III SA/Wr 320/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Z. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutu przedawnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Pismem z dnia [...] r. skarżący - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wniósł skargę na opisane w osnowie niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. w przedmiocie odmowy uznania zarzutu przedawnienia. Dodatkowo w petetium skargi (pkt 2) zawarto wniosek "o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego postanowienia". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tle przytoczonego przepisu w orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że wstrzymaniu wykonania podlegają wyłącznie te akty, które posiadają atrybut wykonalności (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 204 oraz postanowienia NSA: z 23 września 2009 r., II FZ 342/09; z 30 października 2009 r., II FZ 417/09). Atrybutu takiego pozbawione jest natomiast postanowienie w przedmiocie uznania zarzutu przedawnienia. Postanowienie nie nakłada bowiem na skarżącego żadnych nowych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie bądź w drodze przymusu (por. m. in. postanowienie WSA w Warszawie z 11 października 2005 r., III SA/Wa 2071/05, teza orzeczenia opublikowana [w:] B. Dauter (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzecznictwo, Warszawa 2009, s. 326). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.