III SA/Wr 480/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 września 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. komandytowej w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty długu celnego – podatku od towarów i usług oddala skargę. Na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] nr [...] z dnia [...] r. "A" Sp. komandytowa (dalej także: strona, spółka, skarżąca) zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar opisany jako [...] kpl., klasyfikując go według kodu TARIC 8531 20 20 90. W wyniku powtórnej kontroli [...] wraz z dokumentami przyległymi do odprawy celnej, dokonanej w oparciu o art. 78 WKC oraz mając na uwadze ustalenia zawarte w Protokole kontroli nr [...] z dnia [...] r., organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie klasyfikacji taryfowej importowanego towaru. Organ l instancji rozszerzył postępowanie o weryfikację wartości celnej, wzywając Spółkę do przedłożenia określonych wyjaśnień w odniesieniu do dokumentacji finansowo-księgowej. Na podstawie materiału dowodowego, w szczególności w oparciu o wyjaśnienia strony z dnia [...] r., Naczelnik Urzędu Celnego we W. decyzją nr [...] z dnia [...] r. orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długu celnego oraz wezwał do uiszczenia odsetek od retrospektywnie zaksięgowanej kwoty długu celnego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji dokonał zmiany klasyfikacji taryfowej importowanego towaru poprzez ujęcie go w kodzie 8528 59 90 90 jako system ekranu LED do wyświetlania sygnałów wizyjnych (telebim) - na podstawie uwagi 4. do Sekcji XVI i reguły 2(a) Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej ORINS) oraz określił prawidłową wartość celną. Od tej decyzji Strona złożyła odwołanie. Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. Decyzja I instancji nie rozstrzygała kwestii podatkowej. Biorąc pod uwagę, że zmiana klasyfikacji taryfowej i kwoty długu celnego (jako elementu kalkulacyjnego dla określenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług) spowodowała zmianę wysokości należności podatkowych, organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na podstawie postanowienia z dnia [...] r., wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...], w której określił kwotę podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości. Określił też kwotę stanowiącą różnicę między podatkiem wynikającym z decyzji, a wykazanym w zgłoszeniu celnym oraz poinformował, że należy ją uiścić w raz z odsetkami. Od tej decyzji Strona odwołała się wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej wymiaru podatku od towarów i usług związanego ze zmianą wysokości cła wynikającą ze zmiany klasyfikacji celnej importowanego towaru i umorzenia postępowania w tym zakresie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej, przy jednoczesnym orzeczeniu co do istoty sprawy w części dotyczącej wymiaru podatku związanego ze zmianą wartości celnej; ewentualnie o uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Strona zarzuciła decyzji naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - art. 33 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na określeniu podatku VAT z tytułu importu w wysokości wyższej niż należna, w związku z nieprawidłową klasyfikacją celną importowanych towarów do pozycji 8528 i w konsekwencji nieprawidłowym ustaleniem podstawy opodatkowania; - art. 37 ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez określenie w decyzji wymogu odsetek od kwoty podatku stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą określoną w decyzji a kwotą pobraną na podstawie zgłoszenia celnego, w sytuacji, gdy dłużnik udowodnił, że dane podane w zgłoszeniu celnym nie wynikały z jego zaniedbania lub świadomego działania; 2) prawa procesowego, w szczególności: - art. 121 § 1, art. 122, art., 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 i art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, tj. właściwości importowanego towaru mających znaczenie dla dokonania klasyfikacji do pozycji 8529 (kod CN 8528 59 80 90) w sytuacji gdy towar powinien być klasyfikowany do pozycji CN 8531 (kod CN 8531 20 20 90). Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją nr [...]z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję I instancji. Decyzję Dyrektora Izby Celnej spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając tej decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 33 ust. 2 oraz art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r., poz. 177, ze zm.) [dalej: ustawa o VAT], poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na określeniu podatku VAT z tytułu importu w wysokości wyższej niż należna w związku z nieprawidłową klasyfikacją celną importowanego towaru do pozycji CN 8528 (kod celny CN 8528 59 80 90) i w konsekwencji nieprawidłowym ustaleniem podstawy opodatkowania; - art. 37 ust. 1a) ustawy o VAT, poprzez określenie w decyzji wymogu zapłaty odsetek od kwoty podatku stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą określoną w decyzji a kwotą pobraną na podstawie zgłoszenia celnego, w sytuacji, gdy dłużnik udowodnił, że dane podane w zgłoszeniu celnym nie wynikały z jego zaniedbania lub świadomego działania; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 i art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, tj. właściwości importowanego towaru mających znaczenie dla dokonania klasyfikacji oraz błędne określenie wysokości podatku VAT w związku z oparciem rozstrzygnięcia o Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) nr 103/2012 z 7 lutego 2012 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej, które określa klasyfikację dla potrzeb celnych towaru opisanego jako "[...] (tzw. "ściana LED")" do pozycji CN 8528 (kod celny CN 8528 59 80 90) w sytuacji gdy rozporządzenie to weszło w życie po dokonaniu zgłoszenia celnego, a wcześniejsza praktyka klasyfikowała importowany towar do pozycji CN 8531 (kod celny CN 8531 20 20 90). W związku z tymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko z zaskarżonej decyzji co do zasadności określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, objętego zgłoszeniem celnym nr [...], wnosząc o oddalenie skargi. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, ze zm.; dalej także: ustawa o VAT), podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Gdy przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Zdaniem organu jest zatem bezsporne, że kwota należnego cła, będąc składnikiem podstawy opodatkowania, ma bezpośredni wpływ na ostateczną kwotę podatku od towarów i usług. Wskazano już, że Naczelnik Urzędu Celnego we W. w decyzji z dnia [...] r. nr [...] orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długu celnego po ustaleniu prawidłowej klasyfikacji importowanego towaru. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał powody zmiany klasyfikacji taryfowej towaru. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, Dyrektor Izby Celnej podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego we W. i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja organu I instancji nr [...] z dnia [...] r., określająca wysokość należności z tytułu podatku od towarów i usług, jest konsekwencja decyzji z dnia [...] r., określającej podstawę opodatkowania. Organ celny bowiem, stosownie do ich właściwości na podstawie przepisów obowiązującego prawa, miał obowiązek ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług od importowanego towaru i obliczyć jego kwotę. Według skarżącej naruszenie przepisów art. 33 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 13 ustawy o VAT w związku z nieprawidłową klasyfikacją taryfową importowanego urządzenia do pozycji 8528 skutkowało nieprawidłowym ustaleniem podstawy opodatkowania. W tej kwestii organ stwierdził, że uzasadnienie tego zarzutu nie odnosi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, określającej kwotę podatku od towarów i usług, lecz do poprzedzającej ją decyzji I instancji, wydanej w kwestii ustalenia prawidłowego kodu CN, a utrzymanej w mocy decyzją II instancji z dnia [...]r. Jak już stwierdzono, gdy organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Może on też określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. W innych przypadkach niż określone w art. 33 ust. 1-3 ustawy, kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów określa naczelnik urzędu celnego w drodze decyzji. Wynika z tego, że określenie kwot podatków w decyzji dotyczącej należności celnych jest fakultatywne. Przepisy prawa nie zobowiązują bowiem organów celnych do prowadzenia jednoczesnego postępowania w zakresie zagadnień dotyczących długu celnego i zobowiązania podatkowego ani do określania tych zobowiązań w jednym akcie administracyjnym. Organ powołał się na wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 24 stycznia 2008 r. (sygn. I SA/Rz 791/07), według którego: "Wynik postępowania podatkowego w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu pozostaje w ścisłej zależności od wyniku postępowania w przedmiocie należności celnych. Te względy przesądziły m.in. o uprawnieniu naczelnika urzędu celnego do prowadzenia jednego postępowania kończącego się decyzją wymierzającą należność celną w prawidłowej wysokości i - równocześnie - określającą kwotę podatku od towarów i usług w imporcie albo postępowań równoległych kończących się odrębnymi decyzjami w zakresie każdego z tych zobowiązań.". Organ wyjaśnił motywy decyzji I instancji w kwestii ustalenia prawidłowego kodu CN oraz utrzymującej ją w mocy decyzji II instancji z dnia [...]r. Organ nie uznał zasadności zarzutów skarżącej i odesłał do odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie (sygn. akt III SA/Wr 389/13). Organ stwierdził, że niezależnie od naruszenia przepisów art. 33 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 13 ustawy o VAT skarżąca spółka zarzuca naruszenie art. 37 ust. 1 a ustawy o VAT poprzez określenie wymogu zapłaty odsetek w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą podatku od towarów i usług obliczonego w zaskarżonej decyzji i wykazanej w zgłoszeniu celnym. Na poparcie tego stanowiska skarżąca powołała się na jednolitą praktykę klasyfikacji ekranów LED przed wydaniem Rozporządzenia Komisji z dnia 7 lutego 2012 r., w tym WIT wydany dla "B" oraz wyrok z dnia 18 grudnia 2009 r. (sygn. akt III SA/1035/09). Dyrektor Izby Celnej powołał art. 37 ust. 1a) ustawy o VAT, który stanowi: "W przypadku, gdy kwota podatku należnego z tytułu importu towarów została określona w decyzjach, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz w art. 34, naczelnik urzędu celnego pobiera od niepobranej kwoty podatku odsetki z uwzględnieniem wysokości i zasad obowiązujących dla poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, z tym że ich wysokość jest liczona od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych. Odsetek nie pobiera się, jeżeli podatnik udowodni, że wykazana w zgłoszeniu celnym nieprawidłowa kwota podatku była spowodowana okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania." Zdaniem organu, z tego wynika, że obowiązek zapłaty odsetek powstaje z mocy prawa i wynika z samego faktu wystąpienia zaległości podatkowej. Zdanie drugie tego przepisu wskazuje wprawdzie przypadki, w których odsetki nie są pobierane. Żadna z tych przesłanek nie wystąpiła jednak w rozpatrywanej sprawie. Według organu nie można mówić o okolicznościach niezależnych od spółki, które spowodowały wykazanie nieprawidłowej kwoty podatku od towarów i usług w zgłoszeniu celnym. Spółka ujęła bowiem importowane towary w niewłaściwym kodzie CN. Wpłynęło na błędne określenie podstawy opodatkowania. Był to wynik podania przez spółkę niepełnych informacji o towarze. Odnośnie WIT-u wydanego dla "B", a właściwie do zarzutu nieuznania przez organ celny tożsamości towaru ujętego w WIT oraz towaru stanowiącego przedmiot importu, organ wskazał, że w polu 8. nazwa handlowa, widnieje zapis "[...]". Mając na uwadze poczynione ustalenia stanu faktycznego w postępowaniu celnym (należy wskazać na schemat blokowy przedłożony przez skarżącą w sprawie III SA/Wr 389/13), nie można uznać, że towary importowane przez spółkę są tożsame. Towar objęty tym WIT-em stanowi tylko część urządzenia dopuszczonego do obrotu za zgłoszeniem celnym z dnia [...] r. Przedmiotem było bowiem jeszcze urządzenie [...]. Według organu nie można też mówić o tożsamości stanu faktycznego w rozpatrywanej sprawie z powołanym przez spółkę wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2009 r. (sygn. akt IIISA/GI 1035/09). Chodzi nie tylko o to, że odnosi się on do odsetek określonych w art. 65 ust. 5 Prawa celnego. Organ nie negując braku obowiązku podania przez zgłaszającego wszystkich szczegółowych funkcji towaru, a jedynie tych, które mają znaczenie dla klasyfikacji taryfowej, wskazał, że w niniejszej sprawie skarżąca nie podała, a nawet początkowo zaprzeczyła, aby importowane urządzenie miało zdolność odtwarzania obrazów wideo. Ta właściwość ma podstawowe znaczenie dla klasyfikacji taryfowej. W powołanym wyroku pojawia się stwierdzenie: "Organy celne w dacie złożenia zgłoszenia celnego nie podnosiły żadnych wątpliwości co do jego prawidłowości". Nie może to być podnoszone w niniejszej sprawie. Podczas przyjmowania zgłoszenia celnego organ celny wystosował bowiem do spółki zapytanie, czy importowane urządzenie posiada zdolność odtwarzania obrazów wideo. Dowodzi to także nieprawdziwości stwierdzenia skargi, że do dnia wydania Rozporządzenia z 7 lutego 2012 r. obowiązywała jednolita praktyka ujmowania ekranów LED w pozycji 8531. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania oraz podniesionej w tym zakresie argumentacji skarżącej, organ wskazał, że dotyczą one decyzji nr [...] z dnia [...] r., która była przedmiotem kontroli w postępowaniu odwoławczym, zakończonym decyzją ostateczną nr [...]z dnia [...]r. i w której Dyrektor Izby Celnej przedstawił swoje stanowisko. Została ona zaskarżona przez spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (sygn. III SA/Wr 389/13). Organ podniósł, że organy celne (podatkowe) związane są wydanymi przez niego decyzjami. Skoro zatem decyzja zmieniająca klasyfikację taryfową importowanego towaru wywoływała także skutki podatkowe w podatku od towarów i usług i do dnia wydania zakażonej decyzji nie została wyeliminowania z obrotu prawnego, zasadne było wydanie decyzji określającej prawidłową wysokość podatku od towarów i usług. W tym stanie rzeczy organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje podatkowe wydawane przez organy celne. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdej decyzji administracyjnej w razie stwierdzenia co najmniej jednego z naruszeń prawa materialnego lub procesowego, wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Jeżeli jednak zakwestionowane rozstrzygnięcie odpowiada prawu, sąd jest zobowiązany do oddalenia skargi, stosownie do dyspozycji, wynikającej z art. 151 tej samej ustawy. Biorąc pod uwagę powyższe zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Skład orzekający nie dopatrzył się bowiem żadnego z naruszeń prawa (ani procesowego, ani materialnego), zarzucanych przez skarżącą spółkę. Przeciwnie, w ocenie Sądu, organy celne obu instancji zachowały w pełni obowiązujące reguły postępowania. Skutkiem tego dokonały niewadliwych ustaleń wszystkich okoliczności stanu faktycznego istotnych dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia, a klasyfikując sporne towary zastosowały prawidłowo obowiązujące przepisy prawa materialnego. Przechodząc do meritum sprawy należy stwierdzić, iż nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione przez pełnomocnika skarżącej, a dotyczące naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji dyspozycji art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej (dalej OP) oraz art. 34 ustawy VAT. Miało to polegać na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i dokonanej oceny tego stanu, a w rezultacie spowodować nieprawidłowe określenie kwoty zobowiązania z tytułu podatku VAT. Należy podkreślić, na co wskazywał organ II instancji, że decyzję wydano w następstwie uprzedniego zakończenia postępowania celnego, w ramach którego ostateczną decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego z tytułu importu spornego towaru. Decyzja ta, jak trafnie wskazywały organy podatkowe, wywołuje konsekwencje co do związania ich ustaleniami dokonanymi przez organy celne w zakresie wartości celnej towaru, wysokości określonego długu celnego, oraz momentu jego powstania. Okoliczność, że ten sam organ orzekał w powyższym przedmiocie, jako organ celny o obowiązkach skarżącej wynikających z przepisów prawa celnego oraz że w ramach obecnie zaskarżonej decyzji określił, jako organ podatkowy, wysokość zobowiązania w podatku VAT, nie oznacza, że decyzja celna jest podjęta w granicach tej samej sprawy, której dotyczy zaskarżona decyzja podatkowa. Trzeba pamiętać, że podstawa materialnoprawna obowiązków nałożonych decyzją o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego jest inna. Środki odwoławcze zastosowane wobec tej decyzji przez skarżącą nie doprowadziły do uchylenia obowiązków ciążących na niej na podstawie przepisów prawa celnego, w szczególności w zakresie jej odpowiedzialności za dług celny określony tą decyzją. Decyzja ta w momencie orzekania o wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług pozostawała w obrocie prawnym, powodując następstwa w zakresie związania organu podatkowego co do podstawy opodatkowania tym podatkiem. Mając na uwadze te ustalenia i odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących zaskarżonej decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług należy przyjąć, że pozostawanie w obrocie prawnym decyzji celnej określającej skarżącej spółce wysokość długu celnego oznacza, że decyzja ta jest wiążąca dla wszystkich organów administracji publicznej dopóty, dopóki nie zostanie ona wyeliminowana z obrotu prawnego w sposób prawem przewidziany. Określone tą decyzją obowiązki wywołują wprost skutki w sferze podatkowej. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega także czynność importu towaru. Podatnikami są osoby prawne, osoby fizyczne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Jest to pogląd ukształtowany w ustalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Sąd w niniejszym składzie w pełni go aprobuje (zob. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2008 r., sygn. III SA/GL 620/08, CBOSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Obowiązek podatkowy w imporcie powstaje z chwilą powstania długu celnego, określanego przez organy celne, a nie podatkowe. Nie zmienia tego fakt, że z uwagi na specyfikę sprawy Naczelnik Urzędu Celnego, a następnie Dyrektor Izby Celnej, występują w odmiennym charakterze z uwagi na zakres przedmiotowy postępowania dotyczącego określenia długu celnego czy określenia zobowiązania podatkowego wynikającego z jego powstania. Są to dwa niezależne, odrębne postępowania. Postępowanie podatkowe jest następstwem uprzedniego określenia długu celnego. Z tego względu, co słusznie podkreślały organy obu instancji, w ramach postępowania podatkowego są one zobligowane prawem do uwzględnienia w skutkach podatkowych już uprzednio rozstrzygniętych okoliczności przez organy celne. Nie są więc uprawnione do czynienia w tym zakresie ponownych ustaleń faktycznych, a tego domaga się skarżąca w skardze, podnosząc zarzuty naruszenia wskazywanych przez pełnomocnika przepisów Ordynacji podatkowej, związanych według niego z wadami postępowania dowodowego w konsekwencji ustaleniem błędnego stanu faktycznego. Z przedstawionych powodów zarzuty skargi o naruszeniu art. 29 pkt 13 i art. 33 ust. 2 ustawy VAT w zw. z art. 29 WKC poprzez błędne określenie podstawy opodatkowania w imporcie towarów wskutek błędnego ustalenia wartości transakcyjnej (w rezultacie wartości celnej), nie mogły odnieść zamierzonego skutku na gruncie obecnie rozpoznawanej sprawy. W ramach tych zarzutów pełnomocnik skarżącej podjął nieskuteczną próbę zakwestionowania prawidłowości przyjętej podstawy opodatkowania poprzez wzruszenie wartości celnej zaimportowanego towaru i wysokości należnego cła. Ta kwestia nie należy wszakże do zakresu obecnego postępowania podatkowego, ale dotyczy zakończonego postępowania celnego. Jeżeli więc według skarżącej spółki przyjęty w zaskarżonej decyzji stan faktyczny będący podstawą określenia długu celnego, a w rezultacie wysokość zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług jest wadliwa, to tylko wzruszenie rozstrzygnięcia celnego może w przyszłości otworzyć drogę do zakwestionowania samego istnienia obowiązku podatkowego lub jego wysokości. Artykuł 240 § 1 pkt 7 OP stanowi bowiem, że jest możliwe wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, gdy decyzja ta została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. W rozpatrywanej sprawie decyzją mającą bezpośrednie znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii podatkowych jest bezsprzecznie decyzja organów celnych stwierdzająca powstanie długu celnego. Dopóki więc ta decyzja pozostaje w obrocie prawnym, dopóty ustalony w niej stan faktyczny będzie miał wiążący charakter dla organów podatkowych. W konsekwencji będzie także wpływał na treść rozstrzygnięcia podatkowego. Ponieważ związanie to dotyczy zarówno ustalonej przez organy celne wartości celnej towaru, wysokości długu celnego, jak i momentu jego powstania, niedopuszczalne jest na etapie postępowania podatkowego skuteczne zakwestionowanie wartości celnej towaru. Określając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, organy orzekające prawidłowo powołały obowiązujące przepisy ustawy 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Według art. 5 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, zgodnie z którym opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług podlega import towarów. Momentem powstania obowiązku podatkowego w imporcie towarów zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy jest chwila powstania długu celnego. W tej sytuacji doszło do powstania z mocy prawa obowiązku podatkowego. Podstawę określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku VAT z tytułu importu towaru, stanowiła wartość celna określona przez organ celny w decyzji o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego, powiększona o należne cło, przy zastosowaniu stawki podatku VAT, która zgodnie z art. 41 ust. 13 ustawy VAT dla przedmiotowego towaru wynosi 23%. Kwestię odsetek reguluje art. 37 ust. 1a OP. Według tego przepisu: "W przypadku gdy kwota podatku należnego z tytułu importu towarów została określona w decyzjach, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz w art. 34, naczelnik urzędu celnego pobiera od niepobranej kwoty podatku odsetki z uwzględnieniem wysokości i zasad obowiązujących dla poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, z tym że ich wysokość jest liczona od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych. Odsetek nie pobiera się, jeżeli podatnik udowodni, że wykazana w zgłoszeniu celnym nieprawidłowa kwota podatku była spowodowana okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania". Zdanie drugie powołanego przepisu wskazuje przypadki, w których odsetki nie są pobierane. Organ II instancji wskazał jednak trafnie, odwołując się do ustaleń postępowania celnego, że żadna z tych przesłanek nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Nie można bowiem stwierdzić okoliczności niezależnych od spółki, które spowodowały wykazanie nieprawidłowej kwoty podatku od towarów i usług w zgłoszeniu celnym. Spółka ujęła bowiem importowane towary w niewłaściwym kodzie CN. Wpłynęło na błędne określenie podstawy opodatkowania. Był to bowiem wynik zawinionego przez spółkę podania niepełnych informacji o towarze. Zatem z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub procesowego w sposób wpływający na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.