III SA/Wr 443/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Moskała, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant specjalista Katarzyna Jastrzębska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 lipca 2017 r. sprawy ze skargi Gminy B. na decyzję Zarządu Województwa D. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty środków przypadających do zwrotu dla projektu pt. "[...]" I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa D. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]; II. zasądza od Zarządu Województwa D. na rzecz strony skarżącej kwotę 5100 (pięć tysięcy sto) złotych tytułem kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. (nr [...]) Zarząd Województwa D., jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa D. na lata 2007-2013 (dalej jako: "organ", "IZ"), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. określającą kwotę środków przypadających do zwrotu dla projektu pt. "[...]" w kwocie 55.513,83 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w naborze w trybie konkursowym w zakresie Działania nr 9.1 "Odnowa zdegradowanych obszarów miejskich w miastach powyżej 10.000 mieszkańców" Regionalny Program Operacyjny dla Województwa D. na lata 2007-2013, na podstawie złożonego wniosku przyznano Gminie B. (dalej jako: "skarżąca", "gmina", "beneficjent", "zamawiający") dofinansowanie projektu w łącznej wysokości nieprzekraczającej 1.305.297,26 zł, stanowiące nie więcej niż 70 % kwoty całkowitych wydatków kwalifikowanych na zrealizowanie wnioskowanej inwestycji o wartości 1.864.896,91 zł. Na podstawie kolejnych aneksów do umowy o dofinansowanie kwotę ustalono na nieprzekraczającą 1.275.747,69 zł, stanowiącą nie więcej niż 70 % kwoty całkowitych wydatków kwalifikowanych projektu, wynoszących 1.822,496,70 zł. Podczas przeprowadzanej kontroli stwierdzono naruszenie procedury przetargowej. Zamówienie publiczne przeprowadzono w trybie przetargu nieograniczonego. Ogłoszenie o zamówieniu, zgodnie z art. 11 i 12 ustawy z 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (t.j.: Dz.U. z 2013 r. poz. 907 ze zm. – dalej jako: "p.z.p."), opublikowano w Biuletynie Zamówień Publicznych, na stronie internetowej gminy i na tablicy ogłoszeń w siedzibie gminy. Według organu, procedurę przeprowadzono jednak z naruszeniem prawa zamówień publicznych. W części III.3) ogłoszenia o zamówieniu stwierdzono, że: "Ocena dokonana zostanie na podstawie złożonych dokumentów wymienionych w sekcji IV, wg formuły spełnia/nie spełnia". Odesłano jednocześnie do sekcji IV ogłoszenia, w której punkcie IV.4.1. znajdowała się jedynie informacja o adresie strony internetowej, na której była dostępna Specyfikacja Istotnych Warunków Zamówienia (dalej: "SIWZ"). Organ stwierdził, że w taki sposób gmina dopuściła się naruszenia art. 41 pkt 7 p.z.p., ponieważ w przetargu nieograniczonym, gdy zgodnie z art. 42 p.z.p. od dnia publikacji ogłoszenia na stronach internetowych udostępniana jest SIWZ, nie jest dopuszczalne odsyłanie w treści ogłoszenia do zapisów SIWZ. Takie odesłanie nie spełnia i nie może zastąpić warunku obligatoryjnego podania w samej treści ogłoszenia warunków udziału w postępowaniu. Zgodnie z zawartą umową o dofinansowanie spowodowało to nałożenie korekty finansowej. Z uwagi na brak możliwości obliczenia rozmiaru szkody wywołanej tym naruszeniem, dla ustalenia wysokości korekty finansowej zastosowano metodę wskaźnikową. Na podstawie uchwały nr 640/IV/11 Zarządu Województwa D. z dnia 17 maja 2011 r. w sprawie przyjęcia dokumentu "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" oraz na podstawie uchwały nr 557/IV/11 Zarządu Województwa D. z 19 kwietnia 2011 r. w sprawie ustalenia i nałożenia korekty finansowej w projektach realizowanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013, z uwagi na określenie warunków udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję, w Informacji pokontrolnej nałożono korektę finansową w wysokości 5% faktycznych wydatków kwalifikowanych poniesionych na podstawie zawartej umowy o dofinansowanie. Na powyższą decyzję Gmina B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] sierpnia 2013 r. Skarżąca nie zgodziła się z argumentacją organu, że wskazane naruszenia art. 41 pkt. 7 p.z.p. wywołało rzeczywistą szkodę. Zaprzeczyła, że powstała jakakolwiek szkoda. W szczególności odesłanie w ogłoszeniu o zamówieniu do strony internetowej, na której opublikowano pełną specyfikację istotnych warunków zamówienia, nie spowodowało ograniczenia w dostępie do informacji, gdyż po zapoznaniu się z ogłoszeniem, oferenci zapoznawali się też z warunkami udziału w postępowaniu, zamieszczonymi w SIWZ – bez tego bowiem nie byliby w stanie przygotować oferty na wykonanie robót budowlanych. Skarżąca podkreśliła, że wysokość korekt finansowych powinna, co do zasady, odpowiadać wartości nieprawidłowości, tymczasem organ przy wydawaniu decyzji nie uwzględnił ( zgodnie z zasadą proporcjonalności), zakresu i następstw finansowych stwierdzonych wad postępowania. Skarżąca podniosła też, że w podstawie prawnej decyzji powołano się na zapisy Narodowych Strategicznych Ram Odniesienia, przyjętych przez Radę Ministrów w dniu 29 listopada 2006 r., bez odwołania się do konkretnego zapisu, który przyznawałby Zarządowi Województwa prawo do ustalania programu. Ponadto zapisy tego dokumentu nie spełniają, zdaniem strony, kryterium źródeł prawa na tyle, by mogły być podstawą do wydawania "taryfikatorów kar". Przy tak sformułowanych ramach prawnych Zarząd Województwa podjął uchwalę Nr 1661/111/08 z dnia 24 czerwca 2008 r. w sprawie przyjęcia dokumentu pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE". Dopiero jednak w nowelizacji uchwały Zarządu Województwa z dnia 6 lipca 2010 r. nr 4606/10 pojawiło się przywołanie zapisów art. 25 i 26 ust 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Gmina negocjowała umowę o wiele wcześniej zanim nowelizację wprowadzono, przed podpisaniem umowy treść nowelizacji uchwały Zarządu Województwa nie była Gminie znana ani okazywana. Przedstawiciele Gminy nie byli zapoznawani z uchwałą Zarządu Województwa D. jako aktem kierownictwa wewnętrznego. Odpowiadając na skargę IZ wniosła o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 30 maja 2014 r. (sygn. akt III SA/Wr 72/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę uznając, że IZ niezasadnie - w jednej decyzji - ustaliła oraz nałożyła na stronę korektę finansową i jednocześnie orzekła o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, tj. równocześnie zastosowała dwie odrębne od siebie instytucje, tymczasem organ powinien wydać osobne decyzje: jedną – "o ustaleniu i nałożeniu obowiązku korekty finansowej", drugą – "o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań". Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej wniesionej przez IZ, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 października 2015 r. (sygn. akt II GSK 2077/14) uchylił ww. wyrok i sprawę przekazał sądowi I instancji do ponownego rozpoznania wskazując, że ustalenie i nałożenie korekty finansowej nie wymaga wydania odrębnej decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, ponownie rozpoznając sprawę, wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016 r. (sygn. akt III SA/Wr 195/16) oddalił skargę Gminy B. na decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że zebrany przez organ materiał dowodowy potwierdza, iż w rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki do nałożenia korekty finansowej, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j.: Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm. - dalej jako: "u.z.p.p.r."). W przypadku odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi i wydawania decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań wskazano ogólnie na przepisy o finansach publicznych (art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r.), czyli art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm. - dalej: "u.f.p."), według którego, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1/ wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2/ wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3/ pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, tj. decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków wydawanej przez organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej, po bezskutecznym upływie 14- dniowego terminu od wezwania beneficjenta do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności. Sąd I instancji wskazał, że materialnoprawną podstawą do ustalania i nakładania korekt finansowych - do której odsyła wprost art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. - jest art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE.L.210 z 31 lipca 2006 r. ze zm. – dalej jako: "rozporządzenie nr 1083/2006"). Stosownie do dyspozycji art. 98 ust. 2 tego rozporządzenia, państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Zgodnie z art. 2 pkt 3 rozporządzenia nr 1083/2006 dla jego celów termin "operacja" oznacza: projekt lub grupę projektów wybranych przez instytucję zarządzającą danym programem operacyjnym lub na jej odpowiedzialność, zgodnie z kryteriami ustanowionymi przez komitet monitorujący i realizowanych przez jednego lub więcej beneficjentów, pozwalające na osiągnięcie celów osi priorytetowej, do której odnosi się ta operacja. Z kolei pojęcie "nieprawidłowość" oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego (art. 2 pkt 7 rozporządzenie nr 1083/2006). Sąd wskazał, iż zarówno Komisja Europejska, jak również TSUE przyjmują szeroką wykładnię przesłanki naruszenia prawa unijnego, obejmującą zarówno naruszenie prawa unijnego, jak i prawa krajowego. Oznacza to, że do popełnienia nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 dochodzi również wtedy, gdy naruszony został przepis krajowy ustanawiający wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowanych z budżetu Unii, przyjęty w obszarach nieuregulowanych prawem unijnym lub ustanawiający wymogi bardziej rygorystyczne od tych, które wynikają z prawa Unii. W konsekwencji uznano, że wykrycie naruszenia prawa Unii Europejskiej czy też prawa krajowego i uznanie go za nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 skutkuje powstaniem obowiązków ustanowionych prawem unijnym, w tym obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo, nałożenia korekty finansowej itd. W rozpoznawanej sprawie oceny, czy doszło do naruszenia procedur i przepisów stosowanych przy realizacji programu operacyjnego, a w konsekwencji do nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 należało dokonać mając na uwadze m.in. przepisy ustawy - Prawo zamówień publicznych, do których stosowania odsyła wprost w § 12 zawarta przez skarżącą umowa z dnia [...] lipca 2010 r. o dofinansowanie projektu. W tym kontekście Sąd wskazał, że wymogi dotyczące ogłoszenia o zamówieniu w ramach procedury przetargu nieograniczonego określa art. 41 u.p.z.p, który w dacie postępowania przetargowego dotyczącego zamówienia na realizację przedmiotowego zadania stanowił, że "ogłoszenie o zamówieniu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, zawiera co najmniej: (...) 3) adres strony internetowej, na której zamieszczona będzie specyfikacja istotnych warunków zamówienia (...) 7) warunki udziału w postępowaniu oraz opis sposobu dokonywania oceny spełnienia tych warunków". Zawarte w tym przepisie określenie "co najmniej" oznacza, że określa on minimalne wymogi, które odnoszą się do każdego ogłoszenia o przetargu nieograniczonym. Mając na względzie powyższe Sąd podzielił stanowisko IZ co do tego, że wymóg podania w samym ogłoszeniu o zamówieniu warunków udziału w postępowaniu oraz opis sposobu dokonywania oceny spełnienia tych warunków nie może być zastąpiony poprzez odesłanie do SIWZ. Obowiązek bowiem publikowania na stronie internetowej zamieszczonych na stronie internetowej SIWZ od dnia zamieszczenia ogłoszenia o zamówieniu w Biuletynie Zamówień Publicznych albo publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wynika z art. 42 w zw. z art. z art. 41 pkt 3 u.p.z.p. i jest to warunek niezależny od określonego w art. 41 pkt 7 u.p.z.p. Udostępnienie SIWZ na stronie internetowej ma na celu zapewnienie jej kompletności i jest szczególnie istotne z uwagi na to, że obejmuje także wszystkie dokumenty i załączniki składające się na SIWZ. W szczególności dotyczy to dokumentacji projektowej oraz specyfikacji technicznej wykonania i odbioru robót budowlanych, za pomocą których zamawiający opisuje przedmiot zamówienia (art. 31 ust. 1 p.z.p.), który to opis należy zawrzeć w SIWZ (art. 36 ust. 1 pkt 3 p.z.p.). Ogłoszenie o zamówieniu jest natomiast pierwszą tzw. zewnętrzną czynnością zamawiającego, stąd konieczne jest podanie w nim dokładnych i szczegółowych informacji dotyczących sytuacji wykonawcy i formalności niezbędnych do oceny, czy spełnia minimalne wymogi ekonomiczne, finansowe i techniczne, spełnienie tych kryteriów bowiem będzie decydowało o dopuszczeniu oferentów do udziału w postępowaniu. Dalej Sąd zauważył, że w realiach badanej sprawy strona skarżąca nie zaprzeczyła, że w sprawie doszło do naruszenia art. 41 pkt 7 p.z.p. Z niepodważonych ustaleń organu, znajdujących oparcie w materiale dowodowym zebranym w aktach administracyjnych, wynika bowiem, że zawarty w ogłoszeniu o zamówieniu na roboty budowlane dla działania "[...]" opis warunków udziału w postępowaniu oraz sposobu oceny ich spełnienia (sekcja III, pkt 3) sprowadzał się do stwierdzenia: "Ocena dokonana zostanie na podstawie złożonych dokumentów, wymienionych w sekcji IV ogłoszenia, wg formuły spełnia/nie spełnia". Dokumenty takie nie zostały nadto wymienione w sekcji IV (która dotyczy procedury), gdzie podano jedynie odnośnik do strony internetowej, na której umieszczono SIWZ. Tak sformułowanego ogłoszenia nie można uznać za spełniające wymogi wynikające z art. 41 pkt 7 p.z.p. Sąd nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, iż w decyzji nie wykazano szkody dla budżetu UE, jaką takie działanie mogło wyrządzić wywodząc, że nieprawidłowe jest rozumowanie, iż dla stwierdzenia nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 i możliwości zastosowania korekt finansowych w oparciu o art. 98 ust. 2 tego rozporządzenia, konieczne jest wykazanie, że zaistniała szkoda rzeczywista. Sąd stanął na stanowisku, iż podstawy do zastosowania ww. przepisów nie sprowadzają się do sytuacji, w których szkoda rzeczywiście powstała, ale obejmują również przypadki samej możliwości jej spowodowania przez jakiekolwiek naruszenie prawa wspólnotowego. Wykładnia przesłanki naruszenia prawa wspólnotowego przyjmowana przez Komisję Europejską i przez ETS jest szeroka, gdyż uznaje się, że przesłanka ta jest spełniona w przypadku naruszenia zarówno prawa unijnego, jak i prawa krajowego, a także, że wystarczy już tylko wykazanie, że określone nieprawidłowości, powstałe wskutek zachowania beneficjenta mogły jedynie (choć nie musiały) narazić ogólny budżet Unii Europejskiej na uszczerbek, co jest kategorią znacznie szerszą od utraconych korzyści, o których mowa w art. 363 § 2 Kodeksu cywilnego. Wystarcza zatem sama hipotetyczna możliwość powstania szkody w budżecie ogólnym UE. Sąd I instancji stwierdził, że wbrew stanowisku skarżącej, do zastosowania korekty finansowej nie jest konieczne wykazanie przez instytucję zarządzającą rzeczywistej szkody (straty finansowej), gdyż wystarczająca jest już sama możliwość jej powstania rozumiana jako możliwość uszczuplenia środków unijnych. Już tylko z samego dokumentu "Wymierzanie korekt finansowych", z części dotyczącej ustalania wysokości rzeczywistej szkody (tj. metodą dyferencyjną), wynika, że ustalenie wysokości szkody dokonywane jest na podstawie dokumentacji przetargowej – tak więc założenie jest takie, że już analiza tej dokumentacji dostarcza informacji o ewentualnym wystąpieniu szkody w powyższym rozumieniu – co powinien mieć na uwadze zamawiający już w momencie sporządzania dokumentacji przetargowej. Z tego punktu widzenia nie jest konieczne wykazanie przez IZ, że oferenci występowali z pytaniami w wyniku niejasności w ogłoszeniu lub że faktycznie któraś ze złożonych ofert została przez Zamawiającego odrzucona (choć w niniejszej sprawie, jak wskazano w zaskarżonej decyzji, jeden z oferentów został wykluczony z toczącego się postępowania z uwagi na niewykazanie spełnienia warunków udziału w postępowaniu – a więc akurat tej przesłanki, do której bezpośrednio odnosiło się stwierdzone naruszenie procedury przetargowej). Znaczenie ma natomiast to, że stwierdzone naruszenie przepisów p.z.p. mogło – choćby potencjalnie - doprowadzić do rezygnacji z udziału w przetargu przez innych oferentów, którzy wskutek opisanych uchybień w redakcji ogłoszenia nie przystąpili do przetargu (przez co nie sposób przyjąć, jaką szkodę poniósł budżet ogólny UE). Sąd przechodząc do oceny podstawy nałożenia na skarżącą gminę korekty finansowej wskazał, że materialnoprawną podstawę do ustalania i nakładania korekt finansowych stanowił art. 98 rozporządzenia nr 1083/2006 i art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r., odsyłający wprost do ww. przepisu rozporządzenia. Natomiast podstawa prawna do odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawania decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, wynikała z art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. i art. 207 u.f.p. Taryfikator korekt finansowych - opracowany przez Ministra Rozwoju Regionalnego i opierający się na Wytycznych Komisji Europejskiej z dnia 29 listopada 2007 r., dotyczących określania korekt finansowych w odniesieniu do wydatków współfinansowanych z funduszy strukturalnych oraz Funduszu Spójności w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zamówień publicznych i przyjęty odpowiednią uchwałą Zarządu Województwa D. - nie stanowi podstawy prawnej do nakładania korekt finansowych, a jedynie implementując wytyczne Komisji, ma charakter narzędzia pomocniczego stosowanego w celu wypracowania jednolitego podejścia przy określaniu wielkości korekt za naruszenia procedur udzielania zamówień publicznych, których skutki finansowe są trudne bądź niemożliwe do oszacowania. W kwestii zarzutów dotyczących zastosowania "Taryfikatora" w brzmieniu nieobowiązującym na dzień zawarcia umowy Sąd stwierdził, że organ zastosował "Taryfikator" przyjęty uchwałą nr 3332/IV/12 z dnia 12 grudnia 2012 r., tj. obowiązujący w dniu sporządzenia informacji pokontrolnej, nie zaś uchwałę nr 4606/III/10 z dnia 2 lipca 2010 r., która obowiązywała w dniu podpisania umowy i wszczęcia postępowania przetargowego. Sąd stanął na stanowisku, że uchwała tego rodzaju nie jest aktem normatywnym powszechnie obowiązującym. Obowiązuje jedynie beneficjentów w ich stosunkach prawnych z Instytucją Zarządzającą i tylko w powiązaniu z umową o dofinansowanie. Inaczej mówiąc, obowiązuje tylko przez jej włączenie do umowy. Zarząd Województwa, będący stroną tej umowy, nie ma możliwości jednostronnego wprowadzenia do niej zmian. W tej sytuacji nie ma znaczenia, że Zarząd Województwa, po podpisaniu umowy podjął w tym przedmiocie nową uchwałę w 2012 r., która uchyliła uchwałę poprzednią. Zdaniem Sądu, strony umowy obowiązywała nadal uchwała nr 4606/III/10 z dnia 2 lipca 2010 r. do której odnosi się umowa o dofinansowanie, albowiem z treści zapisu (§ 13 pkt 14 umowy o dofinansowanie), że "zastosowanie mają korekty wskazane w Poradniku dla Beneficjenta w ramach RPO WD oraz dostępne na stronie internetowej www.mrr.gov.pl i www.rpo.dolnyslask.pl" wywieść należy, że odwołuje się do tekstów uchwał Zarządu Województwa opublikowanych w dacie zawarcia umowy, a nie do uchwał Zarządu publikowanych ewentualnie w przyszłości. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, wskazane zdarzenia rodzące obowiązek nałożenia korekty miały miejsce w trakcie postępowania przetargowego przeprowadzonego przed przyjęciem uchwały nr 3332/IV/12. Sąd zwrócił uwagę, że organ, rozpatrując ponownie sprawę, dokonał porównania dokumentu obowiązującego na dzień przeprowadzenia przez zamawiającego postępowania przetargowego i podpisania umowy o dofinansowanie z tekstem obowiązującym na dzień sporządzenia informacji pokontrolnej stwierdzając, że oba dokumenty przewidywały za analogiczne naruszenie wskaźnik procentowy korekty finansowej na poziomie 5 %. Zastosowanie innego "Taryfikatora" nie miało zatem istotnego wpływu na wynik sprawy w zakresie ustalenia wielkości wskaźnika korekty finansowej. Odnosząc się na koniec do zarzutów strony, że w dacie negocjowania umowy nie obowiązywała nowelizacja uchwały Zarządu Województwa z dnia 6 lipca 2010 r. nr 4606/10, w której to dopiero pojawiło się przywołanie przepisów art. 25 i 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. (podczas, gdy takiego odesłania nie było w powołanym jako podstawa obowiązującej w dniu podpisania umowy uchwały nr 1661/III/08 z dnia 24 czerwca 2008 r. "Wymierzenie korekt finansowych...." Rozporządzeniu nr 1083/2006), Sąd zauważył, że umowę podpisano z dniem [...] lipca 2010 r., a więc już w dacie obowiązywania powołanej na wstępie nowelizacji. Strona zatem miała, a w każdym razie mogła mieć, świadomość, co do stanu prawnego obowiązującego w dacie zawarcia umowy i nie może w chwili obecnej powoływać się na odmienne przekonanie co do obowiązujących w tej dacie regulacji prawnych. Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok tut. Sądu z dnia 13 kwietnia 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd II instancji wskazał, iż stanowisko organu uznające, że każde naruszenie p.z.p. stanowi wydatkowanie środków z naruszeniem przepisów prawa, a to z kolei zawsze wywołuje potencjalną szkodę w budżecie UE jest zbyt radykalne, a zatem błędne. Przepisy bowiem prawa znajdujące zastosowanie w sprawie nie uzasadniają poglądu, że każde naruszenie prawa przy wydatkowaniu środków z budżetu UE skutkuje obowiązkiem nakładania korekt i żądania zwrotu środków. NSA wskazał, iż zgodnie z art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, "nieprawidłowość" to jakiekolwiek naruszenia przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby powodować szkodę w budżecie UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Stąd zasadniczą przesłanką nakładania korekt i żądania zwrotu jest rzeczywisty albo potencjalny, nieuzasadniony wydatek z budżetu UE. Odnosząc się do orzecznictwa luksemburskiego Sąd kasacyjny wskazał, iż przesłanką żądania zwrotu środków nie jest każde naruszenie prawa wspólnotowego, lecz tylko takie, które może zostać określone jako nieprawidłowość, tzn. powodujące lub mogące spowodować szkodę w budżecie Unii Europejskiej. Tego rodzaju okoliczność powinna zaś zostać niewątpliwie wykazana przez organ w decyzji nakazującej zwrot środków z funduszy europejskich. Dalej NSA wskazało, iż w sprawie niniejszej, zgodnie z § 12 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu zawartej między Beneficjentem a IZ (Zarządem Województwa D.) w dniu [...] lipca 2010 r., Beneficjent zobowiązał się m.in. do stosowania przy realizacji projektu przepisów p.z.p. Zgodnie natomiast z § 12 ust. 14 umowy, za naruszenie przepisów dotyczących zamówień publicznych w ramach realizowanego Projektu, w przypadkach naruszeń tych przepisów, dla których nie jest możliwe oszacowanie nieprawidłowo wydatkowanej kwoty IZ ustala korekty finansowe, które są określone w Poradniku dla Beneficjenta w ramach RPO WD oraz dostępne na stronie internetowej www.mrr.gov.pl i www.rpo.dolnyslask.pl., co sprowadzało się do ustalenia i nałożenia względem Beneficjenta korekty finansowej określonej w "Taryfikatorze", pomniejszającej w ten sposób dofinansowanie o określoną kwotę stwierdzonej nieprawidłowości. Oznacza to, że obowiązkiem Beneficjenta było stosowanie procedur przewidzianych w p.z.p., zaś uprawnieniem IZ było nakładanie korekt finansowych w przypadku naruszenia p.z.p., zgodnie z treścią "Taryfikatora" wprowadzonego uchwałą nr 4606/10 z dnia 6 lipca 2010 r. Użycie w umowie określenia, że IZ "ustala korekty finansowe" nie oznacza oczywiście dowolności, a jedynie uprawnienie do ich nakładania w wysokości określonej "Taryfikatorem", w sytuacji kiedy istnieją podstawy prawne do nałożenia korekty, gdyż IZ nakładając korekty musi działać w zgodzie z uregulowaniami europejskimi i polskimi, zatem jest zobligowana do zbadania, czy w konkretnej sytuacji naruszenie p.z.p. stanowi "nieprawidłowość" w rozumieniu rozporządzenia nr 1083/2006, która jest podstawą nałożenia korekty, tzn. czy stanowi taką nieprawidłowość, która powoduje lub może powodować szkodę w budżecie UE. Dopiero po ustaleniu tej zależności między naruszeniem prawa a rzeczywistą lub potencjalną szkodą można posłużyć się wydanymi przez Ministra Rozwoju Regionalnego Wytycznymi do określania korekt finansowych i zawartym w nich "Taryfikatorem". Mając na względzie powyższe, obowiązek stosowania p.z.p. ukierunkowanego na stosowanie procedur służących zachowaniu uczciwej konkurencji i równe traktowanie wykonawców oraz przyjęty na płaszczyźnie europejskiej sposób rozumienia "nieprawidłowości" Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że dla stwierdzenia nieprawidłowości, o której mowa w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, nie jest wystarczające samo wskazanie zaistnienia możliwości utrudnienia uczciwej konkurencji (tj. stwierdzenia jedynie naruszenia art. 41 pkt 7 p.z.p. poprzez odesłanie w zakresie nim objętym do SIWZ) uznając, iż mimo, że takie działanie stanowi naruszenie prawa (przepisów p.z.p.), to nie może być automatycznie kwalifikowane jako "nieprawidłowość", o której mowa w art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006. Konieczne jest bowiem logiczne wykazanie, że sygnalizowane braki samego ogłoszenia pociągnęły za sobą powstanie szkody lub że w tych konkretnych okolicznościach faktycznych taka szkoda mogła nastąpić wskutek naruszenia zasady konkurencyjności poprzez choćby uprawdopodobnienie wykluczenia pewnej grupy potencjalnych oferentów. Przyjęcie w tym zakresie, że znaczenie ma to, iż stwierdzone naruszenie p.z.p. mogło choćby potencjalnie doprowadzić do rezygnacji z udziału w przetargu przez innych oferentów, którzy wskutek opisanych uchybień w redakcji ogłoszenia nie przystąpili do przetargu (przez co nie sposób przyjąć, jaką szkodę poniósł budżet ogólny UE) – zdaniem Sądu II instancji – uznać należy za niewystarczające. Uznanie za "nieprawidłowość" skutkującą nałożeniem korekty, każdego naruszenia prawa, bez powiązania tego naruszenia z wykazaniem niebezpieczeństw potencjalnej szkody stanowi bowiem naruszenie art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006. Odnosząc się do podniesionego zarzutu skargi kasacyjnej podnoszącego zaaprobowanie przez Sąd I instancji nieprawidłowości w zakresie stosowanego w sprawie "Taryfikatora" NSA wskazał, że jest on nietrafny. W tym kontekście podał, że Sąd I instancji wyjaśnił że – pomimo błędnego powołanie się przez IZ na "Taryfikator" przyjęty uchwałą nr 3332/IV/12 z dnia 12 grudnia 2012 r. (co nie miało wpływu na wynik sprawy) – obowiązywał ten dokument z dnia podpisania umowy, czyli "Taryfikator" w brzmieniu nadanym uchwałą Zarządu Województwa D. nr 4606/10 z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie zmiany uchwały nr 1661/III/08 Zarządu Województwa D. z dnia 24 czerwca 2008 r. w sprawie przyjęcia dokumentu pn. "Wymierzanie korekt za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013. Także zawarty w skardze kasacyjnej zarzut polegający na tym, że w treści przedmiotowego "Taryfikatora", tj. w tabeli 4 odnoszącej się do "zamówień, które nie są objęte dyrektywą 2004/18/WE" (czyli - tak jak w rozpoznawanej sprawie - zamówień opiewających na kwoty nie przekraczające wartości progowych, od których zastosowanie ma wymieniona dyrektywa) - nie zostało określone w rubryce: "Kategoria naruszenia" zarzucane Gminie naruszenia art. 41 pkt 7 p.z.p. – zdaniem NSA - należało uznać za chybiony, gdyż § 2 ww. uchwały nr 4606/10 (wprowadzając zmianę do § 1 ust. 3 uchwały nr 1661/III/08) stanowił, że "wymierzając korektę finansową w zakresie udzielonego zamówienia publicznego w przypadku stwierdzenia naruszeń ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 19, poz. 177 z późn. Zm.), które nie zostały uwzględnione w katalogach kategorii naruszeń zawartych we właściwych Tabelach nr 2-4 Załącznika do dokumentu pn. "Wymierzanie korekt za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE", stosuje się wskaźniki procentowe przypisane do odpowiedniej lub najbliższej rodzajowo kategorii naruszenia znajdującego się w Tabeli nr 1 Załącznika do ww. dokumentu". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja IZ z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. określającą kwotę środków przypadających do zwrotu dla projektu pt. "[...]" w kwocie 55.513,83 zł. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest to, iż stanowiła już ona przedmiot dwukrotnej kontroli ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, który to wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017 r. uchylił wyrok Sądu I instancji z dnia 13 kwietnia 2016 r. oddalający skargę Beneficjenta uznając za nieprawidłowe stanowisko organu traktujące każde naruszenie p.z.p. za wydatkowanie środków z naruszeniem przepisów prawa, które zawsze wywołuje potencjalną szkodę w budżecie UE. Z szeroko opisanymi w części historycznej niniejszego uzasadnienia poglądami wyrażonymi przez Sąd II instancji tut. Sąd jest związany. Zgodnie bowiem z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, o którym mowa w przywołanym przepisie, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy. Może ona dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji lub postanowienia (por. np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 662/16, CBOSA). Co więcej – art. 190 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić wykładni prawa dokonanej przez NSA w jego wcześniejszym orzeczeniu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej (por. WSA w Warszawie z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 214/17, CBOSA). Mając zatem na względzie powyższe, Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko w przywołanym wyżej orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazując, iż bezsporną z punktu widzenia realiów badanej sprawy pozostaje okoliczność, naruszenia procedury przetargowej polegająca na zaniechaniu zamieszczenia w ogłoszeniu o zamówieniu warunków udziału w postępowaniu. Zgodnie bowiem z obowiązującym wówczas brzmieniem art. 40 ust. 1 pkt 7 ogłoszenie o zamówieniu powinno zawierać m.in. warunki udziału w postępowaniu oraz opis sposobu dokonywania oceny spełnienia tych warunków. Tymczasem w realiach badanej sprawy benficjent ograniczył się li tylko – w części III.3) ogłoszenia o zamówieniu do wskazania, że: "Ocena dokonana zostanie na podstawie złożonych dokumentów wymienionych w sekcji IV, wg formuły spełnia/nie spełnia". Jednocześnie odesłano do sekcji IV ogłoszenia, w której punkcie IV.4.1. znajdowała się jedynie informacja o adresie strony internetowej, na której była dostępna Specyfikacja Istotnych Warunków Zamówienia. W tych też okolicznościach nie budzi wątpliwości, iż działanie beneficjenta odsyłające w zakresie podania warunków udziału w postępowaniu na etapie ogłaszania przetargu do strony internetowej, na której umieszczono SIWZ stanowi – jak słusznie zauważył organ - naruszenie art. 41 pkt 7 p.z.p., czego to nie kwestionuje strona skarżąca. Samo jednak w sobie stwierdzenie niniejszego uchybienia i tym samym nie jako "automatycznie" wskazana przez organ możliwość utrudnienia uczciwej konkurencji nie jest już jednak wystarczające dla stwierdzenia nieprawidłowości, o której mowa w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, a w dalszym rezultacie - do orzeczenia o obowiązku zwrotu przez beneficjenta środków na podstawie art. 207 ust. 1 u.f.p. Zgodnie z tym przepisem, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9. Wykorzystaniem środków niezgodnie z przeznaczeniem jest zapłata za zrealizowane zadania inne niż te, na które środki przyznano, czyli sfinansowane zadania będące poza zakresem rzeczowym projektu, na który środki przekazano, wydatki niezwiązane bezpośrednio z realizacją projektu, nieprzyczyniające się do osiągnięcia celu określonego w umowie o dofinansowanie, które nie mogą zostać uznane za kwalifikowalne. Przeznaczenie oznacza określenie, któremu ma służyć dana rzecz, przekazanie dla kogoś, na czyjś użytek, zastosowanie. Z kolei naruszenie procedur przy wykorzystaniu środków dotyczy przede wszystkim procedur wskazanych w umowie o dofinansowanie projektu, zawieranej na podstawie art. 206 u.f.p., w szczególności w zakresie zamówień publicznych. Materialno-prawną podstawą do ustalania i nakładania korekt finansowych jest art. 98 powołanego rozporządzenia nr 1083/2006. Stosownie do dyspozycji art. 98 ust. 2 tego rozporządzenia, państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Przez określony w prawodawstwie unijnym zwrot "nieprawidłowość" rozumie się jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby powodować szkodę w budżecie UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego (art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006). Tym samym w realiach badanej sprawy, aby można było mówić o tak pojmowanej nieprawidłowości koniecznym było wykazanie - jak to zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2017 r. – że samo wskazanie zaistnienia możliwości utrudnienia uczciwej konkurencji (tj. stwierdzenie jedynie naruszenia art. 41 pkt 7 p.z.p.) nie jest wystarczające do przyjęcia wystąpienia tejże nieprawidłowości. Konieczne jest bowiem logiczne powiązanie braków samego ogłoszenia z powstaniem szkody lub wykazania, że w tak kształtujących się okolicznościach stanu faktycznego taka szkoda mogła nastąpić wskutek naruszenia zasady konkurencyjności już chociażby przez uprawdopodobnienie wykluczenia pewnej grupy potencjalnych oferentów. Tym samym koniecznym było wykazanie swoistego związku przyczynowego między stwierdzonym naruszeniem prawa a rzeczywistą lub potencjalną szkodą w budżecie UE, przy czym przez szkodę realną rozumiemy taką, którą da się łatwo konkretnie zmierzyć i określić jego wysokość. Samo zaś wykazanie, że określone nieprawidłowości powstałe wskutek zachowania się beneficjenta mogły prowadzić do narażenia ogólnego budżetu Unii Europejskiej na uszczerbek, nawet bliżej niewykazany (bo "potencjalny" właśnie) stanowi kategorię szkody w jej ujęciu "potencjalnym". Niewątpliwym jest więc to, że rzeczą organów orzekających o zwrocie środków jest wykazanie, że poprzez naruszenie określonej procedury zachodziło niebezpieczeństwo wystąpienia szkody. Mając zatem na względzie powyższe przyjąć trzeba, że uchybieniem ze stronu organu było w realiach rozpoznawanej sprawy poprzestanie wyłącznie na stwierdzeniu, iż nie można wykluczyć, że przez zaniechanie umieszczenia w treści ogłoszenia o zamówieniu publicznym informacji w zakresie warunków udziału w postępowaniu, wykonawcy zainteresowani zamówieniem mogli nie złożyć ofert z uwagi właśnie na taką treść ogłoszenia, a ich oferty mogły okazać się korzystniejsze od oferty wybranej w wyniku przeprowadzonego postępowania. Sama zatem konstatacja organu, iż nie można wykluczyć, że doszło do sytuacji, w której potencjalny wykonawca, po zapoznaniu się z zapisami ogłoszenia o zamówieniu, nie będąc w stanie ocenić, czy będzie zdolny do wykonania zadania, zrezygnował z ubiegania się o udzielenie tegoż zamówienia nie jest wystarczająca do przyjęcia wystąpienia nieprawidłowości, o której mowa w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 i z tego też względu należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa D. z dnia [...] sierpnia 2013 r. Z punktu bowiem widzenia obowiązujących regulacji konieczne jest wykazanie związku pomiędzy ewentualnym brakiem dostępu do informacji w ogłoszeniu o przetargu o warunkach udziału w postępowaniu, a powstaniem szkody w budżecie UE. Tego zaś w realiach badanej sprawy zabrakło, co też nie pozwalało na pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonych decyzji. Mając zatem na względzie powyższe uchybienie obligujące do wyeliminowania zaskarżonych decyzji Sąd jedynie marginalnie – odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących nieprawidłowości zastosowania Taryfikatora – chce wskazać, że ustalenie zasad wymierzania korekt finansowych za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych, obejmujących programy współfinansowane ze środków funduszy Unii Europejskiej w latach 2000-2006 oraz 2007-2013, dokonano w dokumencie Ministerstwa Rozwoju Regionalnego zatytułowanym "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE". Dokument ten opracowano na podstawie Wytycznych Komisji Europejskiej dotyczących określania korekt finansowych w odniesieniu do wydatków z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w przypadku naruszeń przepisów w zakresie zamówień publicznych. Powyższy dokument Ministerstwa Rozwoju Regionalnego został dostosowany do potrzeb Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa D. w perspektywie finansowej 2007-2013 przez Zarząd Województwa D. przez przyjęcie uchwały z dnia 24 czerwca 2008 r. (Nr 1661/III/08) pn. "Wymierzenie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE", który następnie został zmieniony uchwałą Zarządu Województwa D. nr 1661/III/08 z dnia 6 lipca 2010 r. Z tego też względu – jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny – to ten dokument, obowiązujący w dniu podpisania umowy o dofinansowanie, obowiązywał jako podstawa do nałożenia korekt finansowych w przypadku naruszenia p.z.p., a powoływanie się na jego treść nie stanowi naruszenia prawa. Konkludując, uznając, iż w realiach badanej sprawy doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji. Natomiast stosownie do dyspozycji art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględnił wniosek strony skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Rozpoznając sprawę ponownie właściwy organ powinien uwzględnić uwagi Sądu przedstawione w uzasadnieniu, mając na względzie przywołane powyżej okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy.