III SA/Wr 324/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Renata Sawińska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi Gminy L. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w L. nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia wynagrodzenia miesięcznego i wysokości dodatku specjalnego Prezydenta Miasta L.na okres kadencji 2006-2010 oddala skargę. Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda D. – powołując w podstawie prawnej art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w L. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wynagrodzenia miesięcznego i wysokości dodatku specjalnego Prezydenta Miasta L. na okres kadencji 2006 - 2010, Nastąpiło to z powodu istotnego naruszenia prawa, tj.: art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, załącznika Nr 3 wykaz stanowisk pracowniczych, w tym pracowników zatrudnionych na kierowniczych stanowiskach urzędniczych i stanowiskach urzędniczych, szczegółowe wymagania kwalifikacyjne, kwoty wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego, zaszeregowanie do kategorii wynagrodzenia zasadniczego i stawek dodatku funkcyjnego Tabela I stanowisk pracowniczych wójtów (burmistrzów, prezydentów miast), starostów i marszałków województw - w części dotyczącej wynagrodzenia prezydenta miasta (miasta na prawach powiatu) - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2005 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich w brzmieniu obowiązującym na początku kadencji 2006 - 2010, art. 11 i art. 29 § 4 i § 5 Kodeksu pracy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że niewątpliwie wraz z rozpoczęciem nowej kadencji w 2006 r. Prezydent nawiązał, na podstawie wyboru, nowy stosunek pracy w Urzędzie Miejskim w L., tym samym Prezydent nabył prawo do wynagrodzenia, stanowiącego nie tylko jeden z elementów stosunku pracy, ale także jeden z elementów umowy o pracę, o czym stanowi art. 29 § 1 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.). Ustalenie tego wynagrodzenia, zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. 2008 r. Nr 223, poz.1458), należy do kompetencji Rady. Wskazano w uzasadnieniu, że podejmując przedmiotową uchwałę w § 1 uchwały Rada ustaliła wynagrodzenie dla Prezydenta Miasta w następującej wysokości: wynagrodzenie zasadnicze - 5500 zł; dodatek funkcyjny - 1800 zł; dodatek specjalny - 20% łącznego wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego. Jednocześnie w § 4 uchwały Rada postanowiła, że uchwała ta wchodzi w życie z dniem podjęcia, z mocą obowiązującą na okres kadencji 2006 -2010. Oznacza to, że Rada nadała przedmiotowej uchwale moc wsteczną. Ustalenie powyższego wynagrodzenia nastąpiło zgodnie z załącznikiem Nr 3 do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2005 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich w brzmieniu ustalonym od dnia 29 kwietnia 2008 r., w którym wynagrodzenie zasadnicze prezydenta miasta (miasta na prawach powiatu) może być ustalone w granicach 4.800-6.200 zł, natomiast dodatek funkcyjny w wysokości 1.600-2.100 zł. Jednakże, zdaniem organu nadzoru, mając na uwadze fakt, że wolą Rady było, aby uchwała ta obowiązywała od początku kadencji, przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia należało uwzględnić regulacje, na podstawie których można było określić wysokość wynagrodzenia nie tylko w dacie podejmowania przedmiotowej uchwały, ale także w trakcie trwania dotychczasowej kadencji, z uwzględnieniem zmian przepisów upoważniających. Tymczasem, jak wskazano w uzasadnieniu, z brzmienia załącznika do wskazanego wyżej rozporządzenia wynika, że Rada nie miała kompetencji do ustalenia wynagrodzenia od początku kadencji w takiej wysokości jak to ustaliła. Stawki wynagrodzenia, do momentu wejścia w życie zmiany rozporządzenia z 29 kwietnia 2008 r. mogły się mieścić w granicach; wynagrodzenie zasadnicze: 4090-5280 zł; dodatek funkcyjny: 1400-1950 zł. Tym samym za okres kadencji do momentu wejścia w życie zmiany wskazanego rozporządzenia obowiązującego od dnia 29 kwietnia 2008 r. Rada nie posiadała kompetencji do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego wyższego niż 5280 zł. Wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 5500 mogło zostać ustalone dopiero od dnia 29 kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono także, że ocena legalności przedmiotowej uchwały nie może przebiegać także bez uwzględnienia faktu, że ustalenie wynagrodzenia Prezydentowi Miasta L. nastąpiło dopiero pod koniec lutego 2009 r., z mocą od początku kadencji. Tymczasem Prezydent pobierał do tego czasu wynagrodzenie w wysokości ustalonej w poprzedniej kadencji stosowną uchwałą. Wynagrodzenie to kształtowało się w następujących kwotach: wynagrodzenie zasadnicze - 4890 zł, dodatek funkcyjny – 1860 zł, dodatek socjalny – 40 %. Zdaniem organu nadzoru ze względu na fakt, że nowe wygrodzenie zostało ustalane w połowie kadencji, oceniając legalność przedmiotowej uchwały należy mieć na względzie wysokość wynagrodzenia pobieranego przez Prezydenta w trakcie pierwszej połowy kadencji, przed podjęciem zaskarżonej uchwały, w związku z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawa oraz składającą się na nią m.in. zasadą ochrony praw nabytych. W związku z powyższym podniesiono w rozstrzygnięciu nadzorczym, że Rada uzupełniając swoistą lukę prawną polegającą na wcześniejszym nieokreśleniu wysokości wynagrodzenia Prezydenta, ustalając wysokość wynagrodzenia od początku kadencji 2006- 2010, czyli za okres dwóch poprzednich lat, nie mogła ustalić wynagrodzenia niższego, od tego, które pobierał w tym czasie, czyli od początku kadencji. W uzasadnieniu podniesiona również, że zgodnie z art. 29 § 4 Kodeksu pracy, zmiana warunków umowy o pracę wymaga formy pisemnej. Ponadto zaskarżona uchwała jako stanowiąca zmianę dotychczasowego stosunku pracy Prezydenta Miasta, wymagała pisemnego zgodnego oświadczenia woli obu stron. Prezydent nie wyraził zgody na zmianę stosunku pracy, dokonaną mocą przedmiotowej uchwały. Nastąpiło tym samym naruszenie art.11 Kodeksu pracy. Wskazano ponadto w uzasadnieniu, że istotne naruszenie prawa nastąpiło także poprzez zamieszczenie w § 3 przedmiotowej uchwały upoważnienia do Przewodniczącego Rady do zawarcia umowy o pracę na okres sprawowania mandatu Prezydenta Miasta L. podczas kadencji 2006 -2010. Tymczasem upoważnienie to wynika wprost z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Rada Miejska w L. wnosi o stwierdzenie jego nieważności z powodu orzeczenia przez organ nadzoru na podstawie przyjęcia błędnej wykładni przepisów prawa. Podniesiono w skardze, że powtórzenie regulacji ustawowej nie stanowi istotnego naruszenia prawa, gdy nie prowadzi do modyfikacji normy ustawowej, czy odmiennej o zakładanej w ustawie interpretacji. Jeżeli organ nadzoru stwierdził, że uchwała nie powinna powtarzać zapisu ustawowego, to winien orzekać jej niezgodność jedynie w tej części. Podniesiono również, że zmiana przez radę gminy wysokości wynagrodzenia prezydenta miasta zatrudnionego na podstawie wyboru nie wymaga dla swojej skuteczności akceptacji zainteresowanego. Wynika to z regulacji zawartej w art. 18 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 1 la ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym. Potwierdza orzeczenie Sądu Najwyższego z 9 czerwca 2008 r. (II PK 330/07). Wskazano w skardze, że bezzasadnym jest zarzut naruszenia przez Radę Miejską art. 29 § 4 i 5 Kodeksu pracy, zmiana wysokości wynagrodzenia Prezydenta dokonana została w formie pisemnej, gdyż taką formę przybrała zaskarżona uchwała. Wskazano również w skardze, że ustalenie wynagrodzenia sobie przez Prezydenta na kadencję 2006 - 2010 na podstawie domniemania, że obowiązuje wynagrodzenie uchwalone w poprzedniej kadencji było bezpodstawne i bezprawne. Dlatego, uznanie przez organ nadzoru tego wynagrodzenia, jako prawa nabyte, jest bezpodstawne, dlatego nie może korzystać z ochrony art. 2 Konstytucji RP. W zakończeniu skargi wskazano, że podjecie uchwały zaniżającej wynagrodzenie Prezydenta, a będące w zgodzie z nieobowiązującym w dniu jej podjęcia załącznikiem do Rozporządzenia z sierpnia 2005 r., byłoby działaniem bezprawnym. Ponadto podniesiono, że kwestionowana uchwała była podjęta po raz pierwszy w kadencji 2006-2010, a prawo do wynagrodzenia w wysokości ustalonej uchwałą zostało przyznane od dnia 23 lutego 2009 r. tj. od dnia wejścia w życie podjętej uchwały, a jedynie wynagrodzenie obowiązuje na okres kadencji 2006-2010. W odpowiedzi na skargę potrzymano argumentację zawartą w rozstrzygnięciu nadzorczym. Jednocześnie organ nadzoru podkreślił, że jego zdaniem głównym zarzutem przemawiającym za stwierdzeniem nieważności przedmiotowej było naruszenie przez Radę art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i załącznika - w części dotyczącej wynagrodzenia prezydenta miasta (miasta na prawach powiatu) - do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2005 r. Rada ustalając to wynagrodzenie nadała uchwale moc wsteczną regulując tym samym wysokość wynagrodzenia Prezydenta od początku kadencji 2006 - 2010. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). Sąd ocenia te akty z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych umożliwia sądowi administracyjnemu uchylenie aktu nadzoru, gdy uwzględni on skargę jednostki samorządu terytorialnego na taki akt (art. 148 p.p.s.a.). Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwa naruszenia przepisu prawa ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń. Pozostaje więc do rozważenia, czy Wojewoda zasadnie uznał, że w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sankcją nieważności. Przedmiotem rozpoznania jest uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] w sprawie ustalenia wynagrodzenia miesięcznego i wysokości dodatku specjalnego Prezydenta Miasta L. na okres kadencji 2006 – 2010, wydana na podstawie na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), oraz art. 4 pkt 1 i art. 20 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. 2001 r. Nr 142, poz. 1593 ze zm.) w związku z § 3 ust. 3 i § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2005 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich (Dz. U. Nr 146, poz. 1223 ze zm.). Z rozpoczęciem nowej kadencji w 2006 r. Prezydent Miasta L. nawiązał, na podstawie wyboru, nowy stosunek pracy w Urzędzie Miejskim w L., tym samym Prezydent nabył prawo do wynagrodzenia, o czym stanowi art. 29 § 1 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.). Ustalenie tego wynagrodzenia, zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, należy do kompetencji Rady Miejskiej w L.. Powyższe wskazuje, że Rada Miejska w L. była kompetentna do ustalenia wynagrodzenia miesięcznego i wysokości dodatku specjalnego Prezydenta Miasta L. na okres kadencji 2006 – 2010. Kwestią sporną pozostaje, czy Rada była kompetentna do ustalenia powyższego wynagrodzenia w sposób i wysokości, jak to uczyniła w przedmiotowej uchwale. Zdaniem organu nadzoru, zapisy uchwały istotnie naruszają art.11 i art. 29 Kodeksu Pracy, art. 2 Konstytucji RP oraz załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2005 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich. Zdaniem strony skarżącej o takim naruszeniu w sprawie nie można mówić. Odnośnie stanowiska zawartego w rozstrzygnięciu nadzorczym, że zmiana przez radę gminy wysokości wynagrodzenia prezydenta miasta wymaga dla swojej skuteczności akceptacji osoby zainteresowanej, Sąd zauważył, ze stosunek pracy pracownika samorządowego z wyboru jest szczególnym stosunkiem pracy związanym z pełnioną przez niego funkcją. Skoro do rady gminy należy ustalanie wysokości wynagrodzenia temu pracownikowi, to do niej należy również jego zmiana. Odebranie radzie gminy kompetencji ustalenia wynagrodzenia dla pracownika samorządowego, przez zmianę tego wynagrodzenia, podważałoby jej ustawowe kompetencję. Sąd w obecnym składzie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowy, że nie znajduje oparcia ani w przepisach Kodeksu pracy, ani w przepisach ustawy o pracownikach samorządowych stanowisko, że do zmiany wysokości wynagrodzenia pracownika samorządowego zatrudnionego na podstawie wyboru może dojść tylko za jego zgodą, w drodze porozumienia stron stosunku pracy (zob.: wyrok z 9 czerwca 2008 Sądu Najwyższego r. (II PK 330/07, oraz wskazane tam orzecznictwo). W postanowieniu art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy ustalanie wynagrodzenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta), chodzi w nim nie tyle o wskazanie organu właściwego do podejmowania czynności z zakresu prawa pracy (choć także), ile o przyznanie uprawnienia (kompetencji w znaczeniu materialnoprawnym) do kształtowania wynagrodzenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w granicach określonych w przepisach ustawy o pracownikach samorządowych. Jednostronna zmiana wynagrodzenia prezydenta może być więc dokonana przez organ stanowiący gminy na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, w ramach uprawnienia do ustalenia jego wynagrodzenia. Jak trafnie wskazano w skardze, przyjęcie wersji o zgodnym oświadczeniu woli naruszałoby tę kompetencję. Trudno żądać od pracownika - prezydenta, aby wyraził zgodę na obniżenie swego wynagrodzenia. Brak takiej zgody musiałby konsekwentnie skutkować zakończeniem stosunku pracy. Natomiast stosunek pracy prezydenta rozwiązuje się z chwilą wygaśnięcia mandatu. W tym stanie nietrafny jest zarzut organu nadzoru naruszenia art. 11 Kodeksu pracy i w konsekwencji naruszenia art.. 2 Konstytucji RP w zakresie ochrony praw nabytych. Nieuprawniony jest także zarzut naruszenia art. 29 § 4 i 5 Kodeksu pracy, gdyż taką formę pisemną przybrała uchwała Rady Miejskiej z dnia [...]. Niewątpliwie, z rozpoczęciem nowej kadencji w 2006 r. Prezydent L. nawiązał na podstawie wyboru, nowy stosunek pracy na okres kadencji, tym samym Prezydent nabył prawo do wynagrodzenia. Jak już wskazano, zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym ustalanie wynagrodzenie prezydenta miasta, zmiana jego wysokości należy do kompetencji właściwej rady. Niemniej, stosownie do postanowień art. 20 ust. 2 wcześniejszej ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. 2001 r. Nr 142, poz. 1593 ze zm. ), a także postanowień (art. 37) uchylającej ją ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. 2008 r. Nr 223, poz.1458), Rada Ministrów w drodze rozporządzenia ustala obligatoryjne i fakultatywne składniki wynagrodzenia pracowników samorządowych pochodzących z wyboru oraz określa ich minimalną i maksymalną wysokości. Wskazać należy, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych, dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 20 ust. 2 wcześniejszej ustawy zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 37 niniejszej ustawy. Powyższe wskazuje, że ustalanie wynagrodzenia Prezydenta L. przez Radę Miejską, co do jego wysokości, winno nastąpić w ramach zasad ustalonych przez Radę Ministrów w rozporządzeniu z dnia 2 sierpnia 2005 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich (Dz. U Nr 146, poz. 1223 ze zm.). Podejmując przedmiotową uchwałę w § 1 Rada ustaliła wynagrodzenie dla Prezydenta Miasta w następującej wysokości: wynagrodzenie zasadnicze - 5500 zł; dodatek funkcyjny - 1800 zł; dodatek specjalny - 20% łącznego wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego. Jak wynika z wskazanych podstaw prawnych, ustalanie powyższych stawek nastąpiło według załącznika do rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2005 r. w brzmieniu ustalonym od dnia 29 kwietnia 2008 r. (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 kwietnia 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich (Dz. U. 2008 Nr 73, poz. 431), w którym wynagrodzenie zasadnicze prezydenta miasta (miasta na prawach powiatu) może być ustalone w granicach 4.800-6.200 zł, natomiast dodatek funkcyjny w wysokości 1.600-2.100 zł. Wskazać należy jednak, że w § 4 uchwały Rada Miejska postanowiła, że uchwała ta wchodzi w życie z dniem podjęcia, z mocą obowiązującą na okres kadencji 2006 -2010. Oznacza to, że Rada w przedmiotowej uchwale ustaliła wynagrodzenie we wskazanej wysokości na cały okres kadencji, a więc także na okres przypadający przed dniem 29 kwietnia 2008 r. Tymczasem stawki wynagrodzenia, od początku kadencji do momentu wejścia w życie zmiany rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2005 r., tj. do dnia 29 kwietnia 2008 r., zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2006 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich (Dz. U 2006 r. Nr 39, poz. 272), mogły się mieścić w następujących granicach, wynagrodzenie zasadnicze: 4090-5280 zł, dodatek funkcyjny: 1400-1950 zł. Tym samym za okres kadencji do momentu wejścia w życie zmiany zawartej w rozporządzeniu z dnia 22 kwietnia 2008 r. Rada nie posiadała kompetencji do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego wyższego niż 5280 zł. Wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 5500, tak jak ustalono w zaskarżonej uchwale, mogło zostać ustalone dopiero od dnia 29 kwietnia 2008 r. W tej sytuacji mamy do czynienia z istotnym naruszeniem obowiązujących przepisów regulujący ustalanie wynagrodzenia Prezydenta L. przez Radę Miejską. Niezasadny jest więc zarzut zawarty w skardze, nieważności rozstrzygnięcia nadzorczego z powodu orzeczenia przez organ nadzoru na podstawie przyjęcia błędnej wykładni przepisów prawa. Wskazać należy, że naruszenie prawa nastąpiło także poprzez zamieszczenie w § 3 przedmiotowej uchwały upoważnienia do Przewodniczącego Rady do zawarcia umowy o pracę na okres sprawowania mandatu Prezydenta Miasta L. podczas kadencji 2006 -2010. Upoważnienie to zawarte jest wprost w przepisach ustawy o pracownikach samorządowych. Powtórzenie regulacji ustawowej prowadzić może do modyfikacji normy ustawowej, czy takiej odmiennej o zakładanej w ustawie interpretacji. Ponieważ wszczęte skargą gminy miejskiej L. postępowanie sądowe nie dało podstaw do postawienia Wojewodzie D. skutecznego zarzutu naruszenia prawa wskutek wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia nadzorczego, przeto – stosownie do dyspozycji art. 151 u.p.p.s.a – należało orzec, jak w sentencji.