III SA/Wr 352/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Ewa Kamieniecka, , Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nieuzgodnienia wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu zażalenia T. S. (zwanego dalej "skarżącym") na postanowienie Dyrektora Zarządu Dróg, Komunikacji i Utrzymania Miasta w W. z dnia [...] r. nr [...] o nieuzgodnieniu wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej W.-D.-W. (linia komunikacyjna nr [...]), działając na podstawie art. 22a ust.1 pkt 2a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 874 z 2007 r. ze zm.; przywoływanej dalej jako "u.t.d."), art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego - utrzymało postanowienie organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w złożonym zażaleniu zarzucono wydanie postanowienia z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż w dniu 3 i 6 marca zostało złożone zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez Dyrektora Zarządu Dróg, Komunikacji i Utrzymania Miasta w W. B. R. na szkodę przedsiębiorstwa transportowego skarżącego. Zawiadomienie to dotyczyło zgłoszenia popełnienia przestępstwa o nieprawidłowościach przy prowadzeniu postępowania przetargowego na usługi przewozu dzieci niepełnosprawnych. Rozpoznając zażalenie Kolegium podało, że pismem z dnia [...] r. Starosta wystąpił do Dyrektora Zarządu Dróg i Komunikacji o uzgodnienie wydania skarżącemu zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób na opisanej wyżej trasie, o co skarżący wystąpił wnioskiem z dnia [...] r. Organ I instancji wydał [...] r. postanowienie, które na skutek złożonego zażalenia zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Wyrokiem z dnia [...] r. sygn. [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę, zaś Naczelny Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia [...] r. sygn. [...] uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., który z kolei prawomocnym wyrokiem z [...] r. sygn. [...] uchylił zaskarżone postanowienie. Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę wezwał skarżącego do oświadczenia się, czy podtrzymuje w dalszym ciągu swój wniosek, zważywszy na to, że na linii komunikacyjnej nr [...] skarżący wykonuje już przewozy regularne oraz również na tej linii Z. J. wykonuje regularny przewóz osób. Pismem z dnia [...] r. Starosta oświadczył, że skarżący nie zmienił żądania wniosku. Jak dalej przytoczono, z opracowania Dyrektora Zarządu Dróg, Komunikacji i Utrzymania Miasta, sporządzonego [...] r. dla potrzeb uzgodnienia wydania dla skarżącego zezwolenia, w części dotyczącej Gminy W. wynika, że na tej linii ma być wykonanych w dni robocze 17 półkursów z W. oraz 17 półkursów z D., w soboty po 13 półkursów zaś w niedziele i święta po 10 półkursów z 12 przystankami na terenie W. w każdym kierunku. Zaproponowana linia komunikacyjna nr [...] pokrywa się na terenie W. : a) z linią nr [...] na odcinku od al. W. do pI. G. oraz ul. P. [...]- pl.G., z linią nr [...] na odcinku ul. [...] L. / ul. S. - pl. G. oraz na odcinku ul. [...] L. [...]-ul. [...] L. / ul. S., ponadto pasażerowie korzystający z linii komunikacyjnej nr [...] mogą się przemieścić się bezpośrednio z przystanków na ul. [...] L. na przystanek na osiedlu [...]/pętla (rejon zaproponowanego przystanku na ul. B. [...]); b) z linią nr [...] na odcinku al. W.-Osiedle [...] (z tą różnicą, że trasa linii nr [...] przebiega przez ul. B., a zaproponowana trasa nr [...] przez ul. G. i ul. N.) oraz na odcinku R./pętla-plac G.; c) z linią nr [...] na odcinku al. W.-R.-al.W. Ustalono, że przewozy na liniach komunikacyjnych nr [...],[...],[...],[...] wykonywane są przez Miejski Zakład Usług Komunalnych sp. z o.o. w W., a na linii komunikacyjnej nr [...] przewozy wykonuje oprócz MZUK również Przedsiębiorstwo Wielobranżowe B Z. S. Organ I instancji dla ustalenia istnienia przesłanki zagrożenia dla istniejących linii komunikacyjnych wymienionej w art. 22a ust.1 pkt.2a ustawy o transporcie drogowym uwzględnił następujące elementy: - godziny przyjazdów/odjazdów i częstotliwość kursów na liniach komunikacyjnych, które w swoim przebiegu pokrywają się z proponowaną trasą linii komunikacyjnej miejskiej, - bezpieczeństwo pasażerów i innych uczestników ruchu drogowego, - jakość świadczonych przez operatora i przewoźników posiadających zezwolenia, - potrzeby przewozowe lokalnej społeczności (w zakresie liczby wykonanych kursów, częstotliwości i godzin odjazdów oraz rodzaj i jakość taboru), - dochody/deficyt osiągane w ramach komunikacji miejskiej organizowanej przez gminę-racjonalne gospodarowanie środkami publicznymi, - trwałość ekonomiczną i organizacyjną systemu transportu zbiorowego w gminie. Mając powyższe na uwadze organ ten uznał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że wydanie zezwolenia oznacza że: a) operator publiczny oraz przewoźnicy nie będą mogli wykonywać przewozów zgodnie z warunkami określonymi w zaświadczeniu oraz w zezwoleniach i warunkach na jakich zezwolenia zostały wydane, z uwagi na to, że istniejące linie komunikacyjne mają wyznaczone przystanki wspólne z przystankami zaproponowanymi dla linii nr [...], co skutkować będzie zwiększenie liczby zatrzymań na przystankach, a zbliżone czasy odjazdów od 1-5 min spowodują, że kierowcy będą blokować wjazd i wyjazd z zatok autobusowych, co stanowić będzie zagrożenie regularności wykonywanych przewozów i bezpieczeństwa w ruchu drogowym; b) nastąpi obniżenie jakości usług świadczonych przez operatora i przewoźników, którzy nie będą wykonywać przewozów punktualnie; c) nastąpi pogorszenie jakości świadczonych usług dla pasażerów-pasażerowie z bagażem, wózkami inwalidzkimi, inwalidzi będą musieli w bardzo krótkim czasie wsiadać i wysiadać z autobusu; d) nastąpi pogorszenie warunków bezpieczeństwa w ruchu drogowym - autobusy będą się zatrzymywać poza przystankiem, co stanowić będzie zagrożenie dla uczestników ruchu kołowego oraz dla zdrowia i życia pasażerów, którzy będą musieli wsiadać do autobusu lub wysiadać z niego na jezdni, a nie z chodnika/na chodnik; e) Gmina nie będzie mogła prawidłowo realizować swojego zadania ustawowego i dostosowywać, zmieniać kursów operatora do potrzeb mieszkańców(dotyczy to jednego z głównych ciągów komunikacyjnych miejskich, z osiedli R. i N.M. przez centrum i osiedle B.K. do S.Z.; f) nastąpi zagrożenie ekonomiczne dla istniejącego systemu transportu zbiorowego w gminie. Wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób na linię komunikacyjną nr [...], która w swoim przebiegu pokrywa się z istniejącymi liniami komunikacyjnymi nr [...],[...],[...],[...] i [...] i dla której zaproponowano wszystkie przystanki na trasie(czyniąc z tej linii linię miejską, wpłynie na obniżenia wysokości opłat uiszczanych przez pasażerów za korzystanie z już istniejących linii; g) nastąpi zagrożenie ekonomiczne dla istniejącego systemu transportu zbiorowego na trasie W.-D., gdyż na tej trasie zezwolenia posiada już dwóch przewoźników-T. S. i Z. J.; h) nastąpi zwiększenie natężenia ruchu na głównym ciągu komunikacyjnym W. i S. Z., gdzie już aktualnie przewozy w godzinach szczytu wykonywane są z częstotliwością 2-3 minut. Opierając się na zebranym materiale dowodowym organ uznał, że uzgodnienie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na przedmiotowej linii komunikacyjnej stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii komunikacyjnych miejskich. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w zażaleniu Kolegium zauważyło, że sam fakt złożenia takiego zawiadomienia do Prokuratury o popełnieniu przestępstwa nie tworzy żadnego stosunku prawnego. Dopiero wszczęcie przeciwko tej osobie dochodzenia służbowego, postępowania dyscyplinarnego lub karnego powoduje skutek w postaci wyłączenia pracownika od załatwienia sprawy na podstawie art. 24 § 1 pkt.6 k.p.a., jeżeli te postępowania zostały wszczęte z powodu tej sprawy. W niniejszej sprawie natomiast żalący wskazał, że postępowanie, co do którego zostało złożone zawiadomienie dotyczy postępowania przetargowego prowadzonego w celu wyłonienia wykonawcy usługi przewozu dzieci niepełnosprawnych jak też nie twierdził, że stan sprawy, w której zostało złożone owo zawiadomienie wskazuje na prowadzenie postępowania karnego przeciwko tej osobie (załączone pismo Prokuratury z dnia [...] r.). Z przytoczonych powodów Kolegium nie uwzględniło zażalenia. Wywodząc skargę na to ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie i domagając się jego uchylenia skarżący zarzucił: 1. Naruszenie art. 89 § 2 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie rozprawy administracyjnej pomimo potrzeby uzgodnienia interesów stron, a na sprzeczność tych interesów powołują się organy obu instancji. 2. Naruszenie art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i pominięcie przy wydaniu zaskarżonego postanowienia słusznego interesu pasażerów linii komunikacyjnej na trasie planowanej przez skarżącego. 3. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym, polegające na zastosowaniu tego przepisu jako podstawy do odmowy uzgodnienia wydania zezwolenia na świadczenie przewozów przez skarżącego wobec braku istnienia takiego zagrożenia. 4. Rozpoznanie spraw przez Dyrektora Zarządu Dróg i Komunikacji, który powinien być wyłączony od orzekania w sprawie na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. Na poparcie skargi skarżący podał, iż poza gołosłownym twierdzeniem, że uwzględnienie złożonego wniosku spowodowałoby zagrożenia dla innych przewoźników, w żaden sposób tego organy nie wykazały. Powołane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zadanie własne gminy w zakresie zapewnienia właściwego funkcjonowania komunikacji miejskiej nie oznacza, że przewozy nie mogą być realizowane na zasadzie konkurencji pomiędzy przewoźnikami. Rozgraniczenie komunikacji miejskiej od komunikacji międzymiastowej, która pokrywa się ze sobą na określonych odcinkach dróg i zmuszanie pasażerów do korzystania z usług "przewoźnika miejskiego" w celu dojazdu do przystanku obsługiwanego przez "przewoźnika międzymiastowego" jest narażeniem go na ponoszenie zbędnych dodatkowych kosztów. W ten sposób realizowane "zadania własne gminy" w konsekwencji wydania zaskarżonego postanowienia naruszają "interes społeczny i słuszny interes obywateli" określony w art. 7 k.p.a. Nie sposób uznać za poważny i racjonalny argument o nierentowności połączeń wykonywanych przez miejskiego przewoźnika w sytuacji, gdy prywatny przedsiębiorca decyduje się podjąć działalność, ponieważ liczy na osiągnięcie zysku pomimo świadczenia tej samej usługi przez inne podmioty. Okoliczność, że dla prywatnego przedsiębiorcy jest opłacalne podjęcie działalności pomimo strat ponoszonych przez przewoźnika miejskiego świadczyć może jedynie o nieudolnym wykonywaniu przewozów przez tego ostatniego nie zaś o realnym wynikającym z warunków rynkowym zagrożeniu ze strony prywatnego przewoźnika. W przekonaniu strony skarżącej, w toku postępowania wobec sprzecznego interesu stron zaistniała potrzeba przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w trybie art. 89 § 2 k.p.a. Ponieważ orzekające w sprawie organy powołują się na kolizję interesów pomiędzy przewoźnikami "miejskimi" i "poza miejskimi" wymóg wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego określony w art. 77 § 1 k.p.a. nakazywał uzyskanie oświadczeń bezpośrednio od zainteresowanych stron, co jest bezpośrednią przesłanką do przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sprawa była już przedmiotem rozpoznania przed organami administracji oraz w dwóch instancjach sądowoadministracyjnych. Skarga na poprzednie orzeczenie o nieuzgodnieniu wydania skarżącemu zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii W.-D. (linia komunikacyjna nr [...]) została oddalona mocą wyroku WSA we W. z dnia [...] r. sygn. akt [...], który to wyrok został następnie uchylony wyrokiem NSA z dnia [...] r. ([...]) – wydanym po rozpoznaniu skargi kasacyjnej – a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. W dniu [...] r. tenże Sąd uchylił zaskarżone postanowienie wyrokiem o sygn. [...]. Tym samym, w ponownym postępowaniu organy – jak i Sąd w składzie obecnie orzekającym – związane są oceną prawną wyrażoną w motywach prawomocnych wyroków Sądów obu instancji. Według bowiem art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") - sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny a zgodnie z art. 153 p.p.s.a. - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny i orzekający ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny sformułowały na gruncie stanowiącego materialnoprawną przesłankę ewentualnej, skutecznej odmowy udzielenia uzgodnienia stanowiącego przedmiot sporu – przepisu art. 22a ust.1 pkt 2a) ustawy o transporcie drogowym - tezę, że przepis ten pozwala na wydanie odmownego rozstrzygnięcia, ale jedynie wówczas, gdy zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem jednak sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników. Z powyższego uregulowania ustawy transportowej wynika, że nie można odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia z powodu owego zagrożenia, jeżeli nie wykaże się dostatecznie, że istniejące, "zagrożone" (potencjalnie) linie regularne są obsługiwane przez więcej niż jednego przewoźnika. Nierozważenie tego aspektu w kontekście art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d., w szczególności zaś brak dostatecznie wyczerpujących ustaleń i ocen co do tego, czy w rozpoznawanym przypadku nie zachodzi określona w tym przepisie, negatywna przesłanka dopuszczalności powołania się na zagrożenie dla już istniejących linii regularnych ze strony projektowanej linii regularnej skarżącego, stanowi naruszenie przepisu prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie. WSA zalecił by rozpoznając ponownie sprawę organ miał na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, w myśl którego ustawowa reglamentacja działalności gospodarczej w zakresie wykonywania transportu drogowego służyć ma przeciwdziałaniu niekontrolowanej (niszczącej) konkurencji, nie zaś nadmiernemu ograniczaniu tejże. Ochrona konkurencji jest szczególnie istotna w sytuacji występującej w rozpoznawanym przypadku, gdy na rynku działają podmioty gospodarcze, powiązane z władzą dysponującą kompetencjami reglamentacyjnymi (w sprawie takim podmiotem gospodarczym jest niewątpliwie MPK). Nie ulega bowiem kwestii, że do zadań własnych gminy należy zaspokajanie potrzeb wspólnoty mieszkaniowej także w zakresie transportu drogowego. Jest ponadto oczywiste, że zadania te muszą być realizowane przede wszystkim w interesie mieszkańców. Nie muszą być przy tym wykonywane bezpośrednio przez gminę lub przez podmioty gospodarcze z nią powiązane. Regulowana konkurencja rynku transportowego powinna zapewniać mieszkańcom odpowiedni poziom usług, za odpowiednio niską cenę. Wszystkie wymienione okoliczności miały być uwzględnione przez organ przy dokonywaniu wykładni sformułowania "zagrożenie", którym posłużył się legislator w art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d. Zdaniem aktualnie orzekającego składu Sądu, w ponownym postępowaniu organy zastosowały się do zaprezentowanych zaleceń i wskazanej oceny prawnej, w zakresie wykładni art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d. oraz ustalenia okoliczności faktycznych objętych hipotezą tej normy prawnej dla wykazania istnienia przesłanek umożliwiających odmowę uzgodnienia. W szczególności wykazały, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, przy czym linie te, jak ustalono, nie są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników. Te ustalenia faktyczne zostały dokonane i szczegółowo odzwierciedlone w uzasadnieniu orzeczenia organu pierwszej instancji, uznane następnie za prawidłowe przez orzekające w drugiej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Jak więc wynika z ustalonego stanu faktycznego sprawy - w zakresie tak zwanej negatywnej przesłanki dopuszczalności powołania się na zagrożenie dla już istniejących linii regularnych organy wskazały, co nie budzi wątpliwości, że na trasie projektowanej przez skarżącego linii komunikacyjnej działa kilku przewoźników, wykonujących transport zbiorowy osób. Dodatkowo uwzględniły przy tym fakt (w poprzednim postępowaniu nie istniejący), że skarżący również posiada już zezwolenie na organizowanie przewozów osób na tej samej trasie (linii) z tym, że nie zakwalifikowały wniosku jako w zakresie zmiany udzielonego zezwolenia (np. co do częstotliwości przejazdów, ilości przystanków) albowiem na wezwanie organu, czy w tej sytuacji modyfikuje treść żądania - skarżący nie udzielił odpowiedzi. Organ pierwszej instancji uznał zatem zasadnie, że jest związany treścią żądania. Trzeba podkreślić, że nie miało to wpływu na wynik sprawy albowiem po pierwsze – przesłanki (podstawa prawna) odmowy są takie same w przypadku wniosku o udzielenie lub o zmianę zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, po drugie – to strona rozporządza swym żądaniem i jego zakres wyznacza granice sprawy oraz prowadzonego postępowania. Badając sprawę w kontekście potencjalnego "zagrożenia" dla już istniejących linii, słusznie przyjęto, że w istocie projektowana przez skarżącego linia pozamiejska w obrębie miasta uległaby przekształceniu w miejską. Organy rozeznały wszechstronnie stan faktyczny. W szczególności dokonano, w odniesieniu do wszystkich przewoźników na liniach komunikacyjnych pokrywających się z projektowaną przez skarżącego, wyczerpującej analizy liczby kursów (częstotliwości), z zestawieniem poszczególnych przystanków wykorzystywanych przez przewoźników operujących na przedmiotowej trasie, porównano czas odjazdów, wykorzystano ustalenia poczynione w zaktualizowanym badaniu potoków, przeprowadzonym w [...] r. i na tej podstawie wyprowadzono niewadliwie konkluzję o zagrożeniu dla już istniejących linii komunikacyjnych miejskich – o złożonym charakterze, to jest finansowym, organizacyjnym, związanym z bezpieczeństwem w ruchu drogowym oraz z zagrożeniem jakości usług świadczonych dla pasażerów. Stwierdzono przy tym, że wniosek pozostaje w niezgodności z aktualnie obowiązującą organizacją ruchu na terenie miasta. Skarżący ani w toku postępowania administracyjnego, ani w skardze, nie sformułował konkretnych zarzutów podważających poczynione ustalenia. Sąd nie stwierdził by w postępowaniu organów doszło do naruszenia norm art. 7, 77, 107 § 3, czy też innych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Stronie skarżącej umożliwiono czynny w nim udział, a dokonana przez organy ocena zebranego materiału odpowiada regułom swobodnej oceny dowodów w świetle przepisu art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Co do zarzutu skargi pominięcia przesłanki uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, o których mowa w treści art. 7 k.p.a., trzeba zaznaczyć, że organy ustalając zagrożenia dla już działających linii komunikacyjnych rozważyły sprawę i w tym kontekście. Wyczerpująco bowiem zbadano i uzasadniono dlaczego i jakiego rodzaju konkretnie interesy przemawiają przeciwko uznaniu wniosku strony skarżącej za zasadny. Godzi się podkreślić, że pojęcie "słusznego interesu strony" należy rozumieć w kategoriach obiektywnych a nie subiektywnego przekonania strony o zasadności i celowości uznania formułowanego przez nią żądania. Ważąc własny interes strony skarżącej i interes społeczny nie ograniczono się, przy ustalaniu rodzaju interesu społecznego występującego w niniejszej sprawie, wyłącznie do aspektów finansowych, czy ekonomicznych, jak rentowność przedsięwzięć realizowanych przez przewoźników, wpływu na konkurencję, lecz organy wzięły pod uwagę – w równym stopniu, a nie tylko marginalnym - ogólne dobra mieszczące się w szeroko ujmowanym interesie społecznym, do których należy taka wartość jaką stanowi bezpieczeństwo pasażerów i innych uczestników ruchu drogowego na całej trasie przedmiotowej linii komunikacyjnej – zważywszy na okoliczności wzrostu natężenia ruchu na głównym ciągu komunikacyjnym, zwiększenia liczby zatrzymań na przystankach, zbliżonego czasu odjazdów powodującego blokowanie przez kierowców wjazdu i wyjazdu z zatok autobusowych, powstania ryzyka zatrzymywania się autobusów poza przystankiem, wysiadania pasażerów na jezdni. Zgodzić się trzeba z oceną organu, że stanowić one będą niewątpliwie zagrożenie dla uczestników ruchu kołowego oraz dla zdrowia i życia pasażerów, nie wyłączając tych pasażerów, dla których skarżący ma zamiar utworzenia dodatkowej, projektowanej linii komunikacyjnej. Nie bez znaczenia również pozostaje kwestia utrzymania jakości i regularności dotychczas świadczonych przez operatora i przewoźników usług komunikacyjnych, którzy już posiadają zezwolenia, tak by mogli nadal je wykonywać zgodnie z warunkami określonymi w udzielonych zezwoleniach, do czego są obowiązani według norm wyznaczonych brzmieniem art.18, art. 18b, art. 20, art., art. 22a ust. 1 lit.d), art. 22b ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym. Organy także przeanalizowały potrzeby mieszkańców w zakresie transportu zbiorowego i organizacji komunikacji zbiorowej. Wbrew twierdzeniom skargi, odmowa uzgodnienia nie została zatem oparta na dowolnej ocenie przesłanek materialnoprawnych zapisanych w hipotezie art. art. 22a ust. 1 pkt 2 lit.a u.t.d. oraz procesowych, wynikających z konieczności zastosowania reguł z art. 7 k.p.a. W prowadzonym postępowaniu nie uchybiono wymogowi przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Stosownie do treści art. 89 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. Zgodnie z § 2 - organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. W sprawie nie zaistniały przesłanki obligujące do przeprowadzenia rozprawy na podstawie § 1 zacytowanego artykułu i nie zostały także spełnione warunki wymienione w § 2. Potrzeba bowiem uzgodnienia interesów stron zachodzi wówczas, gdy w sprawie biorą udział co najmniej dwie strony o sprzecznych interesach, które organ powinien uzgodnić (por. wyroki - NSA z 19 grudnia 1983 r., I SA 806/83, LexPolonica nr 328960, z dnia 22 listopada 2007 r., I OSK 1635/06, LEX nr 417729, wyrok WSA w Rzeszowie z 11 marca 2008 r., II SA/Rz 580/07 LEX nr 480469). Analizowana przesłanka rozprawy dotyczy zatem tylko tych postępowań, w których występuje wielość stron, tymczasem przedmiotowe postępowanie administracyjne toczy się z udziałem tylko jednej strony – wnioskodawcy. Zarzut rozpoznania sprawy przez Dyrektora Zarządu Dróg i Komunikacji, który powinien być wyłączony od orzekania w sprawie na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. nie znajduje oparcia w prawie ani w stanie faktycznym sprawy. Powołany przepis stanowi, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. Czynność złożenia przez stronę postępowania administracyjnego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez pracownika organu administracji publicznej nie powoduje nawiązania stosunku prawnego, o którym mowa w art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a., to jest między stroną postępowania a pracownikiem, nie dochodzi bowiem z tą chwilą do powstania uregulowanej normami prawnymi więzi pomiędzy nimi - w zakresie wzajemnych praw lub obowiązków. Dopiero wszczęcie przeciwko pracownikowi organu administracji publicznej postępowania karnego wywołuje procesowy skutek prawny wyłączenia tego pracownika od udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie, z powodu której postępowanie karne zostało wszczęte, co następuje na odrębnej podstawie prawnej z art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a. W tym stanie rzeczy, skoro Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, skarga została oddalona na mocy art. 151 p.p.s.a.