III SA/Wr 291/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej w sprawie ze skargi A.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zarzutu na postępowanie egzekucyjne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. A. Z. (dalej: skarżąca) - w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...]r. (nr [...]), wydane w przedmiocie zarzutu na postępowanie egzekucyjne - zawarła wniosek o wstrzymanie czynności postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu podała, że grozi jej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże - w określonych okolicznościach - organ, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, może - na wniosek lub z urzędu -wstrzymać wykonanie aktu lub czynności (art. 61 § 2 p.p.s.a.), a po przekazaniu skargi do sądu administracyjnego sąd ten może to uczynić na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, wniosek skarżącej nie mógł być uwzględniony. Przedmiotem postępowania jest bowiem ocena legalności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. w przedmiocie zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2015 r., II GZ 306/15). Postanowienie w przedmiocie zarzutów, ze względu na zakres i charakter prawny, nie wywołuje skutków materialnoprawnych w toku postępowania egzekucyjnego. Nie nakłada bowiem na dłużnika nowych praw lub obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu. Tym samym, wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwe (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 30 czerwca 2015 r., II GZ 306/15; z 19 listopada 2015 r., II FZ 737/15; z 26 stycznia 2016 r., II GSK 3589/15). W kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie czynności egzekucyjnych wyjaśnić należy, że przepisy procedury sądowoadministracyjnej przewidują taką możliwość jedynie w stosunku do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, na podstawie których prowadzona jest egzekucja. Nie dają natomiast sądowi kompetencji do wstrzymania czynności egzekucyjnych, czy też samego postępowania egzekucyjnego. Wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego możliwie jest w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.), a organem władnym do wstrzymania takiego postępowania jest organ sprawujący nadzór nad egzekucją, a więc organ wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.