III SA/Wr 128/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, Protokolant: specjalista Renata Pawlak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 maja 2022 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. we W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi P. spółki z o.o. z siedzibą we W. (dalej: strona, skarżąca, spółka) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy) z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: WITD, organ pierwszej instancji) z dnia [...] r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8 800 zł tytułem popełnienia naruszenia opisanego w lp. 2.11 oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm; dalej: u.t.d.). Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] r. we W. na ul. G. inspektorzy WIDT zatrzymali do kontroli samochód marki [...] o nr rejestracyjnym [...], którym kierował R.P. (dalej też: kierowca). Inspektorzy ustalili, że kierowca przewoził zarobkowo pasażerów na terenie W. z ul. J. na ul. G.. Przewóz osób był wykonywany pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, a w chwili kontroli kierowca nie posiadał i nie okazał umowy zawartej z przewożonymi pasażerami w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Inspektorzy ustalili również, że ww. pojazdem kierowca od [...] r. zrealizował kilkaset zarobkowych przewozów osób na terenie W. Kierowca nie posiadał oryginalnego wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. W trakcie kontroli inspektorzy WITD przesłuchali w charakterze świadków pasażerów kontrolowanego kursu oraz kierowcę a przebieg przeprowadzonej kontroli został udokumentowany protokołem. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji decyzją z [...] r. nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 8 800 zł, tj.: karę 8000 zł z tytułu wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów drogowych o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. (lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz 800 zł z tytułu niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie – za każdą zmianę (lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.). Po rozpatrzeniu odwołania GITD zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W podstawie prawnej wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 7a, art. 8, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.5 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. W uzasadnieniu, jako nie budzące wątpliwości, ocenił ustalenia stanu faktycznego sprawy. Potwierdził, że R.P. wykonywał w dniu [...] r. przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz skarżącej. Wskazał też na ustalenia, że kierowca przewoził dwóch pasażerów (M.Ż. i K.M.), którzy zeznając pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczyli, że usługę przewozu zamówił K.M. poprzez aplikację [...] zainstalowaną w jego telefonie, w aplikacji wyświetliła się wysokość opłaty za przejazd (12 zł), pasażer zapłacił gotówką kwotę 12 zł (bez reszty) i otrzymał elektronicznie fakturę wystawioną przez [...] w imieniu skarżącej. Usługa przewozu była wykonywana we W. na trasie z ulicy J. na ulicę G. Przewóz osób kierowca wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Kierowca okazał podczas kontroli uwierzytelnioną kopię licencji nr [...] wystawioną na rzecz spółki oraz kopię umowy zlecenia, umowy serwisowej i kopię umowy najmu ww. pojazdu zawartej ze spółką. Ponadto w oparciu o protokół kontroli i dane z CEPiK dołączonych do akt sprawy GITD uznał, że ww. pojazd jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, wobec czego w dniu kontroli nie spełniał wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego, o których mowa w art. 18 ust. 4ba u.t.d., jak również wymogu z ust. 4b tego przepisu, bowiem w dniu kontroli przewozu warunki przewozu osób nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, lecz w aplikacji [...], opłata nie została wniesiona przelewem ani gotówką w lokalu przedsiębiorstwa, a pasażer zeznał, że nie zawierał umowy na wykonywanie przewozu ani z kierowcą, ani ze spółką. GITD w rezultacie ocenił, że okoliczności dotyczące wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t. d, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Jak stwierdził, pojazd, którym wykonywany był przewóz, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą (potwierdza to protokół kontroli drogowej), co jest niezgodne z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewidującym, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. GITD potwierdził również, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., ponieważ warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu, co wynika ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego. A fakt wykonywania przewozu w imieniu i na rzecz skarżącego potwierdza również faktura za przejazd wystawiona przez [...] w imieniu skarżącego. Według GITD powyższe uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) u.t.d oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. Na podstawie odpowiedzi udzielonej przez Prezydenta W. organ odwoławczy wskazał (podobnie jak organ pierwszej instancji), że spółka posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym i nie zgłosiła na dzień kontroli (tj. [...] r.) ww. pojazdu do tego uprawnienia, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 14 ust. 1 i art. 92a ust. 1, 3 i 7 u.t.d. oraz lp. 1.5. załącznika nr 3 do tej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła: 1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8, art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1. art. 80 oraz 86 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji WITD i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo tego, iż organ I instancji, a następnie organ odwoławczy błędnie ustalił, iż pojęcie: "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" - zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust 1 pkt 1 u.t.d. jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" - zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust 4b pkt 2 u.t.d., co doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez obydwa organy, iż skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywała krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadała stosowną licencję wydaną na podstawie art. 5 b ust 1 pkt 1 u.t.d.; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a. art. 18 ust 4a i ust 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym - w tym przypadku skarżący - aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną na podstawie art. 5b ust 1 pkt 3 u.t.d.), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust 4a i ust 4b pkt 2 u.t.d. w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania; b. art. 5b ust 1 w zw. z art. 18 ust 4a i 4b u.t.d. w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust 4a lub 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni ww. przepisów u.t.d. doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust 4b pkt 2 u.t.d. nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym; c. art. 7a i art. 8 u.t.d. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie – skoro zdaniem organów rozpoznających licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, nie uprawniała skarżącej do dokonania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d. i bez spełnienia wymogów z art. 18 ust. 4b, to skarżąca nie miała obowiązku zgłaszania samochodu osobowego, którym dokonany był przewóz pasażerów do powyższej licencji; d. ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z pkt II.2b petitum, skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie oraz art. 18 ust. 4a i ust 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. przez ich bezpodstawne zastosowanie w sytuacji, w której organy I i II instancji powinny były odmówić zastosowania oraz art. 18 ust. 4a i ust 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami; e. ewentualnie, w przypadku uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do skarżącej - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust 4a u.t.d. wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów jako niezgodnych z Konstytucją; f. przez błędne przyjęcie, iż art. 5b ust. 1, art. 18 ust 4a i 4b w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d. może być zastosowany wobec skarżącej w sytuacji, gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE - na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek; W sytuacji, gdyby Sąd nie podzielał stanowiska skarżącej, iż wskazane wyżej przepisy, a w szczególności art. 18 ust 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, skarżącą wniosła o zwrócenie się Wojewódzki Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z prośbą o zbadanie, czy art. 18 ust 4a i 4b oraz art. 5 b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz, czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej. Ponadto na podstawie art. 193 Konstytucji RP strona wniosła, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 u.t.d. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust 3 oraz art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji RP, bowiem w ocenie skarżącej regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi uargumentowała wnioski i zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji według wskazanych powyżej kryteriów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W jej wyniku Sąd w składzie orzekającym doszedł też do przekonania, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8 800 zł z tytułu naruszenia polegającego na niezgłoszeniu zmiany danych, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. oraz wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Jak wynika z art. 92a ust. 10 u.t.d., jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Wbrew zarzutom skargi, akta sprawy potwierdzają zasadność stanowiska organów. Wskazać należy w myśl art. 4 pkt 3 u.t.d. przez transport drogowy należy rozumieć krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 lit. b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. A jak wynika z art. 4 pkt 11 u.t.d., przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zgodnie z treścią art. 5b ust.1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. W świetle art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zgodnie zaś z treścią art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Organy obu instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący ustaliły stan faktyczny sprawy oraz zgromadziły i oceniły materiał dowodowy, czym zadośćuczyniły ciążącym na nich wymogom wynikającym z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Prawidłowo również zastosowane zostały przepisy prawa materialnego, co skutkowało nałożeniem na stronę kary pieniężnej w wysokości 8 800 zł (l.p. 1.12 i 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.). Jak wynika z ustaleń w sprawie, skarżąca posiada licencję udzieloną przez Prezydenta W. w dniu [...] r. nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Przeprowadzona kontrola drogowa wykazała, że [...] r. kierowca R.P. wykonywał w imieniu i na rzecz strony - samochodem marki [...] o nr rejestracyjnym [...] - z ulicy J. na ulicę G. we W. - przewóz okazjonalny osób w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d., który to pojazd nie spełniał wymogów określonych w art. 18 ust. 4a u.t.d. Z akt sprawy wynika, że pojazd ten nie był zgłoszony przez spółkę do ww. licencji. Pojazd ten został przez skarżącą oddany kierowcy w najem, czemu skarżąca nie przeczy, lecz potwierdza. Z dokumentów zebranych w sprawie oraz wyjaśnień samej strony wynika, jak ustaliły organy i co nie jest podważane, że pojazd ten przeznaczony jest do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Słusznie stwierdziły organy, że nie wystąpiły przesłanki z art. 18 ust. 4b u.t.d. uprawniające do wykonywania przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogu konstrukcyjnego pojazdu z art. 18 ust. 4a u.t.d.. Jak wynika z akt z pasażerami (zeznania pasażerów) nie została zawarta pisemna umowa w lokalu przedsiębiorstwa. Usługa przewozowa została zamówiona za pośrednictwem aplikacji [...] z telefonu jednego z pasażerów, należność za wykonany przejazd wynosiła 12 zł i została uiszczona gotówką przez jednego z pasażerów. Ponadto z akt sprawy w tym z zeznań kierowcy wynika, że posiada umowę na świadczenie usług transportowych usług ze spółką oraz regulamin świadczenia tych usług. Ze skarżącą rozlicza się każdego tygodnia jednorazowo, a koszty związane z utrzymaniem pojazdu, tj. koszty paliwa, wynajem pojazdu itp., ponosi skarżący. Dodatkowo fakt wykonywania przewozu w imieniu i na rzecz skarżącego potwierdza również faktura za przejazd wystawiona przez [...] w imieniu skarżącej. Powyższe uzasadniało nałożenie kary pieniężnej z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Nie ma również podstaw, by kwestionować niedopełnienie obowiązku zgłoszenia zmian, o których mowa w art. 14 ust. pkt 2 u.t.d. Nie ma tym racji skarżąca twierdząc, że skoro nie dokonywała transportu okazjonalnego, jak ustaliły organy, to nie miała wobec tego obowiązku zgłaszania samochodu, którym dokonywany był przedmiotowy przewóz pasażerów do licencji spółki. Wszystkie okoliczności sprawy wskazują, że, że przewóz był realizowany w imieniu i na rzecz skarżącej, zatem konsekwencją tego faktu są obowiązki związane ze zgłoszeniem, o którym mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 7a i i art. 8 u.t.d. Powyższe uzasadniało nałożenie kary z lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. Jako nieuzasadnione Sąd ocenia zarzuty skargi związane z posiadaniem przez stronę aktualnej licencji na wykonywanie przewozu osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym, co miałoby zwalniać stronę ze spełnienia ustawowych wymogów przewozu okazjonalnego, określonych w art. 18 ust. 4a lub 4 b pkt 2 u.t.d. i wywodzonymi dalej argumentami w zakresie nieuprawnionego, niezgodnego z Konstytucją RP różnicowania sytuacji podmiotów świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu osób samochodem osobowym i podmiotów świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu w zakresie przewozu osób taksówkami, jak również różnicujące sytuację podmiotów wykonujących przewóz okazjonalny, w zależności od posiadanego przez te podmioty pojazdu, to jest od konstrukcyjnie przewidzianej dopuszczalnej liczby osób do przewozu z uwzględnieniem kierowcy. W tym zakresie Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA we Wrocławiu z 18 listopada 2021 r. o sygn. akt III SA/Wr 24/21 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Z przepisów u.t.d. nie wynika, aby przewoźnik posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym był zwolniony ze spełnienia warunków wykonywania przewozu okazjonalnego na warunkach wynikających z przepisów. Z przepisów u.t.d. wynika, że wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób wymaga nie tylko posiadania licencji, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.t.d., ale także spełnienia pozostałych warunków przewidzianych dla wykonywania oznaczonego rodzaju przewozu drogowego, tzn. w przypadku przewozu okazjonalnego wymogów z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. (por. wyrok: WSA w Łodzi z 24 lutego 2020 r., III SA/Łd 964/19; WSA w Poznaniu z 14 listopada 2019 r., III SA/Po 568/19; WSA w Gdańsku, z 28 listopada 2019 r., III SA/Gd 668/19; CBOSA). Przepis art. 18 ust. 4a u.t.d. został wprowadzony z dniem 7 kwietnia 2011 r., na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 48 poz. 247). Celem tej zmiany było wyłączenie z zakresu przewozów okazjonalnych przewozów taksówkowych, za które uznawane mają być wszystkie przewozy na podstawie taksometru. Założeniem ustawodawcy było to, aby masowe usługi dla ludności odbywały się w ramach licencji taksówkowej ze względów bezpieczeństwa. Stąd też wprowadzono nową definicję przewozu okazjonalnego, z której wyłączone są przewozy taksówkowe. W przekonaniu Sądu, ustawodawca miał prawo dokonania takich zmian w definicji przewozu okazjonalnego (art. 18 ust. 4a u.t.d.) oraz ustalenia wyjątków określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d. Nie stanowi to naruszenia przepisu art. 32 Konstytucji. Zwraca Sąd uwagę, że warunki udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (art. 6 u.t.d.), a samochodem osobowym i przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób wraz z kierowcą (art. 5c u.t.d.) są różne. W przypadku licencji na taksówkę niezbędne jest spełnienie szeregu wymogów, które nie dotyczą przewoźnika świadczącego usługi w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Nie można zatem wywodzić, że dochodzi do dyskryminacji, czym innym są bowiem przewozy taksówkowe, a czym innym przewóz okazjonalny. Nadto wprowadzenie określonych wymogów dla prowadzenia danej działalności, przy zapewnieniu możliwości jej podjęcia (dostępu), nie jest równoznaczne z ograniczeniem swobody działalności gospodarczej. A wykonywanie przewozów okazjonalnych samochodem osobowym nie jest wykluczone, wymaga jedynie spełnienia dodatkowych wymogów, określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., tj. zawarcia umowy pisemnej lub w formie elektronicznej w lokalu przedsiębiorstwa, po ustaleniu opłaty ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu i jej uregulowaniem (co do zasady) w formie bezgotówkowej. Tym samym Sąd uznał za nieuzasadnione występowanie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. W sprawie nie ma również podstaw do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do TSUE. W wyroku z 20 grudnia 2017 r., C 434/15 (ECLI:EU:C2017:364) TSUE stwierdził, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartphone), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Pogląd ten potwierdza również wyrok TSUE z 10 kwietnia 2018 r. C-320/16 (ECLI:EU:C:2018:221).Skoro TSUE potraktował firmę pośredniczącą jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to tym bardziej skarżący, jako realizator tej usługi (przewóz pasażerów) również wykonuje niepodlegającą Dyrektywie usługę transportową (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; WSA we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2020 r. sygn. akt III SA/Wr 455/19, z dnia 18 listopada 2021 r. sygn. akt III SA/Wr 24/21, CBOSA). Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości.