III SA/Wr 436/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca) Sędzia WSA Maciej Guziński Protokolant Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwrotu tytułu wykonawczego postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia N. P. U. S. we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwrotu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r. Zdaniem organu egzekucyjnego oraz Dyrektora Izby Skarbowej we W., w/w tytuł wykonawczy nie spełniał wymogu z art.. 27 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm – dalej: u.p.e.a.), z uwagi na to, że błędnie oznaczono w nim wierzyciela. Organ wskazywał również, że zgodnie z art. Zgodnie z art. 27a § 1 u.p.e.a. w tytule wykonawczym należało wskazać należności pieniężne po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy. Dodatkowo organ stwierdził, że wątpliwości budziła pieczątka i podpis osoby podpisującej tytuł wykonawczy oraz błędy w wypełnieniu rubryki nr osiem. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. wniosła skargę, żądając jego uchylenia oraz uchylenia poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego. Zarzuciła: 1) naruszenie art. 29 § 2 w związku z art. 27 § 1 w związku z art. 1a pkt 13 i art. 5 § 1 ust. 1 u.p.e.a. - przez błędne przyjęcie, iż w spornym tytule wykonawczym jako wierzyciel winien zostać wskazany Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, nie zaś sama Agencja, 2) naruszenie art. 29 § 2 w związku z art. 27 § 1 u.p.e.a. – przez błędne przyjęcie, iż sporny tytuł wykonawczy podlegał zwrotowi ze względu na niezaokrąglenie w nim należności do pełnych dziesiątek groszy. Skargę powyższą strona nadała w dniu [...] r. (data stempla pocztowego), kierując ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W dniu [...] tutejszy Sąd przesłał skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej we W. Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej z uchybieniem terminu, a z ostrożności procesowej, o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei art. 54 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z akt sprawy wynika, że mimo prawidłowego pouczenia, iż skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej we W., strona skarżąca – Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W., wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Tutejszy Sąd był zatem zobowiązany przekazać skargę do właściwego organu administracyjnego, co też bezzwłocznie uczynił. Tym niemniej dla ustalenia, czy skarga została wniesiona w ustawowym terminie, znaczenie ma data jej nadania przez Sąd do właściwego organu administracyjnego, nie zaś dzień nadania skargi przez stronę (bezpośrednio do Sądu). Stanowisko to zostało podzielone w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2008r., sygn. akt III SA/Wa 788/08, LEX nr 440111; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 19 lutego 2008r., sygn. akt IV SA/Po 46/08, LEX nr 381707; postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2008r., sygn. akt II FSK 1724/06, LEX nr 453371). W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu [...]r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu [...] r. Z daty stempla pocztowego wynika, że skargę nadano w terminie, bo dnia [...] r., jednak błędnie skierowano ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarga wpłynęła do Sądu [...] r., a dnia [...] r. (data stempla pocztowego na kopercie – w aktach administracyjnych) została przekazana Dyrektorowi Izby Skarbowej we W. Tym samym, w świetle poczynionych wyżej rozważań, skargę należało uznać za wniesioną po terminie, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji.