III SA/Wr 167/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji I instancji w całości i nałożenie kary pieniężnej I. oddala skargę; II. przyznaje adw. M.W.– K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 23 %VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Opisaną w sentencji wyroku decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] o nałożeniu na J. M. (dalej: strona, skarżący) kary pieniężnej w wysokości [...] zł., a następnie nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie [...] złotych za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym. Dnia [...] maja 2013 r. w K. przy ulicy J. funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego skontrolowali pojazd marki [...], nr rej. [...]. Z kontroli sporządzono protokół nr [...], z którego wynika, że w dniu [...] maja 2013 r. około godz. [...] strona kierująca tym pojazdem przewoziła dwie osoby na trasie O.- przystanek autobusowy [...] – K. - przystanek autobusowy [...] Plac J. Kontrolę poprzedzono obserwacją pojazdu kierowanego przez stronę, podjętą w związku z uzyskanymi przez organ informacjami dotyczącymi wykonywania przez stronę usług przewozu osób bez posiadania wymaganych uprawnień. W czasie kontroli strona nie okazała licencji na wykonywanie transportu drogowego osób. Oświadczyła, że nie żądała od pasażerek pieniędzy za przejazd. Nie wykonywała zatem zarobkowego przewozu osób. Mimo to podpisała bez zastrzeżeń protokół kontroli stwierdzający popełnienie naruszeń z zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, lp. 1.1, 2.7 i 2.10. Organ II instancji stwierdził, że protokół kontroli drogowej podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia i może odmówić podpisania protokołu. Protokół jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń stanowi dowód na stwierdzone w nim okoliczności i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego (wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 240/09). Podczas kontroli przesłuchano w charakterze świadków obydwie pasażerki. Jedna z nich zeznała: "W dniu dzisiejszym, tj. [...].05.2013 r., około godziny [...] przyszłam wraz ze znajomą, ..., na przystanek komunikacji regularnej zlokalizowany w O. O godz. [...] do zatoki przystankowej wjechał samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...] koloru [...]. Po zatrzymaniu kierowca wskazał palcem na mnie sugerując, czy wybieramy się w podróż. Następnie otworzył drzwi i zapytał, czy wybieram się do K. i czy pasuje nam, aby zatrzymał się samochodem na przystanku przy Banku "A" przy ul. K. Następnie wsiadłam do pojazdu wraz ze znajomą, ..., i kierowca ruszył w kierunku K. Następnie o godz. [...] na przystanku przy Banku "A" w K. - ul. K. kierowca wjechał pojazdem w zatokę przystankową, po czym ja wraz z drugą pasażerką oraz jeszcze jednym pasażerem wysiedliśmy. Kierowca zażądał za przejazd [...] zł. ...... zapłaciła kierowcy [...] złotych i powiedziała, że to za nią i za mnie. Kierowca wydał ... z powrotem [...] zł (...) Kierowca nie wydał mi ani drugiej pasażerce żadnego paragonu, ani innego pokwitowania (...)". Przedstawiony stan faktyczny potwierdziła druga z pasażerek, ..., przesłuchana w charakterze świadka, która dodała: ,,(...) Ponadto ja widziałam tego kierowcę oraz ten pojazd wielokrotnie pod dworcem PKS w K., gdzie chodził i zagadywał pasażerów (...), aby jechali z nim w kierunku L.(...)". W oparciu o przedstawiony stan faktyczny organ przyjął, że strona w dniu kontroli wykonywała okazjonalny przewóz drogowy osób. Wyjaśnienia strony złożone w toku postępowania w I instancji i w odwołaniu od decyzji są sprzeczne z treścią zeznań złożonych przez pasażerki pod rygorem odpowiedzialności karnej za ich fałszywe składanie. Według świadków strona zaproponowała im podwiezienie na przystanek do K., a za przejazd zażądała od każdej z pasażerek opłaty w wysokości [...] zł. Organ ustalił na podstawie informacji ze Starostwa Powiatowego w K., że strona nie posiada licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Według danych Biura ds. Transportu Międzynarodowego GITD, strony do dnia [...] czerwca 2013 r. nie zarejestrowano w bazie Biura. Organ podkreślił, że działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu transportu drogowego jest licencjonowana. Oznacza to, że jej prowadzenie wymaga uzyskania licencji, uzyskanie której wymaga spełnienia warunków określonych w ustawie o transporcie drogowym. Dotyczy to m.in. dysponowania odpowiednimi środkami finansowymi celem zabezpieczenia należytego prowadzenia działalności. Strona tych warunków nie spełniała. Postępowanie I instancji zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] września 2013 r. nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł za następujące naruszenia ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym: - wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem nie spełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b; - niewydanie pasażerowi wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd przed rozpoczęciem kursu z wyłączeniem taksówki, - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. W odwołaniu od decyzji strona podniosła, że nie żądała od przewożonych osób pieniędzy za przewóz. Na tę okoliczność wskazała świadka. Według strony pasażerki nie zgodziły się na przewóz za darmo i "położyły [...] zł". Strona nie jechała jednak w celach zarobkowych. Strona wskazała też własne problemy zdrowotne i finansowe. Organ rozpatrując odwołanie powołał obowiązujący stan prawny. Wskazał art. 4 pkt 11 u.t.d., według którego przewozem okazjonalnym jest przewóz osób nie stanowiący przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego czy przewozu wahadłowego. Artykuł 5 ust. 1 u.t.d. stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego. Podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji (art. 5b ust. 1 u.t.d.). Artykuł 18 ust. 4a u.t.d. stanowi, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Według art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Stosownie do art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy. Według art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za naruszenia określa zał. nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Organ wskazał, że z dniem 15 sierpnia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz.U. poz. 567). Zmieniła ona m.in. treść naruszenia z zał. nr 3 do u.t.d. Zgodnie z lp. 1.1 zał. nr 3 sankcja kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł dotyczy wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8.000 zł (lp. 2.10 zał. nr 3 do u.t.d.). Organ stwierdził, że w świetle obowiązujących przepisów kontrolowany pojazd nie był technicznie przystosowany do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawa umożliwia wykonywanie takich przewozów pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Kontrolowany pojazd był natomiast przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Potwierdza to materiał zdjęciowy oraz dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu. W oparciu o te ustalenia organ II instancji uznał, że w dniu kontroli strona popełniła naruszenia z lp. 1.1 i 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Według organu niesłuszne przypisano stronie popełnienie naruszenia niewydania pasażerowi potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd przed rozpoczęciem kursu, z wyłączeniem taksówki. Wydanie pasażerowi takiego potwierdzenia jest możliwe wyłącznie, gdy opłata jest z góry ustalona, jak to miejsce np. przy realizacji przewozów regularnych, kiedy pasażer uiszcza opłatę za przejazd na danym odcinku przejazdu i na potwierdzenie otrzymuje paragon (bilet). W tej sprawie niesłuszne było wymaganie od wykonawcy przewozu, aby żądał od pasażerów uiszczenia opłaty przed realizacją usługi i na potwierdzenie jej przyjęcia wydał odpowiedni dokument. Według organu II instancji postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa. Podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Co do argumentu trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej strony organ poinformował, że kary pieniężne za naruszenia ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Są nakładane w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ustawa nie przewiduje możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. Skarżący może wystąpić do Głównego Inspektora Transportu Drogowego z wnioskiem o umorzenie kary w całości lub w części, rozłożenie kary pieniężnej na raty lub odroczenie terminu jej płatności. Według organu II instancji materiał dowodowy sprawy nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c u.t.d. Skarżący nie przedłożył bowiem w postępowaniu administracyjnym żadnych dowodów na istnienie okoliczności wymienionych w tym przepisie. Ograniczył się jedynie do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie argumentów kwestionujących własną odpowiedzialność. Nie godząc się z decyzją, J. M. wniósł na decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Wrocławiu, wnosząc o jej uchylenie. Ponownie podniósł, że zabrał dwie pasażerki na ich życzenie. Było to koło zatoczki przystanku autobusowego, a nie na przystanku. Nie żądał zapłaty, a pasażerki same zapłaciły. Zarzucił, że nie przesłuchano świadka wskazanego przez skarżącego. Skarżący podpisał protokół bez przeczytania. Nie pouczono go, że może odmówić podpisania czy wnosić uwagi do protokołu. Nie zdawał sobie sprawy z następstw podpisania. Zarzucił, że padł ofiarą prowokacji Inspekcji Transportu Drogowego. Oświadczył, że nie jest w stanie zapłacić wymierzonej mu kary. Jest bowiem na utrzymaniu żony, która zarabia [...] zł miesięcznie i co miesiąc wydaje [...] zł na lekarstwa. W piśmie z dnia [...] marca 2014 r. uzupełniającym skargę skarżący podtrzymał swą wersję wydarzeń z dnia [...] maja 2013 r. i nieświadomość skutków pranych podpisania protokołu, a także trudną sytuację materialną. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Poinformował skarżącego, że powołując się na trudną sytuację materialną może się zwrócić o udzielenie ulgi w spłacie należności. Obecna na rozprawie pełnomocnik skarżącego ustanowiona z urzędu zarzuciła uchybienie postępowania administracyjnego, polegające na nieprzesłuchaniu trzeciej osoby przewożonej samochodem. Wskazała, że skarżący podpisał protokół kontroli nieświadomy skutków. Stwierdziła, że uwagi na to, że czynność podwiezienia dwóch osób w dniu [...] maja 2013 r. miała charakter jednorazowy. Stąd wymierzenie kary w kwocie [...] zł jest niesprawiedliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), w tym także na decyzje wydawane w przedmiocie kar za wykonywanie transportu drogowego niezgodnie z wymogami prawa. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Podstawy materialnoprawne rozpatrywanej sprawy zawarte są w ustawie o transporcie drogowym. W wyniku kontroli z dnia [...] maja 2013 r. pracownicy organu po uprzedniej obserwacji pojazdu marki [...] o nr rej. [...], który był kierowany przez skarżącego, po przesłuchaniu dwóch pasażerek tego pojazdu, stwierdzili, że skarżący wykonywał zarobkowy przewóz o charakterze okazjonalnym. Przewóz ten wyczerpywał bowiem dyspozycję art. 4 pkt 11 u.t.d., który stanowi, że przewozem okazjonalnym jest przewóz osób nie stanowiący przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego czy przewozu wahadłowego. Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny należy wykonywać pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Jak wynika z dowodu rejestracyjnego pojazdu prowadzonego przez skarżącego, pojazd nie spełniał tych wymogów, gdyż był przeznaczony do przewozu 5 osób. Stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego. Organy orzekające ustaliły, że skarżący takiej licencji nie posiadał. Skarżący otrzymał za przewóz od dwóch pasażerek kwotę [...] zł. Sporne jest, czy żądał tej kwoty, czy pasażerki zapłaciły dobrowolnie. Z okoliczności sprawy, to znaczy z tego, że skarżący zabrał pasażerki z przystanku autobusowego, gdzie zaproponował im podwiezienie, a także z zeznań pasażerek wynika, że pasażerki zapłaciły tę kwotę na żądanie skarżącego. Z ustaleń organu I instancji, z zeznania jednej z pasażerek, a także z pism wpływających do organu II instancji, do Izby Skarbowej i do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wynika, że skarżący od dłuższego czasu wykonywał bez zezwolenia przewóz osób. Nie była to więc działalność jednorazowa i nieodpłatna, jak bezzasadnie utrzymuje strona skarżąca. Nie można też podzielić poglądu skarżącego, że w dniu [...] maja 2013 r. dokonano wobec skarżącego prowokacji. Skarżący bowiem z własnej inicjatywy zaproponował dwóm osobom podwiezienie do K. za odpłatnością [...] zł. W tych okolicznościach sprawy organ II instancji trafnie powołał wyrok NSA z dnia 4 listopada 2009 r. (II GSK 166/09), według którego: "Podmiotem wykonującym transport drogowy jest nie tylko ten, kto podejmuje i wykonuje tego rodzaju działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, ale także ten kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków niezbędnych do legalnego wykonywania tej działalności gospodarczej. Wykonanie odpłatnego przewozu drogowego rzeczy stanowi bowiem podjęcie i wykonywanie czynności odpowiadających pojęciu działalności gospodarczej. Nawet w przypadku jednorazowego wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji uzasadnione jest nałożenie na podmiot wykonujący transport kary pieniężnej (...)." Wynika z tego, że nawet jednorazowy nielegalny przewóz wywołuje następstwa prawne z tego tytułu. Według obowiązującego prawa podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie (art. 92a ust. 1 u.t.d.) Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może jednak przekroczyć kwoty 10.000 zł (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za naruszenia określa zał. nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). W świetle ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym organ II instancji trafnie uznał, że w dniu kontroli skarżący popełnił naruszenia określone w punktach 1.1 i 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Skarżący bowiem wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wymaganej licencji (pkt 1.1. - kara 8.000 zł) w formie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. - kara 8.000 zł). Biorąc pod uwagę art. 92a ust. 2 u.t.d., organ wymierzył łączną karę w kwocie [...] zł. Sąd podziela stanowisko organu, że podjął on wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały ustalone i utrwalone w protokole kontroli sporządzonym przez funkcjonariuszy Inspekcji Transportu Drogowego, podpisanym przez skarżącego i potwierdzone zgodnie przez dwie pasażerki przewożone przez skarżącego. Biorąc to pod uwagę Sąd stwierdza, że wnioskowane przesłuchanie znajomego przewożonego dnia [...] maja 2013 r. przez skarżącego nie wniosłoby nic istotnego do materiału dowodowego sprawy. Podnoszona przez skarżącego jego trudna sytuacja finansowa nie mogła mieć wpływu na wysokość wymierzonej kary, którą organ był obowiązany nałożyć w ściśle określonej przez ustawę wysokości bez możliwości jej miarkowania. Organ słusznie pouczył skarżącego o możliwości złożenia do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wniosku o umorzenie kary w całości lub w części, rozłożenie kary pieniężnej na raty lub odroczenie terminu jej płatności. Organu II instancji także trafnie zdaniem Sądu wskazał, że w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy sprawy nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Skarżący nie przedłożył w postępowaniu administracyjnym żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności. Skarżący ograniczył się bowiem jedynie do przedstawienia wyłącznie argumentów kwestionujących własną odpowiedzialność. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.