III SA/Wr 1359/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi J. B. i M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania licytacji pojazdu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania licytacji pojazdu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisane w osnowie niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów do opinii biegłego sądowego dotyczącej wyceny pojazdu, skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania licytacji pojazdu wskazując, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odnosząc się do wniosku strony skarżącej, należy wyjaśnić, iż sąd administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie ma prawnej możliwości udzielania ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie czynności postępowania egzekucyjnego prowadzonego w myśl przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.). Należy bowiem zauważyć, że sądy administracyjne są właściwe do orzekania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych do nich orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie wykonania czynności egzekucyjnej nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami. Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania administracyjnego, w tym wypadku postępowania egzekucyjnego w administracji. Sądy administracyjne nie mają bowiem kompetencji do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności stosownie do treści art. 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2015 r., II FZ 601/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezależnie od powyższego, przywołać również należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęte w postanowieniu z dnia 1 października 2009 r. o sygn. akt II OZ 813/09, w sprawie dopuszczalności rozpatrywania wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd ten zauważył, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W rezultacie powyższych unormowań, stwierdzić należy, że przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być takie postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, co do którego przepisy obowiązującego prawa wprost przewidują, że przysługuje na nie zażalenie. Tym samym sąd może podjąć orzeczenie o wstrzymaniu wykonania tylko w odniesieniu do tych postanowień. Zatem żądanie wstrzymania czynności egzekucyjnych, czy postępowania egzekucyjnego nie może zostać uwzględnione, albowiem nie są one objęte zakresem kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę, że przepisy p.p.s.a. nie dają podstawy do odrzucenia wniosku jako niedopuszczalnego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.