III SA/Wr 22/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi G. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. G. J. (dalej jako: "skarżący", "wnioskodawca") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Nadto w niniejszej skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podał, że wykonanie w stosunku do niego decyzji o cofnięciu uprawnień spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejsze przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego. Wskazał, że pracuje jako kierowca. W przypadku gdy organ wykona swoją decyzję i będzie musiał zwrócić prawo jazdy, nie będzie mógł pracować, zarabiać, a w konsekwencji straci pracę. Są to nieodwracalne skutki wykonania tej decyzji. Następstwa jej wykonania spowodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego będzie praktycznie niemożliwy. Podniósł jednocześnie, że zdaje sobie sprawę z prewencyjnego charakteru decyzji o cofnięciu uprawnień. Wnioskodawca oświadczył, że jest świadomy zagrożeń jakie niesie za sobą fakt kierowania pojazdem przez osobę, która ze względu na swój stan zdrowia nie jest w stanie tego uczynić w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający ani siebie, ani kogokolwiek z uczestników ruchu drogowego na szkodę. Niemniej jednak w jego przypadku takich zagrożeń już nie ma. Minął bowiem już u niego półroczny okres bez jakichkolwiek napadów o prawdopodobnej symptomatologii padaczkowej. Wykonywanie obecnie zaskarżonej decyzji, kiedy jest już zdrowy, co potwierdza opinia lekarza neurologa, mija się z celem i jest sprzeczne z interesem społecznym. Wskazał, że zabieranie uprawnień do kierowania pojazdami zdrowemu człowiekowi i pozbawianie go przez to pracy i dochodów jest zwyczajnie niesprawiedliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. np. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OZ 879/15, z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 388/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie. Ogólnikowe uzasadnienie wniosku praktycznie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Przywołane przez wnioskodawcę okoliczności dotyczące charakteru wykonywanej pracy, spowodowania nieodwracalnych skutków wykonania decyzji w postaci niemożliwości zarobkowania a w konsekwencji utraty pracy, jak również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, nie zostały w żaden sposób wykazane. Skarżący do wniosku nie dołączył bowiem dokumentów wskazujących, że w istocie jego jedynym źródłem utrzymania jest wykonywanie zawodu kierowcy. Wobec tego nie można obiektywnie stwierdzić, czy wykonywana przez skarżącego praca wymaga od niego posiadania uprawnień do kierowania pojazdami określonej kategorii. Twierdzenia wnioskodawcy w powyższym zakresie są zatem niemożliwe do zweryfikowania. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, że zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu uwzględnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprzeciwia się również charakter zawartego w niej rozstrzygnięcia. Zasadniczym celem cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jest wyeliminowanie z ruchu drogowego osób stwarzających potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa w tym ruchu, a co się z tym wiąże ochrona pozostałych użytkowników drogi. Zatem w ocenie Sądu wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami powinno być uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi oraz powinno zostać szczególnie uzasadnione. W przeciwnym wypadku podważałoby to istotę i cel utraty uprawnienia do kierowania pojazdami. Podkreślenia wymaga także, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.