III SA/Wr 398/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 23 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia 27 kwietnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie załatwienia skargi na działalność Burmistrza Miasta W. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 9 marca 2006 r. J. M. wniosła do Starosty Z. skargę na działalność Burmistrza Miasta W. Rada Miasta W. uchwałą z dnia 27 kwietnia 2006 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt) 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 229 pkt) 3 k.p.a. uznała skargę za bezzasadną. Pismem z dnia 7 lipca 2006 r. skarżąca J. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wyżej wskazaną uchwałę Rady Miasta W. W uzasadnieniu przedstawiła dotychczasowy bieg sprawy zarzucając Burmistrzowi Miasta W. opieszałość. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt) 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi w tym trybie obejmuje więc nie wszystkie uchwały organów gminy, lecz uchwały "z zakresu administracji publicznej". W przedmiotowej sprawie wskazać należy, że skarga na działalność Burmistrza Miasta W. została wniesiona i rozpoznana w trybie działu VIII k.p.a. Zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa uchwały podjęte w wyniku rozpoznania skargi wniesionej w trybie działu VIII k.p.a. są faktycznie czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi. Na czynność informującą o sposobie załatwienia sprawy, skarga do sądu administracyjnego nie służy, jak również nie służy skarga do sądu administracyjnego na uchwałę organu samorządowego podjętą w wyniku rozpoznania skargi wniesionej w trybie działu VIII k.p.a. Uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 k.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. Uznanie zatem, że w sytuacji gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 k.p.a., nastąpiło w formie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia nie służyłaby (por. postanowienie NSA z dnia 12.04.2001 r., I SA 2668/00, LEX 54426; postanowienie WSA w Białymstoku, II SA/Bk 276/05, ZNSA 2005/2-3/115). Zatem w przedmiotowej sprawie skarga J. M. była niedopuszczalna i podlegała z tego powodu odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt) 6 p.s.a. Niezależnie od tej podstawy odrzucenia należy zauważyć fakt niespełnienia formalnych wymogów wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy o samorządzie gminnym. Z treści tego przepisu wynika, że uchwały organów gminy można zaskarżyć dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie okoliczność taka nie zaistniała, skarżąca wniosła bowiem skargę bez wcześniejszego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przepis art. 52 § 4 p.s.a. stanowi o konieczności wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do Sądu, a jednym z takich środków jest właśnie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 i art. 52 § 4 p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.