzgląd na wskazane pozytywne opinie, wydane w trybie art. 19 pkt 5 ustawy o materiałach wybuchowych w latach poprzednich. Dokonując kontroli skarżonej opinii Sąd bada legalność działania organu, w szczególności mając na względzie, czy opinia wydana została w wyniku postępowania prowadzonego z zachowaniem przywołanych wyżej reguł procesowych. Oznacza to, że powoływane w niej okoliczności muszą mieć potwierdzenie w znajdujących się w aktach sprawy dowodach, zaś zawarta w rozstrzygnięciu konkluzja winna mieć oparcie w właściwie umotywowanej ocenie tych okoliczności. Sąd natomiast nie może organu w tej ocenie wyręczać, w szczególności w ramach kompetencji zawartej w art. 146 § 2 p.p.s.a. Kierując się przedstawioną argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną opinię, o czym orzekł w punkcie I wyroku. Zawarte w punkcie II wyroku orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania znajduje swoją podstawę prawną w treści art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł składa się wpis od skargi w tej wysokości, wyznaczony na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193) oraz koszty zastępstwa procesowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien w oparciu o włączone do akt dowody wskazać, które okoliczności wziął pod rozwagę i ocenić je w całokształcie. W tym zakresie w szczególności powinien wyjaśnić, z jakiej przyczyny wymienione czyny i zachowania skarżącego organ uznaje za przeszkodę do wydania skarżącemu pozytywnej opinii z art. 19 pkt 5 ustawy o materiałach wybuchowych, skoro kwestia karalności strony w tym zakresie nie stała na przeszkodzie wydaniu pozytywnej opinii w 2010 r., 2013 i 2016 r. oraz odnieść te ustalenia do oceny funkcjonowania skarżącego w rodzinie, środowisku lokalnym i zawodowym Dopiero ocena całokształtu omówionych okoliczności pozwoli organowi na pełną realizację celów postępowania administracyjnego i kompleksowe załatwienie sprawy w zgodzie z kodeksową zasadą zaufania i prawdy obiektywnej.