III SA/Wr 48/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi "A" SP z.o.o. w J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2013 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów; wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów. W skardze zawarto ponadto "wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji". Uzasadniając wniosek strona skarżąca przywołując obszernie orzecznictwo sądów administracyjnych wskazała, że brak wstrzymania wykonania decyzji wywoła nieodwracalne dla niej i prowadzonej przez nią działalności gospodarczej skutki. Uprawdopodobniając zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 1 p.p.s.a podkreśliła, że wykonanie zaskarżonej decyzji w chwili gdy zawarła z innymi podmiotami umowy na wywóz odpadów spowoduje pociągnięcie jej do odpowiedzialności przez kontrahentów przez co nie tylko nie otrzyma wynagrodzenia za zawarte umowy, ale zostanie obciążona karami umownymi i może ponieść odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę. Podniosła również, że "zarówno dobrowolne wykonanie ciążącego obowiązku, jak również ściągnięcie wszelkich należności w trybie postępowania egzekucyjnego znacznie pogorszy jej sytuację finansową". Na koniec wniosku strona skarżąca podniosła, że zobowiązuje się do dostarczania na żądanie Sądu wszelkich dokumentów i innych dowodów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie zaś art. 61 § 3 zdanie 1 tej samej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym – wedle zdania 3 w § 3 art. 61 – dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji unormowana przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nadto podkreślenia wymaga, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny samego kwestionowanego orzeczenia, tj. czy jest ono zgodne z prawem (zaskarżona decyzja, do momentu jej uchylenia, korzysta z domniemania zgodności z prawem). Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 powołanej ustawy ma natomiast charakter szczególny. Jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Dodatkowego podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony. To z kolei oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżąca, choć przywołała wiele orzeczeń w tym zakresie, nie uzasadniła w zasadzie, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia strona skarżąca przywołała jedynie dość ogólnikowe stwierdzenia tj: "brak wstrzymania wykonania decyzji wywoła nieodwracalne skutki dla strony i prowadzonej przez nią działalności gospodarczej", "dobrowolne wykonanie ciążącego obowiązku, jak również ściągnięcie wszelkich należności w trybie postępowania egzekucyjnego znacznie pogorszy jej sytuację finansową". Jedyną w zasadzie okolicznością, którą przywołała strona skarżąca, a która mogłyby uzasadniać, iż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania wobec niej trudnych do odwrócenia skutków, był fakt zawarcia przez nią umów na wywóz odpadów. Wykonanie zatem zaskarżonej decyzji spowodowałby – zdaniem strony skarżącej - pociągnięcie jej do odpowiedzialności przez kontrahentów, nieotrzymanie wynagrodzenia za zawarte umowy oraz konieczność uiszczenia kar umownych. Jednocześnie jednak strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających wskazaną okoliczność. Podniosła wprawdzie, "że zobowiązuje się do dostarczania na żądanie Sądu wszelkich dokumentów i innych dowodów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji", aczkolwiek okoliczność ta nie może wpłynąć w żaden sposób na ocenę jej wniosku. Sąd bowiem orzeka o wstrzymaniu wykonania decyzji przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony. To w jej interesie leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Co więcej twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jej sytuację. Brak zaś takiego odniesienia – co niewątpliwie miało miejsce w rozpatrywanej sprawie - uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (podobnie: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 2011 r., II GSK 373/11, LEX nr 783884; z dnia 3 lutego 2011 r., I OZ 74/11, LEX nr 741996; z dnia 18 marca 2010 r., II FSK 502/09, LEX nr 569795; z dnia 1 października 2009 r., I FSK 1312/08, LEX nr 573178; z dnia 30 lipca 2009 r., I OZ 754/09, LEX nr 552410; z dnia 19 czerwca 2009 r., II GSK 466/09, LEX nr 563508; z dnia 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, LEX nr 564208; z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347). Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił, jak w sentencji.