III SA/Wr 472/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi "A", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji do zwrotu, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z [...] lipca 2014 stowarzyszenie "A" (zwane dalej wnioskodawcą, skarżącym lub stroną), wniosło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] maja 2014 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z [...] kwietnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia do zwrotu kwoty 3800,00 złotych z tytułu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniony statusem organizacji pożytku publicznego posiadanym przez skarżącego oraz jego działalnością non profit. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06). Zwrócić zatem uwagę należy, iż przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja osobista daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] maja 2014 r. z uwagi na brak dowodów świadczących o szczególnej sytuacji skarżącego, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący poza powołaniem się na status organizacji pożytku publicznego i prowadzoną działalność non profit nie odniósł się do wskazanych na wstępie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania kwestionowanego aktu. Stąd też Sąd nie mógł odnieść się w sposób merytoryczny do złożonego wniosku, nie zawierającego jakiejkolwiek argumentacji zmierzającej do wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić bądź do powstania szkody w znacznych rozmiarach bądź do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że - zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Stąd brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FZ 134/13, 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12). Mając na uwadze wskazane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, postanowił jak w sentencji.