III SA/Wr 251/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi "A: w B.W., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Pismem z [...] marca 2014 r. "A" w B. W. (zwana dalej wnioskodawcą, spółką, stroną lub skarżącą) wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] lutego 2014 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. z [...] listopada 2013 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie [...] złotych z tytułu prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier na automacie poza ośrodkiem gier bez wymaganej koncesji. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, uzasadniony został niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody z uwagi na sytuację ekonomiczną skarżącej, fakt zatrzymania urządzenia jak również okoliczności przywołane w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06). Zwrócić zatem uwagę należy, że przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja osobista daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 marca 2010 r., II FSK 502/09, oraz 11 maja 2011 r., I FZ 88/11). Odnosząc poczynione rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji z uwagi na brak należytego uzasadnienia wniosku świadczącego o szczególnej sytuacji skarżącej, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy rozpatrzeniu żądania skarżącej w zakresie wpływu jaki może mieć wykonanie decyzji organu pierwszej instancji na sytuację majątkową spółki Sąd – opierając się na dyspozycji art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. – wziął pod uwagę nie tylko twierdzenie zawarte w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku, ale w szczególności oparł się na oświadczeniach i materiałach źródłowych, które znalazły się w aktach sprawy w związku z wystąpieniem przez stronę o przyznanie prawa pomocy (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 15 września 2010 r., II FZ 417/10 oraz 30 listopada 2010 r., II FZ 557/10). Ze zgromadzonej w aktach sądowych dokumentacji finansowej skarżącej wynika, że spółka prowadzi w dalszym ciągu działalność gospodarczą wykazującą przychody netto ze sprzedaży produktów w przedziale [...] – [...] złotych miesięcznie. I choć wnioskodawczyni wykazuje stratę bilansowa, podkreślić jednak należy, że nie świadczy to o jej realnej sytuacji gospodarczej, lecz o nadwyżce ponoszonych kosztów nad uzyskiwanymi przychodami. Wykazana wartość środków trwałych ([...] złotych) również świadczy o możliwości zrealizowania nałożonego obowiązku pieniężnego bez zagrożenia, że będzie to prowadziło do wyrządzenia znacznej szkody w majątku spółki. Istotnym jest również, że przedmiotem świadczenia w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, której realizacja nie będzie zmierzała do wywołania nieodwracalnych skutków prawnych prowadzących chociażby do utraty czy też zniszczenia przedmiotu świadczenia, którym co do zasady są pieniądze. Możliwość wyegzekwowania zwrotu opłaty w przypadku ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji jest o tyle ułatwiona i niezagrożona, że stroną która będzie zobligowana do zwrotu nienależnego świadczenia będzie podmiot władzy publicznej. Pozostałe okoliczności przywołane na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji również nie wykazały, że konieczność zapłaty nałożonej kary pieniężnej prowadzić będzie do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.