III SA/Wr 336/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie: sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca) Protokolant: specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę w całości Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn. Skarżoną decyzją z [...] r. (nr [...]), Dyrektor Izby Celnej we W. (dalej: Dyrektor IC) - po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. z/s w R. (dalej: spółka, strona, skarżąca) - utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. (dalej: Naczelnik UC) z dnia [...] r. (nr [...]), wymierzającą spółce karę pieniężną w wysokości 12.000 zł, z tytułu urządzania - poza kasynem gry - gier na automacie o niskich wygranych o nazwie K. C. nr fabryczny [...] (nr poświadczenia rejestracji [...]). Z akt sprawy wynika, że w terminie [...]sierpnia 2013 r. funkcjonariusze celni Urzędu Celnego w L. przeprowadzili w lokalu "B. A. – H. K.", ul. C. [...],[...] B., kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, w ramach której dokonali, drogą eksperymentu, doświadczenia/odtworzenia możliwości gry na znajdującym się tam (podłączonym do sieci elektrycznej i włączonym) automacie do gier o niskich wygranych o nazwie K. C. nr fabryczny [...] (nr poświadczenia rejestracji [...]). Stwierdzili, że automat umożliwił zagranie za 100, 150 i 200 punktów kredytowych (jeden punkt kredytowy to 0,10 zł) i dokonał wypłaty wyższej niż 60 zł, w konsekwencji czego nie stanowił automatu o niskich wygranych. Powyższe ustalenia potwierdziły - według kontrolujących - naruszenie art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 ze zm. - dalej: u.g.h.), z którego wynika, że wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Niezależnie od powyższego, kontrolujący ustalili, że: 1) kontrolowany automat posiada cechy automatu do gier, o którym mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h., na którym - w myśl art. 6 u.g.h. - gry mogą być urządzane na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry; 2) ww. lokal, w którym urządzano gry hazardowe na przedmiotowym urządzeniu, nie jest kasynem gry, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1u.g.h. Mając na uwadze powyższe, Naczelnik UC - postanowieniem z 17 października 2014 r. - wszczął w stosunku do spółki - z urzędu - postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z art. 89 u.g.h., dotyczącej urządzenia do gier o niskich wygranych o nazwie K. C. nr fabryczny [...] (nr poświadczenia rejestracji [...]). Postanowieniem z [...] października 2014 r., dopuścił - jako dowód w toczącym się postępowaniu - m.in. opinię biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w C. R. R. (biegłego z zakresu informatyki, telekomunikacji i automatów do gier) - z dnia [...] października 2015 r. - z ekspertyzy ww. urządzenia do gier, wykonaną w - prowadzonym równolegle - postępowaniu karnym skarbowym. Opinia ta potwierdziła, że prowadzone na badanym urządzeniu gry spełniają kryteria gier na automatach w rozumieniu u.g.h. i że badane urządzenie nie spełnia wymogów technicznych przewidzianych dla automatów o niskich wygranych, określonych przepisami art. 129 ust. 3 u.g.h. Stanowisko biegłego "wzmocniła", włączona do akt niniejszego postępowania, opinia z [...] września 2014 r. z badania sprawdzającego przedmiotowego automatu. Naczelnik UC uznał, że - biorąc pod uwagę powyższe - przedmiotowy automat należy traktować nie jako automat o niskich wygranych, o którym mowa w art. 129 ust. 3 u.g.h., lecz jako automat w rozumieniu art. 6 w zw. z art. 2 ust. 3 tej ustawy, zgodnie z którym działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona wyłącznie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Stwierdził, że zaistniała przesłanka do uznania, że spółka prowadziła gry na automatach poza kasynem gry, ponieważ nie posiadała stosownej koncesji na prowadzenie takiego kasyna, jak również skontrolowany punkt, w którym znajdował się sporny automat, nie jest kasynem gry. Zastrzegł, że spółce cofnięto rejestrację spornego automatu do gier o niskich wygranych, z uwagi na brak spełnienia warunków określonych w ustawie (u.g.h.). Organ celny kontynuował, że - w myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. - karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Stosownie zaś do art. 141 pkt 2 u.g.h., w odniesieniu do organizowania (zgodnie z art. 129-140) gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych, nie stosuje się art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Stwierdził, że z powyższego wynika, iż ustawodawca, uznając, że gry na automatach o niskich wygranych (urządzanych na podstawie zezwoleń, których reglamentacja regulowana była przepisami poprzedniej ustawy, tj. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm. - dalej: u.g.z.w.), wyczerpują definicję gier na automatach w rozumieniu u.g.h., uznał za niezbędne objąć je ochroną przed tą karą. W przeciwnym bowiem razie podlegałyby jej wszystkie, legalnie urządzane w punktach gier, gry na automatach o niskich wygranych, jako urządzane poza kasynem gry. Wyłączenie to jednak, jak wynika z treści art. 141 pkt 2 u.g.h., nie działa bezwarunkowo - dotyczy tylko tych gier na automatach o niskich wygranych, które organizowane są zgodnie z art. 129-140. W niniejszej sprawie mamy zaś do czynienia z sytuacją, w której nastąpiła niezgodność z art. 129 ust. 3 u.g.h., tzn. kontrolowany automat umożliwił gry za stawki przekraczające 0,50 zł, jak również dokonał wypłaty kwoty wyższej niż 60 zł. Zatem nie ulega wątpliwości, że zaistniała podstawa do wymierzenia kary pieniężnej, gdyż - jak wskazano wyżej - brak kary mógłby mieć miejsce wyłącznie przy organizacji gry na automatach w rozumieniu m.in. z art. 129 u.g.h. Naczelnik UC wskazał, że - zgodnie z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. - wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (urządzanie gry na automatach poza kasynem gry) wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Dodał, że - stosownie do treści art. 90 ust. 1 u.g.h. - kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa, natomiast - w myśl ust. 2 przywołanego przepisu - karę pieniężną uiszcza się w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Ustalenia i rozstrzygnięcia Naczelnika UC znalazły potwierdzenie w powołanej na wstępie decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2014 r., wymierzającej spółce karę pieniężną w wysokości 12.000 zł, z tytułu urządzania gier na automacie o niskich wygranych o nazwie K. C. nr fabryczny [...] (nr poświadczenia rejestracji [...]) poza kasynem gry. Materialno-prawną podstawę tej decyzji stanowiły art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 i 2 u.g.h. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, Dyrektor IC utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UC. Wskazał, że: 1) grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowość (art. 2 ust. 3 u.g.h.); 2) działalność w zakresie (...) gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.); 3) karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.); grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 u.g.h.); w odniesieniu do organizowania, zgodnie z art. 129-140, gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych - nie stosuje się art. 89 ust. 1 pkt 2 (art. 141 pkt 2 u.g.h.). Dyrektor IC zauważył, że z powyższego wynika, że ustawodawca, przyjmując, iż gry na automatach o niskich wygranych (urządzane na podstawie zezwoleń, których reglamentacja regulowana była przepisami u.g.z.w.), wyczerpują w/w definicję gier na automatach w rozumieniu u.g.h., uznał za niezbędne objąć je ochroną przed tą karą. W przeciwnym bowiem razie, podlegałyby jej wszystkie, legalnie urządzane w punktach gier, gry na automatach o niskich wygranych, jako urządzane poza kasynem gry. Wyłączenie to jednak, jak wynika z treści przepisu art. 141 pkt 2 u.g.h., nie działa bezwarunkowo - dotyczy tylko tych gier na automatach o niskich wygranych, które organizowane są zgodnie z art. 129-140 u.g.h. Dyrektor IC podał, że - stosownie do art. 129 ust. 3 u.g.h. - przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Organ odwoławczy wyłożył, że - zgodnie z powołanymi przepisami - 1) spółka organizująca gry na automatach o niskich wygranych, w punktach gier wskazanych w zezwoleniu, nie będzie podlegała karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 u.g.h., gdy automat działa prawidłowo; 2) jeżeli automat nie działa prawidłowo (gra za wyższe stawki lub wartość jednorazowej wygranej jest wyższa niż 60 zł), organizator gier na automatach, które były uznawane za automaty o niskich wygranych, podlega karze w wysokości 12.000 zł. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Dyrektor IC stwierdził, że w sprawie wystąpiła druga ze wskazanych sytuacji. I tak, automat, którego tyczy się postępowanie, utracił przymiot automatu o niskich wygranych, co uprawniało organy celne do przeprowadzenia postępowania w sprawie wymierzenia kary w związku z jego eksploatacją, bowiem w takim przypadku urządzającego gry nie chroni już art. 141 pkt 2 u.g.h. Tak też, zdaniem Dyrektora IC, zasadnie uczynił organ I instancji wydając zaskarżoną odwołaniem decyzję, w której wymierzył karę w wysokości 12.000 zł. Organ celny ocenił, że powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, w tym w dowodach włączonych do akt sprawy (m.in. opinii biegłego sądowego z 26 października 2013 r.; opinii z 23 września 2014 r., z badań sprawdzających, przeprowadzonych przez Izbę Celną w Przemyślu - Jednostkę Badającą). Podniósł, że ze sformułowanych w ww. opiniach wniosków końcowych wynika, że badany automat nie spełnia wymogów technicznych przewidzianych dla automatów o niskich wygranych i że gry urządzane na badanym urządzeniu spełniają ustawowe przesłanki definicji gier na automatach wskazane w art. 2 ust. 3 u.g.h. (urządzenie komputerowe; wygrane pieniężne i rzeczowe; element losowości). Podsumował, że - w tym stanie faktycznym i prawnym - nałożenie na spółkę kary pieniężnej było zasadne, bowiem z powołanych przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 wynika, że karze pieniężnej w wysokości 12.000 zł podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, poprzez zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. za naruszenie określonego w art. 14 ust. 1 ustawy zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, podczas gdy przepis ten nie może być stosowany, gdyż jest nienotyfikowanym przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy, co kategorycznie przesądził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) w pkt 25 wyroku z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11, Dyrektor IC stwierdził, że nie zasługuje on na uznanie. Zauważył, że w ww. wyroku, TSUE jednoznacznie wypowiedział się jedynie na temat art. 14 ust. 1 u.g.h., wskazując na jego techniczny charakter (w rozumieniu ww. dyrektywy). Podniósł, że TSUE wyraził także pogląd, że przepisy przejściowe u.g.h. nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych oraz że te przepisy przejściowe to: art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 2 u.g.h. Zauważył, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie został oceniony w tym orzeczeniu i że - poza tym - przepis ten znajduje się w rozdziale 10 u.g.h., zatytułowanym "Kary pieniężne" - nie jest zatem także przepisem przejściowym, gdyż te znajdują się w rozdziale 12. Nie tego przepisu dotyczył zatem - zdaniem organu - analizowany wyrok TSUE. Organ podkreślił, że pytania prejudycjalne, inicjujące wydanie omawianego wyroku, dotyczyły rzeczywiście przepisów przejściowych, tj. art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 2 u.g.h. oraz że rozszerzające traktowanie znaczenia omawianego orzeczenia TSUE (tu: odnoszone do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.) wydaje się być nieuprawnione. Organ odwoławczy stwierdził, że nawet gdyby pominąć powyższą argumentację, uznając, że analizowany wyrok dotyczy także art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., to należy zauważyć, w orzeczeniu TSUE nie przesądził jednoznacznie kwestii, czy przepisy tam wskazane (faktycznie art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 129 ust. 2 u.g.h.) mają charakter "przepisów technicznych'', wskazując jedynie, że taki ich charakter jest potencjalnie możliwy. W ocenie Dyrektora IC, w przeciwieństwie zatem do opinii spółki, brak jest podstaw do uznania, że w związku z ww. orzeczeniem TSUE należałoby zastosowanie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. uznać za nieprawidłowe, skoro orzeczenie to ani nie dotyczy przedmiotu tych przepisów, ani nawet nie przesądza jednoznacznie charakteru innych przepisów tej ustawy, których dotyczyło. Mając na uwadze zarzut naruszenia art. 23a ust. 2 w zw. z art. 23b ust. 3 i 5 u.g.h. w zw. z art. 128 Ordynacji podatkowej (dalej: O.p.) przez "złamanie" trwałości decyzji administracyjnej i wynikającego z niej domniemania prawidłowości w okresie pozostawienia decyzji w obrocie prawnym oraz bezzasadne zakwestionowanie prawa strony do legalnej eksploatacji przedmiotowego automatu do gier o niskich wygranych, Dyrektor IC - szeroko argumentując w tym zakresie - wskazał, że zarówno ww. opinia biegłego sądowego, jak i opinia z badań sprawdzających z dnia [...] września 2014 r. (przeprowadzonych przez, działającą z upoważnienia Ministra Finansów, Jednostkę Badającą - Izbę Celną w P. Wydział Laboratorium Celne) automatu do gier o niskich wygranych K. C., nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...], potwierdziły, że ww. automat nie czyni zadość warunkom pozwalającym uznać go za automat o niskich wygranych w rozumieniu u.g.h. Dokonując oceny postępowanie w kontekście naruszenia przepisów i zasad procesowych, Dyrektor IC nie dopatrzył się takowych. Stwierdzając niezasadność zarzutów w tym zakresie, uznał, że w sprawie znalazły pełne odzwierciedlenie m.in. regulacje art. 187 § 1 oraz art. 120-125 O.p. W świetle powyższego, Dyrektor IC rozstrzygnął, że strona prowadziła gry na automacie, o którym mowa w art. 2 u.g.h., poza kasynem i że - zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 tejże ustawy, należało wymierzyć jej karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. W tej sytuacji, według Dyrektora IC, stosownie do art. 90 ust. 1 u.g.h., Naczelnik UC słusznie dokonał wymiaru tej kary. Dyrektor IC zastrzegł, że nie ma znaczenia, że przedmiotowy automat posiadał poświadczenie rejestracji, wydane m.in. na podstawie badania technicznego wykonanego przed dopuszczeniem automatu do użytkowania. Podał, że w sprawie istotne jest to, że automat ten nie spełniał odpowiednich wymagań na dzień kontroli przeprowadzonej przez pracowników i funkcjonariuszy Urzędu Celnego. W skardze - stwierdzając, że narusza ona jej interes prawny - spółka zaskarżyła decyzję Dyrektora IC w całości. Zarzuciła jej naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, m.in.: - art. 2, art. 23b, art. 89, art. 90, art. 91 i innych u.g.h., w sytuacji, gdy do spornego w sprawie urządzenia przepisów tych się nie stosuje; - art. 122, art. 125 § 1 i 187 § 1 O.p., przez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów; naruszenie zasady prawdy obiektywnej, normy wnikliwego działania i normy zebrania oraz w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, które obligują organ do podjęcia wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia w pełni stanu faktycznego sprawy; według spółki, organ w ogóle nie wziął pod uwagę pism, dowodów i uwag strony oraz prowadził postępowanie "do jednej bramki" - "autorytarnie w jednym kierunku", bez umożliwienia stronie obrony jej praw; w ocenie spółki, takie postępowanie, jako niewłaściwe, ewidentnie stanowi podstawy do uchylenia decyzji, jak i tworzy brak zaufania obywatela do organu; - art. 2 Konstytucji RP (zasady demokratycznego państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, a w szczególności wynikającej z niej zasady zaufania obywateli do państwa); - innych norm, przez błędne ustalenie stanu faktycznego i niewłaściwe uznanie, że sporne urządzenie było eksploatowane niezgodnie z zezwoleniem, co mogło być podstawą do nałożenia kary w kwocie 12.000 zł; Tak stawiając zarzuty, spółka wniosła o: 1) uwzględnienie skargi; 2) uchylenie skarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej (ew. uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania); 3) zasądzenie kosztów postępowania; 4) rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżącego; 5) wstrzymanie wykonalności orzeczenia do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu spółka zarzuciła, że zaskarżoną decyzję wydano wyłącznie w oparciu o dowody przeprowadzone przez organy, pomijając dowody wskazane przez stronę. Stwierdziła, że sporne urządzenie było eksploatowane zgodnie z przepisami i wymaganiami ustawowymi (posiadało stosowne uprawnienia wydane przez uprawnioną jednostkę). Wskazała, że - zgodnie z art. 23b u.g.h. - organ celny powinien zobowiązać kontrolowanego do przeprowadzenia badania urządzenia, czego nie uczynił i już tylko z tego powodu - jej zdaniem - badanie i całe postępowanie w zakresie rzekomych naruszeń u.g.h. jest bezpodstawne. Podała, że organ celny przeprowadził postępowanie i badanie urządzenia naruszając wszelkie normy - w związku z czym poczynił błędne ustalenia. Zauważyła, że - w przypadku wątpliwości - organ winien swoje oczywiście błędne i jednostronne wnioski skonfrontować z niezależną opinią, wydaną przez instytut wyznaczony przez Ministra. Dodała, że oczywistym wydaje się być, że pracownicy organu nie są bezstronnymi osobami mogącymi sporządzić obiektywną opinię. Według spółki - w tej sytuacji - z powodu całkowicie błędnie prowadzonego postępowania i wadliwie ustalonego stanu faktycznego, skarżoną decyzję należy uchylić. Spółka dodała, że - z powodu braku notyfikacji - wydaje się, że u.g.h. jest nieważna i nie można na jej podstawie dokonywać jakichkolwiek ustaleń. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd nie znalazł dostatecznych podstaw proceduralnych i materialnoprawnych do wyeliminowania kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia ze zbioru legalnych aktów administracji publicznej. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Przepis art. 6 ust. 1 u.g.h. stanowi, że działalność w zakresie (...) gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. W myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Stosownie do art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Przepis art. art. 2 ust. 5 u.g.h. normuje, że grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W myśl zaś art. 141 pkt 2 u.g.h., w odniesieniu do organizowania - zgodnie z art. 129- 140 u.g.h. - gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych, nie stosuje się art. 89 ust. 1 pkt 2. Trafnie wywodzi Dyrektor IC, że ustawodawca, przyjmując, iż gry na automatach o niskich wygranych (urządzane na podstawie zezwoleń, których reglamentacja regulowana była przepisami poprzednio obowiązującej u.g.z.w.) wyczerpują w/w definicję gier na automatach w rozumieniu u.g.h., uznał za niezbędne objąć je ochroną przed tą karą. W przeciwnym bowiem razie, podlegałyby jej wszystkie - legalnie urządzane w punktach gier - gry na automatach o niskich wygranych, jako urządzane poza kasynem gry. Słusznie przyjmuje także Dyrektor IC, że wyłączenie to jednak, jak wynika z treści art. 141 pkt 2 u.g.h., nie działa bezwarunkowo i dotyczy tylko tych gier na automatach o niskich wygranych, które organizowane są zgodnie z art. 129-140 u.g.h. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 129 ust. 3 u.g.h., przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Z powyższego wynika, że spółka organizująca gry na automatach o niskich wygranych w punktach gier wskazanych w zezwoleniu nie będzie podlegała karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 u.g.h., gdy automat działa prawidłowo. Jeżeli automat nie działa prawidłowo (gra za wyższe stawki lub wartość jednorazowej wygranej jest wyższa niż 60 zł) organizator gier (zgodnie z art. 129 u.g.h.) na automatach, które były uznawane za automaty o niskich wygranych, podlega karze w wysokości 12.000 zł. W sprawie wystąpiła druga ze wskazanych sytuacji, co zasadnie przyjął Dyrektor IC. Automat, którego tyczy się niniejsze postępowanie, utracił bowiem przymiot automatu o niskich wygranych, co uprawniało organy celne do przeprowadzenia postępowania w sprawie wymierzenia kary w związku z jego eksploatacją, gdyż - w takim przypadku - urządzającego gry nie chroni już norma art. 141 pkt 2 u.g.h. Podkreślić trzeba, że powyższa ocena spornego automatu znajduje potwierdzenie w opinii - z [...] października 2013 r. - biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji Sądu Okręgowego w C., który potwierdził m.in., że badany automat umożliwia pobieranie przez grającego punktów z licznika Bank, a stawka za udział w jednej grze może być wyższa od 0,50 PLN, zaś łączna jednorazowa wartość wygranej w grze, liczona jako suma wygranej bezpośredniej oraz pośredniej, może przekroczyć równowartość 60 PLN. Biegły ustalił nadto, że możliwe jest przeprowadzenie gry w formie automatycznej poprzez przytrzymywanie klawisza START a kolejne gry rozgrywają się bez wpływu grającego na przebieg gry (element losowości). Ze sformułowanych we wskazanej opinii wniosków końcowych wynika, że badany automat nie spełnia wymogów technicznych zgodnych dla automatów o niskich wygranych podlegających przepisom u.g.h. Również opinia Jednostki Badającej: Izby Celnej w P. - Wydział Laboratorium Celne nr [...] (z [...]r.) potwierdza niespełnienie przez sporny automat warunku, o którym mowa w art. 129 ust. 3 u.g.h., w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę. Z powyższego wyraźnie wynika, że gry - urządzane na badanym urządzeniu -spełniają ustawowe przesłanki definicji gier na automatach, podane w art. 2 ust. 3 u.g.h. (urządzenie komputerowe; wygrane pieniężne i rzeczowe; element losowości), co trafnie przyjmuje Dyrektor IC. Mając na uwadze zarzut naruszenia art. 23b u.g.h., Sąd zauważa j/n. Trafnie zauważa Dyrektor IC, że stan prawny wynikający z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, dotyczący poświadczeń rejestracji, przed nowelizacją obowiązującą od dnia 21 marca 2009 r., wprowadzoną rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 36, poz. 280), przedstawiał się następująco. Zgodnie z § 7 rozporządzenia, warunkiem dopuszczenia automatu lub urządzenia do gier do eksploatacji i użytkowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest rejestracja takiego automatu lub urządzenia na podstawie badania takiego automatu lub urządzenia, o którym mowa w § 8. W myśl § 9 ust. 1 rozporządzenia, po uzyskaniu przez podmiot pozytywnego wyniku badań poprzedzających rejestrację minister właściwy do spraw finansów publicznych dokonuje na wniosku podmiotu prowadzącego grę rejestracji automatu lub urządzenia do gier. Stosownie do § 10 rozporządzenia, w celu potwierdzenia rejestracji minister właściwy do spraw finansów publicznych dokonuje na wniosku, o którym mowa w § 9, poświadczenia rejestracji, w którym wskazuje numer rejestracji automatu do gier lub urządzenia do gier. Poświadczenie rejestracji stwierdza uprawnienie określonego podmiotu do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania automatu lub urządzenia do gier. Poświadczenia rejestracji dokonuje się na sześć lat, z zastrzeżeniem ust. 4. Kontynuując, zgodnie z treścią ww. § 26 rozporządzenia, świadectwa rejestracji wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność zgodnie z przepisami, na podstawie których zostały wydane. Stosownie do art. 23a ust. 7 u.g.h., naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, co w przypadku spółki uczynił Naczelnik Urzędu Celnego w L.. Zgodzić trzeba się z Dyrektorem IC, że dokonane przed dniem [...] marca 2009 r., na podstawie § 10 ust. 1 tego rozporządzenia, poświadczenie rejestracji automatu o niskich wygranych nie oznacza, że automat taki, na którym urządzane są gry o niskich wygranych, spełnia po dniu [...] marca 2009 r. warunki normatywne dla uznania go za automat do gier o niskich wygranych w rozumieniu przepisu art. 129 ust. 3 u.g.h. Trafnie wywodzi także Dyrektor IC, że unormowanie § 26 rozporządzenia nie przesądza o legalności urządzania gier przez kontrolowany podmiot. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji dowodowej wynika jednoznacznie, co przesądzono wyżej, że sporny automat nie spełnia warunków dla uznania go za automat o niskich wygranych, zgodnie z art. 129 ust. 3 u.g.h. W tym miejscu zauważenia wymaga, że Izba Celna w P. - Wydział Laboratorium Celne działa na podstawie upoważnienia udzielonego przez Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2011 r. (nr [...]). Upoważnienie to określa zakres czynności, do których jednostka badająca została upoważniona. Zakres ten, w którym jednostka badająca zobligowana jest do wykonywania czynności związanych z badaniem automatów i urządzeń do gier i sporządzania opinii technicznych, określony został w u.g.h. oraz w wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych. Upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udziela minister właściwy do spaw finansów publicznych jednostce badającej, która zapewnia odpowiedni standard przeprowadzanych badań, w tym przeprowadzanie ich przez osoby o odpowiedniej wiedzy technicznej w zakresie automatów i urządzeń do gier oraz dysponuje odpowiednim wyposażeniem technicznym. Takie też warunki spełnia Jednostka Badająca - Izba Celna w P., zgodnie z wymogiem określonym w art. 23f ust. 2 u.g.h. Równocześnie, jako podmiot ustawowo umocowany, zobligowana jest do zachowania bezstronności przy przeprowadzaniu badań automatów i urządzeń do gier, zapewnienia odpowiedniego standardu przeprowadzanych badań automatów i urządzeń do gier. Za Dyrektorem IC, Sąd zauważa, że Izba Celna w P. posiada ważną akredytację wydaną przez Polskie Centrum Akredytacji. Zatem warunek wymieniony w przepisie art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h., określający posiadanie akredytacji, został przez Jednostkę Badającą spełniony. Jednocześnie zwraca się uwagę, że zakresy akredytacji wydawane przez Polskie Centrum Akredytacji nie obejmują wszystkich metod badawczych wykonywanych przez polskie laboratoria, w tym również w zakresie wykonywania badań automatów do gier. Taki stan rzeczy nie oznacza jednak, że żadne laboratorium w Polsce nie może wykonać badania w tym zakresie. Zgodnie z treścią art. 23 u.g.h., Jednostką Badającą może zostać laboratorium, które posiada którąkolwiek akredytację, co pośrednio potwierdza, że laboratorium to wykonuje badania na określonym (wysokim) poziomie. Zgodzić trzeba się z Dyrektorem IC, że w sprawie bez znaczenia pozostaje, iż przedmiotowy automat posiadał poświadczenie rejestracji, wydane m.in. na podstawie badania technicznego wykonanego przed dopuszczeniem automatu do użytkowania. W sprawie istotne jest to, że automat ten nie spełniał odpowiednich wymagań na dzień kontroli przeprowadzonej przez pracowników i funkcjonariuszy Urzędu Celnego. Decydujące znaczenie w sprawie miało przeprowadzenie gry na automacie i uzyskany w rezultacie wynik. Czym innym jest dopuszczenie danego automatu do obrotu gospodarczego, a czym innym jego rzeczywiste funkcjonowanie. Wobec tego, wydanie pozytywnej opinii technicznej przez jednostkę badawczą w czasie postępowania rejestracyjnego nie wpływa na fakt, czy później automat ten był wykorzystywany zgodnie z przepisami prawa. Nie jest bowiem przedmiotem postępowania badanie prawidłowości wcześniejszej opinii technicznej i poświadczenia rejestracji automatu, w dniu, w którym dokumenty te zostały wydane. Dyrektor IC słusznie podnosi, że dokumenty te nie przesądzają o legalności urządzania gier na automatach w przyszłości i że fakt posiadania przez kontrolowany automat urzędowych dokumentów - niezbędnych do jego legalnej eksploatacji - nie stanowi przeszkody do przeprowadzenia kontroli automatu, w celu ustalenia, czy spełnia on nadal wymogi określone przepisami prawa. Właśnie po to ustawodawca ustanowił instrumenty kontroli, aby możliwe było sprawdzenie bieżącego funkcjonowania urządzenia w praktyce oraz procedurę postępowania w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości. Po stwierdzeniu, że gra na badanym automacie odpowiada warunkom przewidzianym w art. 2 ust. 3 u.g.h., można przejść do oceny działań organów celnych w zakresie zastosowania unormowań dotyczących nałożenia kary pieniężnej na stronę skarżącą. Podstawowe znaczenie mają tutaj postanowienia art. 89 ust. 1 u.g.h., statuujące odpowiedzialność administracyjną w postaci kary pieniężnej, której podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry; 3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. W myśl art. 90 ust. 1 u.g.h., kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa (karę pieniężną uiszcza się w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna - ust. 2). Skoro skarżąca wykorzystywała kontrolowane urządzenie do organizowania gier hazardowych, w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h., bez koncesji na prowadzenie kasyna gry, przeto takie działanie wypełniło znamiona czynu opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Pomimo niewadliwych ustaleń w postępowaniu wyjaśniającym, przy ocenie skarżonej decyzji nie można pominąć niekonsekwencji organów w kwalifikowaniu działania strony skarżącej w kontekście unormowań dotyczących nakładania kar pieniężnych. W art. 89 ust. 1 u.g.h. zawarto trzypunktowy, zamknięty katalog zdarzeń, z którymi ustawodawca związał skutek w postaci kary pieniężnej, przy czym w art. 89 ust. 2 określono wielkość kary dla poszczególnych zdarzeń. Organy wykazały, że strona skarżąca urządzała gry hazardowe bez koncesji, co odpowiada unormowaniu zawartemu w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. W kontekście ustalonego stanu faktycznego, kara pieniężna winna być nałożona według dyspozycji art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h., a więc w wysokości "100% przychodu uzyskanego z urządzanej gry", nie zaś na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., w kwocie 12.000 zł. Mimo dostrzeżonej niekonsekwencji organów celnych przy stosowaniu prawa materialnego, Sąd nie wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, mając na uwadze zakaz reformationis in peius, ujęty w art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.). Należy bowiem zauważyć, że uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji z powodu niewłaściwego zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., z jednoczesnym zaleceniem rozpatrzenia sprawy według dyspozycji art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, mogłoby z dużym prawdopodobieństwem prowadzić do znacznego pogorszenia sytuacji strony skarżącej wskutek zwiększenia dotychczasowej kary pieniężnej do 100% przychodu uzyskanego z urządzanej gry. I tak, np. z przekazanych Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Radę Ministrów informacji (por.: uzasadnienie wyroku TK z [...] października 2015 r., [...]) wynika, że średni roczny przychód z jednego automatu do gier, eksploatowanego w kasynie gry - w 2014 r. - wyniósł około [...]zł. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę przedstawione wyliczenia i to, że podmiot prowadzący działalność hazardową niezgodnie z prawem, a takim jest skarżąca spółka, nie uiszcza - jak podmiot działający legalnie (prowadzący kasyno gry) - m.in. opłaty za uzyskanie koncesji i nie składa zabezpieczenia finansowego /[...]zł/, kwota kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł jest znacznie niższa niż 100% przychodu uzyskanego z urządzanej gry. Konstatacja, że zawarte w wyroku oceny oraz zalecenia mogą w dalszym postępowaniu administracyjnym prowadzić do wydania aktu lub podjęcia czynności pogarszającej sytuację skarżącej w stosunku do tej, która wynika z zaskarżonego aktu, uzasadnia przyjęcie, że wydanie tej treści wyroku naruszałoby zakaz reformationis in peius [A. Kabat, (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2011, komentarz do art. 134, akapit 7; J. Zimmermann, Zakaz reformationis in peius w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym (w:) Księga pamiątkowa profesora Eugeniusza Ochendowskiego, Toruń 1999, s. 366). Również w orzecznictwie zaakcentowano, że sformułowany w art. 134 § 2 u.p.p.s.a. zakaz reformationis in peius oznacza, że w zakresie jego obowiązywania sąd administracyjny nie może uwzględnić skargi i wydać wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję, mimo wystąpienia wad, które taki wyrok uzasadniają. Sąd nie może w takim przypadku wyeliminować z obrotu prawnego niezgodnego z prawem aktu organów administracji publicznej, chyba że ustali naruszenie prawa prowadzące do stwierdzenia jego nieważności (zob. wyroki NSA z 13 grudnia 2011 r., II FSK 1210/10 i z 17 maja 2012 r., II FSK 2114/10; dostępne: CBOSA). W drugiej części zdania zawartego w art. 134 § 2 u.p.p.s.a. wprowadzono wyjątek od zakazu reformationis in peius, stanowiąc, że zakaz ten nie dotyczy sytuacji, w której zaskarżony akt narusza prawo w stopniu powodującym stwierdzenie nieważności. Wówczas bowiem sąd administracyjny uwzględni skargę, mimo że wydane orzeczenie pogorszy sytuację skarżącego. Stosując dyrektywę ścisłego interpretowania wyjątków od sformułowanej przez ustawodawcę reguły, a także uwzględniając, że przewidziany w art. 134 § 2 u.p.p.s.a. wyjątek od zakazu reformationis in peius jest bardzo wąski (zob. A. Kabat, jw., komentarz do art. 134, akapit 8), Sąd nie znalazł dostatecznych podstaw aby - przy niewadliwie ustalonym stanie faktycznym i wystąpieniu zdarzenia, z którym ustawa łączy karę pieniężną - uchybieniu polegającemu na niewłaściwym zastosowaniu przez organ kary pieniężnej, korzystniejszej w istocie dla strony, przypisać poziom naruszenia prawa prowadzący do stwierdzenia nieważności decyzji w tym zakresie. W piśmiennictwie zakwestionowano dopuszczalność stosowania kary pieniężnej za delikt administracyjny, jakiego dopuścił się podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.). Pogląd taki wyprowadzono z zestawienia art. 89 ust. 1 pkt 2 z art. 14 ust. 1 u.g.h., przyjmując, że pierwszy z nich "jest przepisem sankcjonującym w stosunku do art. 14 ust. 1 wprowadzającego zakaz urządzania wymienionych w nim gier poza kasynem gry" (A. Kisielewicz: Kary administracyjne przewidziane ustawą z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych, ZNSA 2013, nr 5, s. 17). Jeżeli jednak TSUE (wyrok z 19 lipca 2012 r.) uznał, że przepisy w rodzaju art. 14 ust. 1 ustawy należą do zbioru "przepisów technicznych", w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34, a przepis ten (podobnie jak inne unormowania tej ustawy) nie został poddany procedurze notyfikacji (art. 8 dyrektywy), co wyklucza jego stosowanie, przeto odpadła także podstawa "stosowania przepisu sankcjonującego", tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (A. Kisielewicz, tamże). Gdyby nawet zgodzić się z takim spojrzeniem na skutki prawne wyroku TSUE, w zakresie odpowiedzialności administracyjnej za czyn określony w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., to już nie sposób doszukać się takiej relacji między art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Delikt administracyjny opisany w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. nie ma bowiem powiązania z art. 14 ust. 1, gdyż obejmuje katalog czynów niepozostających w związku z nakazami lub zakazami ujętymi w art. 14 ust. 1, a więc z miejscem urządzania gier, lecz dotyczy urządzania gier hazardowych bez stosownego upoważnienia, jak też bez zarejestrowania automatu lub urządzenia. Karze pieniężnej - według art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. - podlega urządzający gry hazardowe bez: 1) koncesji; 2) zezwolenia; 3) dokonania zgłoszenia; 4) wymaganej rejestracji automatu do gry; 5) wymaganej rejestracji urządzenia do gry. Pierwsze trzy delikty administracyjne nawiązują do unormowań zawartych w art. 6 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 7 u.g.h., dwa pozostałe zaś do postanowień art. 23a tej ustawy. Każdy z wymienionych w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. czynów (działań lub zaniechań) powoduje powstanie odpowiedzialności administracyjnej w postaci kary pieniężnej, przy czym w każdym przypadku wynosi ona 100% przychodu uzyskanego z urządzanej gry (art. 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h.). Nie można przy tym nie zauważyć, że do powiązania tych unormowań z deliktami opisanymi w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. nie przystaje twierdzenie o niedopuszczalności posłużenia się normą sankcjonującą wskutek niemożliwości zastosowania regulacji zawartych w art. 6 ust. 1, 2 i 3, art. 7 oraz art. 23a u.g.h., wszak - niezależnie od faktu, że wyrokiem TSUE z 19 lipca 2012 r. nie objęto wspomnianych przepisów - rozwiązania przewidziane w art. 6 ust. 1, 2 i 3, art. 7 oraz art. 23a u.g.h. nie mają cech "przepisów technicznych", w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34. Unormowania zawarte w art. 6 ust. 1, 2 i 3, art. 7 oraz art. 23a u.g.h. nie formułują bowiem warunków mogących mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż automatów do gier hazardowych. Służą natomiast suwerennemu prawodawcy krajowemu do określenia zasad umożliwiających państwu sprawowanie niezbędnego nadzoru i kontroli nad specyficzną sferą działalności, jaką są gry hazardowe, m.in. przez jej reglamentację i rejestrację (podobnie jak obrót napojami alkoholowymi). Nieuprawnione jest przy tym rozciąganie skutków braku notyfikacji na całą u.g.h. (na wszystkie jej unormowania), gdyż takiego wniosku nie można wyprowadzić ani z dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ani z orzeczenia TSUE. Powyższe stanowi o niezasadności postawionych w skardze zarzutów natury materialnej, dotyczący naruszenia przepisów u.g.h. Sąd nie uwzględnił również zarzutów skargi kwestionujących prawidłowość przeprowadzonego przez organy celne postępowania dowodowego i trafność oceny przeprowadzonych dowodów. W przekonaniu składu orzekającego, organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, do których zobowiązywały je regulacje art. 122 i 187 O.p. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia i nie został oceniony w sposób dowolny. W świetle - wyrażonej w art. 191 O.p. - zasady swobodnej oceny dowodów, organ - dokonując oceny stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Organ dokonał również oceny argumentów i dowodów przedstawianych przez stronę. Przeprowadzone postępowanie w pełni przeto odpowiada wymogom wynikającymi z art. 122, art. 187 i art. 191 O.p. Nie dopatrzył się w sprawie Sąd także naruszenia zasady zaufania do organów, zasady szybkości i wnikliwości postępowania oraz naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Z tych wszystkich względów - stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - skargę należało oddalić w całości i orzec jak w sentencji wyroku.