III SA/Wr 170/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. A., S. A., A. B., M. D., K. P., B. S., M. S., D. S., J. W. i U. Z. na uchwałę Rady Gminy D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie powołania komisji budżetowej Rady Gminy D., ustalania zakresu jej działania i składów osobowych postanawia: odrzucić skargę S. A. i M. S. Podczas sesji Rady Gminy D. w dniu [...] r., Rada Gminy podjęła opisaną w sentencji postanowienia uchwałę o zmianie uchwały w sprawie powołania komisji budżetowej Rady Gminy D., ustalenia Zakresu jej działania i składów osobowych. Pismami z dnia [...] r. L. A., A. B., M. D., K. P., B. S., D. S., J. W. i U. Z. wezwali Rade Gminy D. do usunięcia naruszenia prawa, poprzez zmianę opisanej powyżej uchwały z dnia [...] r. Na sesji w dniu [...] r. Rada Gminy D. podjęła uchwały uznające wniesione wezwania do usunięcia naruszenia prawa za bezzasadne. Pismem z dnia [...] r. L. A., S. A., A. B., M. D., K. P., B. S., M. S., D. S., J. W. i U. Z. wnieśli skargę na opisaną w osnowie niniejszego orzeczenia uchwałę Rady Gminy D. z dnia [...] r. Zarządzeniem Sędziego Sprawozdawcy z dnia [...] r. wezwano skarżących S. A. i M. S. do wykazania wyczerpania toku instancji, wymaganego przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, tj. przedstawienia wystąpienia do Rady Gminy D. o usunięcie naruszenia prawa kwestionowaną uchwałą. Pismem z dnia [...] r. M. S. wyjaśnił, że został wybrany w skład komisji budżetowej i w związku z tym, wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie składał. Jednocześnie wskazał, że wezwanie takie złożyli inni radni. Pismem z dnia [...] r. S. A. również podniósł, że w związku z faktem, że został wybrany w skład komisji budżetowej, nie składał wezwania do usunięcia naruszenia prawa w tym zakresie. Podniósł, że wezwanie takie złożyli inni radni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie za art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Artykuł 3 § 2 pkt 1 przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego również bezczynności organów we wcześniej określonych przypadkach. Artykuł 52 § 1 p.p.s.a. ustanawia natomiast zasadę, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Artykuł 52 § 2 p.p.s.a. określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jedynie jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku skarg na uchwały podjęte przez organ gminy, szczególny tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego na taką uchwałę przewiduje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.), ustanawiający wymóg bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa – organu, który podjął kwestionowaną uchwałę, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że wezwanie do usunięcia naruszenia jest warunkiem formalnym niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi na akty normatywne stanowione przez organy samorządowe. Niewyczerpanie przed wniesieniem skargi do sądu drogi przewidzianej w powołanym wyżej przepisie, musi prowadzić do jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalnej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi komentarz, T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2005 str. 87 tezy 75 i 76 oraz str. 236 tezy 5 i 6). W rozpoznawanej sprawie skarżący M. S. i S. A., nie wyczerpali przewidzianej przepisami proceduralnymi drogi instancyjnej. Skarżący, na wezwanie Sądu przyznali, że w zakresie zaskarżonej uchwały nie wnieśli uprzednio wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Nie można bowiem za wystarczające uznać złożonego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez inne niż skarżący osoby, bowiem wymóg wyczerpania administracyjnego toku instancji dotyczy każdego podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego. W świetle opisanych okoliczności, przyjąć należy, że w dacie składania skargi do Sądu, skarżący M. S. i S. A. nie dopełnili obowiązku wyczerpania drogi administracyjnej, a zatem, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargi ich, jako niedopuszczalne, należało odrzucić.