III SA/Wr 36/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant: Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji i bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę. Sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez tutejszy Sąd. Dotychczasowy przebieg postępowania jest następujący. Dnia [...] r. funkcjonariusze celni przeprowadzili na drodze krajowej nr [...] kontrolę dokumentów samochodu ciężarowego marki Scania o nr rejestracyjnym [...], o dopuszczalnej masie całkowitej 17500 kg. Właścicielem pojazdu był H. C. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A. Pojazdem kierował L. J. (zwany dalej kierowcą), który okazał funkcjonariuszom celnym m.in. wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na przewozy na potrzeby własne. Nie przedstawił natomiast karty opłaty za przejazd po drogach krajowych oświadczając, że właściciel firmy nie wyposażył go w winietę. W wyniku kontroli i ustaleń postępowania administracyjnego Naczelnik Urzędu Celnego w W. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] r. nakładającą na H. C. prowadzącego wskazaną działalność gospodarczą karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji (pkt.1.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej także u.t.d.) oraz [...] zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych (pkt. 4 załącznika do u.t.d.). H. C. reprezentowany przez pełnomocnika odwołał się od tej decyzji zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że to H. C., a nie kierowca wykonywał w dniu [...] r. transport drogowy bez wymaganej licencji i bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. W odwołaniu zarzucono również zaniechanie przez organ I instancji wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, poprzez nieprzesłuchanie H. C. i osoby pełniącej funkcję brygadzisty w jego firmie. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję I instancji. Według organu zarzut strony, że w zaskarżonej decyzji organ I instancji błędnie przyjął, iż to H. C. a nie L. J. w dnia [...] r. wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji i bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, nie znalazł oparcia w zebranym materiale dowodowym. W uzasadnieniu nałożenia kary [...] zł za brak licencji przyjęto, że w sprawie nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 4 pkt. 4 u.t.d. do kwalifikacji przewozu jako dokonywanego na potrzeby własne. Skontrolowanego pojazdu nie prowadził bowiem ani przedsiębiorca, ani jego pracownik. Kierowca pojazdu świadczył natomiast skarżącemu przedsiębiorcy usługi na podstawie umowy o dzieło. Organy orzekające przyjęły więc, że przewóz drogowy dnia [...] r. był świadczeniem usług transportu, do których wykonywania była niezbędna licencja, nieposiadana przez skarżącego (art. 5 ust. 1 u.t.d.). Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężną w kwocie 3.000 zł. za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych została nałożona, gdyż kontrolowany pojazd nie mieścił się w ustawowych wyjątkach od zasady uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, a kierujący pojazdem nie posiadał dokumentu stwierdzającego uiszczenie tej opłaty. Przesłuchany kierowca oświadczył, że nie otrzymał od przedsiębiorcy ani karty opłaty drogowej, ani pieniędzy na jej zakup. Organ wskazał, że według dyspozycji art. 87 ust. 1 u.t.d., podczas przejazdu wykonywanego w zakresie transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. licencję oraz kartę opłaty drogowej. Przedsiębiorca jest natomiast odpowiedzialny za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty. Organ podtrzymał stanowisko organu I instancji, iż to H. C., a nie kierowca wykonywał w dniu [...] r. transport drogowy bez wymaganej licencji i bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Z pisma skarżącego wynikało, że kierowca nie był pracownikiem przedsiębiorstwa skarżącego, lecz jedynie wykonywał na jego rzecz przewóz 200 ton ziemi, zgodnie z łączącą strony umową o dzieło. Kierowca okazał wypis z zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne Zakładu A oraz zeznał, że jechał po piasek do żwirowni, dokąd wysłał go pracownik zakładu. Kierowca oświadczył, że nie prowadzi działalności gospodarczej, a przewóz w dniu kontroli wykonywał pojazdem będącym własnością skarżącego. Na decyzję pełnomocnik strony wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., żądając uchylenia w całości decyzji, zarzucając naruszenie prawa materialnego oraz procesowego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie następujących przepisów: - art. 92 ust. 1 i art. 93a ust.3 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że to skarżący, a nie kierowca w dniu [...] r. wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji oraz bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych; - art. 122 ustawy ordynacja podatkowa z uwagi na brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, a szczególnie charakteru stosunku prawnego łączącego skarżącego z wymienionym kierowcą. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę wskazał, że zarzut co do braku w rozpoznawanej sprawie podstaw faktycznych i prawnych do nałożenia kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty za przejazd po drodze krajowej nie znalazł uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Organy celne bowiem prawidłowo ustaliły i przyjęły, że chodzi o wynikający z art. 42 ust. 1 u.t.d. obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że nie miał miejsca żaden z pięciu wyjątków wymienionych w art. 42 ust. 1 pkt. 1 - 5 u.t.d. wyłączających ustawowy obowiązek ponoszenia opłat za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Według Sądu, w kontekście ustaleń organów celnych, skarżący zobowiązany był uiścić stosowną opłatę, a dowód uiszczenia kierujący powinien mieć przy sobie i okazywać organom kontroli, tak jak tego wymaga w art. 87 ust. 1 w zw. z ust. 2-3 u.t.d. Odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty, w tym także w kartę opłaty drogowej, ciąży na przedsiębiorcy wykonującym przewóz drogowy. Brak dowodu uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych w chwili kontroli jest naruszeniem tego przepisu, a skutkiem tego jest sankcja administracyjna w postaci kary pieniężnej. Według Sądu zakres odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy różni się od odpowiedzialności kierowcy z tytułu popełnienia wykroczenia. Kierowca odpowiada za naruszenie wynikającego z art. 87 ust. 1 u.t.d. obowiązku posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej niezależnie od tego, czy przedsiębiorca taką opłatę uiścił czy też nie. Odpowiedzialność przedsiębiorcy jest natomiast związana z faktem wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty. Jeśli idzie o karę za stwierdzony w wyniku kontroli brak u przedsiębiorcy licencji na wykonywanie transportu drogowego, Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie tej kwestii nastąpiło przedwcześnie, bez dokładnego wyjaśnienia okoliczności istotnych w tej sprawie. Sąd stwierdził, że uzyskanie przez przedsiębiorcę licencji na wykonywanie transportu drogowego jest niezbędne do podjęcia i wykonywania transportu drogowego (art. 5 ust. 1 utd.), a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał jednoznacznie stwierdzić, czy skarżący przedsiębiorca, prowadzący działalność pod firmą A, należał do kręgu podmiotów (przedsiębiorców) obowiązanych legitymować się w dniu kontroli drogowej licencją. Zdaniem Sądu, w postępowaniu nie wyjaśniono, czy w zakresie działania przedsiębiorstwa skarżącego było wykonywanie transportu drogowego oraz jaki charakter miał przewóz pojazdem przedsiębiorcy kierowanym w dniu [...] r. Czy było to odpłatne świadczenie usług transportowych na rzecz konkretnej osoby trzeciej, czy był to inny rodzaj nieodpłatnego transportu, w szczególności przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w art. 4 pkt. 4 u.t.d. Według Sądu nie było zatem dostatecznych podstaw prawnych, by przyjmować, że brak przesłanek ujętych w art. 4 pkt. 4 u.t.d. powoduje automatyczne przekształcenie się takiego przewozu w zarobkowy przewóz drogowy wymagający licencji. W skardze kasacyjnej wniesionej przez organ, której przedmiotem była część wyroku uchylająca zaskarżoną decyzję w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przez skarżącego transportu drogowego bez wymaganej licencji, zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w części nakładającej na skarżącego karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji przez uznanie, że organy celne naruszyły przepis art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2005 roku, Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej o.p.), w zw. z art. 180 § 1 o.p., gdyż wydały rozstrzygnięcie w powyższym zakresie bez dokładnego wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności, podczas gdy należało orzec o oddaleniu skargi z uwagi na brak naruszenia przepisów o.p., gdyż organy celne rozważyły i wyjaśniły wszystkie okoliczności sprawy, co umożliwiło wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej kwestii; - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 4 pkt. 4 u.t.d., polegające na wadliwym przyjęciu stanu faktycznego i nakazaniu ustalenia, czy skarżący należał do kręgu podmiotów obowiązanych legitymować się licencją, o której mowa w art. 5 ust. 1 u.t.d., podczas gdy w toku postępowania organy celne wyjaśniły w sposób jednoznaczny, że przewóz wykonywany przez skarżącego, ze względu na brak spełnienia wszystkich przesłanek z art. 4 pkt. 4 utd., nie może być kwalifikowany jako przewóz na potrzeby własne, a tym samym jego wykonywanie wymaga posiadania licencji, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.), tj.: art. 4 pkt. 4 u.t.d. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że brak przesłanek ujętych w tym przepisie nie powoduje automatycznego przekształcenia się wykonywanego przewozu w przewóz drogowy wymagający licencji. W uzasadnieniu skargi organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r. (sygn. akt II GSK 1695/11) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) kompetencje sądów administracyjnych ograniczone są do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W tych granicach Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia prawidłowość stosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafność ich wykładni. Sąd, rozpoznając skargę w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W celu usunięcia naruszenia prawa stosuje przewidziane ustawą środki wobec wszystkich aktów lub czynności podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Kryterium legalności z art. 1 ustawy ustrojowej umożliwia Sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych uchybiających prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a" p.p.s.a.), rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b" powołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania innych reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Kierując się tymi zasadami oceny, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po dokonaniu ponownej kontroli zaskarżonej decyzji, stwierdził konieczność zastosowania w sprawie art. 151 p.p.s.a. w odniesieniu do zaskarżonej decyzji. Przystępując do szczegółowych rozważań trzeba wskazać, że na tak dokonaną ocenę istotnie rzutuje fakt, że sprawa była na skutek skargi kasacyjnej przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który powołanym prawomocnym wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r. (sygn. akt II GSK 1695/11) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. sprawę do ponownego rozpoznania. Zgodnie z poglądami orzecznictwa, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny modyfikacji ulegają granice sprawy administracyjnej, których nie wyznaczają tylko przepisy art. 134 i art. 135 p.p.s.a., ale też art. 183 § 1 tej ustawy. Inaczej mówiąc, granice sprawy, w której orzeka w takiej sytuacji sąd, podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok NSA z dnia 20 września 2006r., II OSK 1117/05, LEX Nr 238489). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy ma zastosowanie art. 190 p.p.s.a. stanowiący, że wojewódzki sąd administracyjny, któremu przekazano sprawę, jest związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Obowiązek przyjęcia wykładni Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma charakteru bezwzględnego. Orzecznictwo i piśmiennictwo dopuszczają bowiem odstępstwa od niego, jednak w bardzo ograniczonym zakresie. Są to głównie sytuacje, gdy stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy ulegnie tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować inne przepisy prawa, niż interpretowane przez Naczelny Sąd Administracyjny; lub gdy przy niezmienionym stanie faktycznym zmieni się stan prawny (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 577; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005 r., VI SA/Wa 2065/04, LEX Nr 167124; wyrok NSA z dnia 28 listopada 2005 r., I FSK 294/05 LEX Nr 187537). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sądu nie wystąpiła żadna z tych okoliczności, które uzasadniałyby wyłączenie stosowania art. 190 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni przepisów prawa procesowego w okolicznościach stanu faktycznego tej konkretnej sprawy, znajdujących zastosowanie w tej sprawie. Sąd ten zwrócił uwagę na to, że zasadniczym powodem uwzględnienia skargi kasacyjnej była nieprawidłowa wykładnia art. 4 pkt. 4 u.t.d. przez Sąd I instancji. Według NSA, aby konkretny przewóz mógł zostać uznany za przewóz na potrzeby własne, musi być to przewóz nieodpłatny, a ponadto musi spełniać określone normatywne warunki, w tym używane do takiego przewozu pojazdy samochodowe prowadzone muszą być przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, przedsiębiorca musi legitymować się tytułem prawnym do pojazdu, a przewożone pojazdem rzeczy muszą stanowić albo własność przedsiębiorcy albo są przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione. Błędne było zatem stanowisko przyjęte przez Sąd I instancji, że w świetle ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym brak jest podstaw prawnych, aby przyjąć, że niespełnienie jednej lub więcej przesłanek z art. 4 pkt. 4 u.t.d. może automatycznie przekształcać taki przewóz w zarobkowy przewóz wymagający licencji. Przy dokonaniu takiej wykładni Sąd I instancji nie uwzględnił bowiem regulacji art. 4 pkt. 3 u.t.d. Przepis ten stanowi, że transportem drogowym jest każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w art. 4 pkt. 4. Wynika z tego, że w konsekwencji transport dokonywany dnia [...] r. wymagał licencji, stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. Z uwagi na stwierdzenie jej braku na skarżącego zasadnie nałożono karę pieniężną określoną w pkt. 1.1. załącznika do ustawy. Reasumując, stwierdzenie przez organy kontroli, że przewóz drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do prowadzonej działalności, narusza warunek lub warunki przewozu na potrzeby własne określone w art. 4 pkt. 4. u.t.d. Powoduje uznanie takiego przewozu za transport drogowy z konsekwencją wynikającą z art. 87 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 5 ust. 1 u.t.d., który stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego. Zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy w rozpatrywanej sprawie pozwalał więc bez dodatkowych ustaleń przyjąć, że transport drogowy dokonany przez skarżącego wymagał licencji i organ I instancji zgodnie z pkt. 1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym wymierzył skarżącemu karę w wysokości [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku ponownej kontroli zaskarżonej decyzji, będąc związany stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przjmuje wyżej przedstawione stanowisko i uznaje za nieprawidłowe zawarte w uzasadnieniu wyroku I instancji pouczenie co do konieczności ustalania przez organ, czy skarżący miał w zakresie działania swojego przedsiębiorstwa również wykonywanie transportu drogowego oraz czy kontrolowany przewóz miał odpłatny charakter usługi na rzecz osoby trzeciej. Wyrok pierwszoinstancyjny dotyczący zaskarżonej decyzji w zakresie wymierzenia skarżącemu kary w kwocie [...] zł z tytułu naruszenia przewidzianego w art. 42 ust. 1 u.t.d. obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych nie był przedmiotem skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Sądu I instancji w całości, wyszedł poza granice art. 183 § 1 p.p.s.a. Ponadto w uzasadnieniu wyroku II instancji brak jest wskazań co do kierunku orzekania przez Sąd w tej kwestii. Sąd zatem podtrzymuje stanowisko przyjęte w wyroku z dnia [...] r. Z materiału dowodowego zebranego w tym zakresie w sprawie wynika, że nie zaistniała żadna z pięciu okoliczności wyłączających ustawowy obowiązek ponoszenia opłat za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Biorąc pod uwagę ustalenia organów celnych, to na skarżącym ciążył obowiązek uiszczenia stosownej opłaty. Dowód uregulowania opłaty powinien mieć przy sobie kierujący pojazdem i okazywać go organom kontroli. Wymaga tego art. 87 ust. 1 w zw. z ust. 2-3 u.t.d. Na przedsiębiorcy wykonującym przewóz drogowy ciążyła natomiast odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty. Dotyczy to także karty opłaty drogowej. Brak dowodu uiszczenia tej opłaty za korzystanie z dróg krajowych w chwili dokonywania kontroli stanowił naruszenie ww. przepisu. Skutkiem tego była sankcja administracyjna w postaci kary pieniężnej w wysokości określonej w pkt. 4.1. załącznika do ustawy. Przeprowadzone wywody prowadzą do konkluzji, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem zasad postępowania dowodowego wyrażonych w art. 7, 75 § 1 oraz art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Stan faktyczny ustalony w wyniku kontroli z dnia [...] r. oraz inne materiały zgromadzone w postępowaniu, w tym pismo ZUS Oddział w W. z dnia [...] r., poświadczona kserokopia faktury oraz dokumentu WZ z dnia [...] r., stanowiły wystarczający materiał dowodowy dla rozstrzygnięcia sprawy. Zarzuty skargi naruszenia przepisów o postępowaniu dowodowym są zatem bezzasadne. Z przedstawionych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., a także art. 190 i 170 tej ustawy, orzekł jak w sentencji wyroku.