III SA/Wr 252/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebińczyk po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2007 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi H. L., Z. L. i E. L.-P. na uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnioną skargę na Burmistrza N., postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. przekazał Radzie Miejskiej w N. – w trybie art. 231 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej powoływany jako k.p.a.) – skargę [...], w sprawie braku dojazdu do nieruchomości położonej w obrębie Z., gminy N., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka Nr [...], oraz niestosownego zachowania pracowników UMiG w N., w czasie oględzin dokonanych w czerwcu 2006 r. W uchwale podjętej w dniu [...] (Nr [...]) Rada Miejska w N. uznała skargę za nieuzasadnioną. W podstawie normatywnej tej uchwały Rada powołała – między innymi – przepis art. 229 pkt 3 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu H. i Z. L. oraz E. L.-P. domagali się unieważnienia opisanej uchwały, która – w ocenie skarżących – uniemożliwia im dojazd do działki. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o odrzucenie skargi, wywodząc w pierwszej kolejności, że w przedmiotowej sprawie weryfikacja uchwały Rady Miejskiej w N. z dnia [...] (Nr [...]) nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, ponieważ została podjęta na podstawie przepisów Działu VIII k.p.a. (na poparcie takiego stanowiska przywołano w odpowiedzi na skargę konkretne orzeczenia wydane już wcześniej w tej kwestii przez sądy administracyjne). Zwrócono ponadto uwagę, iż nawet gdyby założyć kognicję WSA w tej konkretnej sprawie, skarga i tak powinna być odrzucona, a to z braku wezwania Rady Gminy w N. do usunięcia prawa, zgodnie z wymogiem przewidzianym w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Przedmiotowy zakres sądowej kontroli administracji został określony w art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przytaczanej w dalszych wywodach – skrótowo – jako "p.p.s.a." Zgodnie z § 2 cytowanego artykułu: "Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 4." Natomiast w myśl § 3 w tym samym artykule: "Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych ustawach." Słusznie w związku z tym podkreślono w odpowiedzi na skargę, że zaskarżona uchwała została podjęta w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. ("Skargi i wnioski"). Przekonują o tym przede wszystkim podstawy normatywne, w oparciu o które: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego we W. przekazał wystąpienie stron do rozpatrzenia przez Radę Miejską w N. (art. 231 k.p.a.), a Rada skargę tę rozpatrzyła (art. 229 pkt 3 k.p.a.). Według jednolitego i ugruntowanego w judykaturze poglądu, postępowanie prowadzone na podstawie przepisów Działu VIII k.p.a. ma specyficzny charakter, a efekty takiego postępowania nie podlegają już zaskarżeniu do sądów administracyjnych, jako nie mieszczące się w katalogu decyzji, postanowień, aktów i czynności wymienionych taksatywnie w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004 r., II SAB/Wa 193/04; postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1110/04 i postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2005 r., I SA/Wa 1271/04). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko zawarte w przywołanych orzeczeniach, skoro zaś skarga H. i Z. L. oraz E. L.-P. była niedopuszczalna, należało ją odrzucić, kierując się dyspozycją art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. W przedstawionej sytuacji, dodatkowy zarzut braku wezwania przez skarżących Rady Miejskiej w N. do usunięcia prawa, opierany przez stronę przeciwną na przepisie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jednolity tekst – Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), aczkolwiek formalnie zasadny, nie miał już żadnego znaczenia w sprawie.