III SA/Wr 279/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Protokolant specjalista Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. sprawy ze skargi B. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. – obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów zobowiązanego zgłoszonych w sprawie postępowania egzekucyjnego oddala skargę w całości. Postanowieniem z dnia [...] lutego nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej k.p.a.) w związku z art. 18 i art. 27 § 7 pkt 9, art. 34 § 5 oraz art. 33 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r, poz. 1619 ze zm. dalej u.p.e.a.) po rozpatrzeniu zażalenia B. D. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w sprawie oddalenia zarzutów zobowiązanego zgłoszonych w trybie art, 33 § 1 pkt 5, pkt 6, pkt 9 postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. wystawionego przez wierzyciela Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., obejmującego grzywnę w celu przymuszenia za rok 2007 w kwocie [...] zł, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec B. D. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]-[...] z dnia [...] stycznia 2014 r. wystawionego przez wierzyciela Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., obejmującego grzywnę w celu przymuszenia za rok 2007 w kwocie [...] zł. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] oraz dokonał zajęcia rachunku bankowego zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Odpisy zawiadomień o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostały doręczone zobowiązanemu w dniu [...] lutego 2014 r. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. B. D. wniósł zarzuty w trybie art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zobowiązany wniósł zarzut na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. wskazując, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] października 2004 nr [...] była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały albowiem zarówno wiata jak i działka na której stoi jest współwłasnością żony Zobowiązanego, której decyzja o rozbiorze nie dotyczy. Kolejny zarzut został wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Zdaniem zobowiązanego prowadzone postępowanie egzekucyjne dotyczy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...] zł. Tymczasem w ocenie zobowiązanego jest to drugie postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w tej samej sprawie, co zdaniem zobowiązanego jest niezgodne z art. 121 § 1 pkt 4 u.p.e.a. W ocenie zobowiązanego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. posiada wiedzę w tym fakcie albowiem postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] postępowanie egzekucyjne umorzył. Dodatkowo zobowiązany wskazał, iż w celu egzekucji należności wynikających z postanowienia na podstawie którego wydano tytuł wykonawczy będący podstawą prowadzenia egzekucji w niniejszej sprawie, postępowanie egzekucyjne było już prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] stosowanego w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Ponadto Zobowiązany wskazał, iż w związku z wyznaczeniem pełnomocnika postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt: VII SA/Wa 2044/13 i pismem Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia [...] stycznia 2014 r. czynności związane i dotyczące wiaty powinny być kierowane do pełnomocnika, zatem pominięcie pełnomocnika pozbawiło zobowiązanego możliwości obrony jego praw. Dodatkowo zobowiązany wniósł zarzut z art. 33 § 1 pkt 9 ww. ustawy tj. prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Uzasadniając ten zarzut zobowiązany wskazał, iż stroną postępowania przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie sygn. akt: VII SA/Wa 1382/11 był Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, co oznacza, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest aktualnie stroną postępowania. Organ egzekucyjny realizując normę art. 34 § 1 u.p.e.a. pismem z dnia [...]marca 2014 r. nr [...] wystąpił do wierzyciela - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W dniu [...] marca 2014 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w którym orzekł, iż nie uznał wniesionych zarzutów zobowiązanego, jako całkowicie bezzasadnych. Od powyższego postanowienia Strona wniosła zażalenie do D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z dnia [...] kwietnia nr [...] r. uchylił zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w całości i orzekł o uznaniu wniesionych zarzutów za nieuzasadnione Po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela organ egzekucyjny wydał postanowienie w sprawie zarzutów w dniu [...] maja 2014 r. nr [...] w treści rozstrzygnięcia wskazując, iż postanowił oddalić zarzuty zobowiązanego w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] – [...]z dnia [...] stycznia 2014 r. wystawionego przez wierzyciela Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. Z treści uzasadnienia postanowienia wynika organ egzekucyjny odniósł się jedynie do zarzutu o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. i art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., pomijając zarzut zgłoszony w treści uzasadnieniu wniosku zobowiązanego z dnia 20 luty 2014 r. tj, zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując, iż organ I instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez Stronę, tj. do zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. realizując normę art. 34 § 1 u.p.e.a. pismem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] wystąpił do wierzyciela - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o zajęcie dodatkowego stanowiska w przedmiocie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru budowlanego w Z. uznał zarzut za nieuzasadniony. Od powyższego postanowienia B. D. i Z. D. wnieśli zażalenie do D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] umorzył postępowanie zażaleniowe w stosunku Z. D. wskazując, ze nie jest ona stroną postępowania, natomiast postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wydane w stosunku B. D. Po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela organ egzekucyjny wydał postanowienie w sprawie zarzutów w dniu [...] stycznia 2015 r. nr [...] w treści rozstrzygnięcia wskazując, iż postanowił oddalić zarzuty zobowiązanego w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. wystawionego przez wierzyciela Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., obejmującego grzywnę w celu przymuszenia za rok 2007 r. w kwocie [...] zł. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. B. D. wniósł zażalenie na przedmiotowe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Dyrektor Izby Skarbowej we W. nie uwzględniając tego zażalenie przywołał treść art. 33 § 1 u.p.e.a. oraz art. 34 u.p.e.a. i wskazał, że Organ drugiej instancji, rozpatrując zażalenie Strony na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, bada prawidłowość zachowania procedury określonej w art. 34 u.p.e.a. DIS we W. przypomniał, że w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania zobowiązany zgłosił zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 ww ustawy tj. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, art. 33 § 1 pkt 6 ww ustawy, tj. niedopuszczalności egzekucji i zarzut zgłoszony w trybie art. 33 § 1 pkt 9 ww ustawy tj, prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Organ zażaleniowy podkreślił, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 5, 6 i 9 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 5 stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Odnosząc się do zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. DIS we W. przypomniał, że wierzyciel wskazał, iż prowadzone postępowanie egzekucyjne dotyczy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. [...] o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...] zł a zatem obowiązku o charakterze pieniężnym, zatem zarzut braku wykonalności obowiązku o charakterze niepienieżnym nie może być w takim postępowaniu skutecznie podniesiony. Fakt, że grzywna została nałożono celem przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku rozbiórki wiaty nałożonego decyzja Powiatowego Inspektora Budowlanego w Z. z dnia [...] października 2004 r. nr [...], która jak twierdzi zobowiązany jest niewykonalna, nie ma tutaj żadnego znaczenia bowiem prowadzone postępowanie egzekucyjne tej decyzji nie dotyczy. DIS we W. podkreślił, że organ egzekucyjny był stanowiskiem wierzyciela w tym zakresie związany i z tego powodu zasadnym było uznanie zarzutu braku wykonalności obowiązku za nieuzasadniony. Organ zażaleniowy ustosunkowując się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji, podkreślił, że wierzyciel wskazał, że jest on nieuzasadniony, albowiem postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] pozostaje w obrocie prawnym. Wierzyciel wskazał, że poprzednie postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] – [...]zostało uchylone przez D. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r.[...]. DIS we W. stwierdził, że wobec wyeliminowania pierwszego postanowienia w sprawie nałożenia grzywny z obrotu prawnego zasadnym było wydanie postanowienia z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...]. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że nie został naruszony przepis art. 124 § 4 ww. ustawy, albowiem wobec wyeliminowania z obrotu prawnego pierwszego postanowienia o nałożeniu grzywny organ wierzyciel miał prawo ponownie zastosować ten środek egzekucyjny. W zakresie zarzutu prowadzenia egzekucji przez organ niewłaściwy DIS we W. przypomniał, że wierzyciel wskazał, ze zarzut ten jest wynikiem błędnej wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2001 r. sygn. akt: VII SA/Wa 1382/11 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozbiórki samowolnie wykonanej wiaty, poprzez przyjęcie, że stroną postępowania jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. zamiast Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. Wierzyciel wskazał, że niniejsze postępowanie zmierza do wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] czerwca 2007 r. o wymierzeniu kary grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...] zł. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego występuje w tej sprawie w roli wierzyciela. Organ zażaleniowy wskazał, że zgodnie z art. 19 § 1 u.p.e.a. naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do zabezpieczania takich należności w trybie i na zasadach określonych w dziale IV, a także do realizacji wniosków o odzyskanie należności pieniężnych oraz podjęcia środków zabezpieczających należności pieniężne określonych w ustawie o wzajemnej pomocy. DIS we W. przypomniał, że zdaniem wierzyciela całkowicie błędne jest stanowisko skarżącego jakoby stroną postępowania był Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Organem egzekucyjnym jest bowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. Organ egzekucyjny wskazał ponadto, że norma art. 26 § 1 ustawy stanowi, że organ egzekucyjny (w przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z.) wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela (Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z.) i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Wskazać też należy, że organem egzekucyjnym egzekucji niepieniężnej w sprawie z zakresu prawa budowlanego jest na mocy art. 20 § 1 pkt 4 u.p.e.a. jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. DIS we W. podkreślił, że brak wskazania tej okoliczności w zaskarżonym postanowieniu również nie ma wpływu na jego prawidłowość. Dyrektor Izby Skarbowej we W. wskazał również, że w przedmiotowej sprawie zobowiązany nie działał przez pełnomocnika. Pełnomocnictwo złożone do akt innego postępowania administracyjnego czy sądowo administracyjnego nie wiąże organu egzekucyjnego. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej we W. wyjaśnił, iż w toku niniejszego postępowania organ zażaleniowy nie ma uprawnień do kontrolowania prawidłowości postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie wydania decyzji w sprawie rozbiórki wiaty. Z tym postanowieniem nie zgodził się zobowiązany i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze strona zakwestionowała prawidłowość postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2015 r. i wskazała, że zaskarżone postanowienie, zostało podpisane przez tego samego pracownika Pana A.K., co poprzednie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2014 r. Skarżący wskazał, że również postanowienia organu I instancji zostały podpisane przez tego samego pracownika Panią O. C. Zdaniem strony oznacza to, że został naruszony art. 24 k.pa. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazując, że zarówno organ I jak i II instancji wydając zaskarżane postanowienia nie miały wiedzy, czy postanowienie wierzyciela jest ostateczne. Skarżący wskazuje też na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] marca 2014 r., w którym orzekł; "postanawiam nie uznać wniesionych zarzutów zobowiązanego jako całkowicie bezzasadnych", zatem zdaniem Zobowiązanego Wierzyciel uznał zarzuty za zasadne. Zdaniem skarżącego postanowienie to jest błędne również dlatego, że zawiera nieprawidłowe pouczenie o środkach zaskarżenia. Zatem zdaniem strony D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie miał prawa wydawać postanowienia w sprawie zarzutów, albowiem jest to postępowanie egzekucyjne w którym nie jest wierzycielem, ani organem II instancji. Ponadto strona wskazuje, że art. 139 k.p.a. również nie daje prawa organowi odwoławczemu do wydania decyzji (postanowienia) na niekorzyść strony odwołującej się. Zatem D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie miał prawa wydać postanowienia z [...] kwietnia 2014 r. Ponadto skarżący zauważył, że obydwa postanowienia nie zawierały stwierdzenia, że są ostateczne. Reasumując skarżący wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w złożonych w toku postępowania pismach i jeszcze raz podkreśla, że sprawa dotyczy gospodarstwa rolnego, którego współwłaścicielem jest żona zobowiązanego, a w takim przypadku będzie miał zastosowanie art. 37 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zwłaszcza § 1 pkt 3 tego artykułu. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie postanowienia organu I i II instancji. W odpowiedzi na skargę, w piśmie z dnia [...] maja 2015 r., Dyrektor Izby Skarbowej we W. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Skarżący i uczestnik postępowania w pismach procesowych odpowiednio z dnia [...] marca 2017 r. oraz [...] marca 2017 r. zgłosili wnioski dowodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Według art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także w skrócie p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy czy w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpatrywanej sprawie nie występują zarzucane w skardze wady i uchybienia. Sąd podziela argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu, które zostało oparte na prawidłowo ustalonych faktycznych i prawnych przesłankach. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. W sprawie niniejszej organy trafnie podkreślały przed wszystkim na fakt ich związania stanowiskiem wierzyciela w sprawie, a to w kontekście brzmienia art. 34 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9, 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Oznacza to, że już z tej racji nie mogły być skutecznie podniesione w tym postępowaniu zarzut: - niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (pkt 5). Sąd odnosząc się do zarzutu skarżącego, że przedmiotowe postanowienie nie jest ostateczne, zgadza się w pełni za stanowiskiem DIS we W. i stwierdza, że postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z [...] kwietnia 2014 r. zostało wydane w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. W rozstrzygnięciu D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. organ ten uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. i orzekł co do istoty sprawy uznając wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie w obrocie prawnym istnieje ostateczne, merytoryczne orzeczenie wierzyciela w sprawie zarzutów o których mowa w art. 33 § 1 pkt 5 i 6. Wskazać należy, że zgodnie z art. 16 § k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Dodatkowo należy wskazać, że stanowisko wierzyciela wyrażone ostatecznie w postanowieniu D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] kwietnia 2014 r, nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne zostało poddane kontroli tutejszego Sądu, który w dniu 17 lutego 2015 r. orzeczeniem (prawomocnym) o sygnaturze III SA/Wr 531/15 skargę wniesioną na to postanowienie odrzucono. W kwestii natomiast zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) orzekające w sprawie niniejszej organy zasadnie podkreśliły okoliczność, pomijaną bezpodstawnie przez skarżącego, że egzekucję administracyjną należności pieniężnych wszczętą na podstawie wymienionych tytułów wykonawczych należy odróżnić od prowadzonej wobec skarżącego w innym postępowaniu egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Są to dwa odrębne postępowania egzekucyjne, prowadzone przez dwa różne organy egzekucyjne, do których prowadzenia należy odrębnie składać zarzuty. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem egzekucji są więc wyłącznie obowiązki o charakterze pieniężnym (grzywna w celu przymuszenia). Ani zatem organy egzekucyjne w osobach Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz orzekającego w drugiej instancji Dyrektora Izby Skarbowej, ani Sąd, nie są władne odnosić się do licznych zarzutów podnoszonych przez skarżącego w zakresie materialnoprawnych uwarunkowań sprawy, uregulowanych przez przepisy prawa budowlanego, a także egzekucji obowiązków skarżącego o charakterze niepieniężnym. Są one bowiem przedmiotem odrębnych postępowań prowadzonych przez organy państwowego nadzoru budowlanego. Z powodu konieczności rozróżnienia odrębnego charakteru obowiązków oraz idącej za tym odrębności procedur, w tym osobnej właściwości organów nadzoru budowlanego oraz organów egzekucyjnych właściwych dla egzekwowania obowiązków niepieniężnych oraz organów egzekucyjnych właściwych dla egzekwowania obowiązków pieniężnych wskutek niewywiązania się z prawem przypisanej powinności (czyli dotyczącej grzywny w celu przymuszenia) nie można zarzucać prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ. Niniejsze postępowanie zmierza bowiem do wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] o wymierzeniu kary grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...] zł, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez ten organ nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego występuje w tej sprawie w roli wierzyciela. Z powyższych przyczyn Sąd stwierdza, że zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 § 1pkt 9 u.p.e.a.) jest chybiony. Dodatkowo według art. 19 u.p.e.a. naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Postępowanie, którego celem jest wyegzekwowanie takich należności, także w postaci grzywny w celu przymuszenia jest prowadzone przez miejscowo i rzeczowo właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Właściwość rzeczowa naczelnika urzędu skarbowego wynika z art. 19 u.p.e.a. Zgodnie z art. 22 § 2 u.p.e.a. właściwość miejscową naczelnika urzędu skarbowego w egzekucji należności pieniężnych ustala się natomiast według miejsca zamieszkania zobowiązanego. W rozpatrywanej sprawie jest to miejscowość Pielgrzymka. Wynika to wprost z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1441), według którego terytorialna właściwość Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. obejmuje m.in. miejscowość - P. Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) Sąd zgadza się ze stanowiskiem DIS we W., że nie ma w tej sprawie zastosowania art. 124 § 4 u.p.e.a. mówiący, że jeżeli postępowanie egzekucyjne dotyczy obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Wskazać bowiem należy, ze wobec wyeliminowania pierwszego postanowienia w sprawie nałożenia grzywny z obrotu prawnego z [...] października 2006 r. postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. pozostaje w obrocie prawnym. Poprzednie postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] zostało uchylone przez D. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. zgodnym z prawem było więc wydanie postanowienia z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...]. Postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie postanowienia wyeliminowanego z obrotu prawnego zostało umorzone postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Skoro zaś skarżący nie wykonał w terminie wynikającego z postanowienia z [...] czerwca 2007 r. obowiązku zapłaty grzywny nałożonej w celu przymuszenia – zasadnie doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego celem wyegzekwowania tej należności na podstawie wymienionego tytułu wykonawczego. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 24 k.p.a, S ad zgadza się ze stanowiskiem DIS we W. i podkreśla, że zgodnie z treścią ww. przepisu, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki; swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia; osoby związanej z nią z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3; w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; z powodu które wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne; w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. Powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli. Sąd stwierdza, że w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania nie zaistniały przesłanki wyłączenia ani w stosunku do A. K. ani w stosunku do O. C. Pracownicy ci byli upoważnieni do podpisywania zapadłych rozstrzygnięć na mocy art. 268a k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może upoważniać, w formie pisemnej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Sąd zgadza się również ze stanowiskiem DIS we W., że pełnomocnictwo złożone do akt innego postępowania administracyjnego czy sądowo administracyjnego nie wiąże organu egzekucyjnego. W rozpoznawanej sprawie skarżący działał samodzielnie i był właściwe o wszystkim co dzieje się w sprawie informowany. Dodatkowo przypomnieć należy, że w przypadku grzywien w celu przymuszenia wykonania nakładanych w postępowaniu egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym wierzyciel nie ma obowiązku wysyłania dodatkowego upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. ( zob. wyrok NSA z 2 lutego 2016 r. sygn.. akt II FSK 3294/13 publ. na stronie internetowej nsa.gov.pl) Odnosząc się do zarzutu skarżącego kwestionującego sformułowanie sentencji postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z [...] marca 2014 r. Sąd przypomina, że D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] marca 2014 r. w całości i orzekł o uznaniu wniesionych zarzutów za nieuzasadnione. Odnosząc się natomiast do powołanych przez strony postępowania wniosków dowodowych tj. wyroku WSA w Warszawie sygn.. akt VII SA/Wa 1382/11, wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy IV Wydziału Karnego Odwoławczego sygn.. akt IV Ka 500/16 postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r., pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z [...] marca 2017 r., wniosku PINB w Z. o kasację od prawomocnego wyroku w sprawie o wykroczenie, pismo Prokuratury Krajowej Departamentu Postępowania Sądowego z 23 lutego 2017 r., wskazać należy, że dotyczą innych postępowań administracyjnych. W przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym dochodzona jest nałożona ostatecznym postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] – [...] grzywna w celu przymuszenia. Zgodni z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W drodze wyjątku, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów. Nie jest natomiast jego rolą - co wymaga podkreślenia Sądu - uzupełnianie materiału dowodowego. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest bowiem jedynie ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. To zaś oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym do ustalania stanu faktycznego sprawy. Tym samym w postępowaniu przed sądem administracyjnym strona nie może oczekiwać, iż Sąd będzie prowadził postępowanie dowodowe i ustalał stan faktyczny sprawy Jednocześnie Sąd stwierdza, iż w toku niniejszego postępowania nie ma uprawnień do kontrolowania prawidłowości postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie wydania decyzji w sprawie rozbiórki wiaty, albowiem niniejsze postepowania wobec sformalizowanego postępowania egzekucyjnego w administracji odnosi się wyłącznie do rozpatrzenia podnoszonych przez skarżącego zarzutów formułowanych na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. Dopóki w obrocie prawny istnieje ostateczne postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. [...] o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...] zł istnieje możliwość egzekwowanie niniejszego zobowiązania zgodnie z regulacjami zawartymi w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.