III SA/Wr 483/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii ABCD I. oddala skargę; II. przyznaje adw. M. Z. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 23 % VAT, od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego B. G. od decyzji - działającego z upoważnienia Starosty J. Zastępcy Dyrektora Wydziału Komunikacji - z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie wygaśnięcia decyzji Starosty J. z dnia [...] r. nr [...] o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii A,B,C,D z powodu niepoddania się badaniu lekarskiemu oraz cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii A,B,C,D z powodu stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej orzeczenia o wygaśnięciu decyzji Starosty J. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii A,B,C,D z powodu niepoddania się badaniu lekarskiemu i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji, w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO podało, że decyzją z dnia [...] r. Starosta J. cofnął stronie uprawnienia do kierowania pojazdami z powodu niepoddania się badaniu lekarskiemu, a w dniu 19 kwietnia 2011 r. wpłynęło orzeczenie lekarskie potwierdzające, że skarżący poddał się temu badaniu, wskutek czego organ pierwszej instancji uznał, że decyzja ta stała się bezprzedmiotowa. SKO stwierdziło jednakże, że orzekając o wygaśnięciu wymienionej decyzji z dnia [...] r., organ naruszył przepisy postępowania i w tej części zatem należało uchylić decyzję pierwszej instancji i umorzyć postępowanie. Rozpatrując odwołanie w pozostałej części, to znaczy, odnosząc się do kwestii cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi z powodu stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, SKO wskazało, że podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm. ), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z przepisem art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Na mocy art. 140 ust. 2 ustawy, decyzję o przywróceniu kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, z wyjątkiem przypadku określonego w ust. 1 pkt 3, wydaje starosta po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie. Podkreślając, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] r., wskutek otrzymania ostatecznego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, SKO dalej wywodziło, że organy administracji publicznej nie mają możliwości prawnych do kwestionowania ostatecznych rozstrzygnięć lekarskich. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie sądowym, ostateczne orzeczenia lekarskie, wydane w trybie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15) nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Regulacja dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Zatem organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Związanie ostatecznym orzeczeniem lekarskim, wyklucza ponadto możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o cofnięcie prawa jazdy dowodu z opinii biegłego co do treści zawartych w tym orzeczeniu. Zakres i sposób przeprowadzania badań lekarskich poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia o stanie zdrowia kierowców został ściśle określony w przepisach cytowanego rozporządzenia. Uznając powyższe poglądy za utrwalone w orzecznictwie sądowym, a także wynikające wprost z treści przepisów prawa, SKO skonstatowało, że wobec ostatecznego, wiążącego orzeczenia lekarskiego i braku możliwości dopuszczenia dowodu z opinii biegłego lekarza oraz niedopuszczalności uznaniowego działania organu, koniecznym jest cofnięcie uprawnień skarżącego do kierowania pojazdami. W przedmiotowej sprawie tylko przedłożenie przez skarżącego orzeczenia właściwego ośrodka medycyny pracy, dotyczącego braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, uprawniać może do otrzymania prawa jazdy. W skardze na powyższe decyzje obu instancji w części dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii A,B,C,D z powodu istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, skarżący domagał się uchylenia obu decyzji, zarzucając naruszenie przepisów powołanego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców, a także zarzucił naruszenie art. 90 i 122 ustawy oraz obrazę przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności fatycznych niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy oraz nieprzeprowadzenie wszystkich istotnych dowodów, Na poparcie zarzutów skargi podniósł, że w niniejszej sprawie wątpliwość wzbudza kwestia zakresu badań lekarskich jakim skarżący został poddany. Poprzednio bowiem wykonywał zawód kierowcy, posiadając prawo jazdy kategorii A,B,C,D. Poddany został badaniom lekarskim tak, jak kierowca zawodowy. Zdaniem skarżącego, orzeczenie lekarskie dotyczy więc bezzasadnie również możliwości amatorskiego kierowania pojazdami silnikowymi zgodnie z zakresem kategorii B lub B1, albowiem nie ma on zamiaru ani też nie może wykonywać zawodu kierowcy. Niezbędne jest więc przede wszystkim objęcie kontrolą trybu skierowania skarżącego na badania lekarskie dla kierowców. Na podobne w ocenie skarżącego naruszenie prawa zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt l OSK 367/2010 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 127/2010. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowa argumentację. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego dodatkowo zaakcentował, że orzeczenie lekarskie uwzględnia stan zdrowia skarżącego, w czasie, gdy z uwagi na doznany uraz, zażywał leki, których aktualnie nie przyjmuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Po myśli art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145-150 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W rozpatrywanym przypadku Sąd nie dopatrzył się wszakże uchybienia norm postępowania ani prawa materialnego. Przedmiotem sporu jest zasadność cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A,B,C,D. Z uwagi na treść zarzutów skargi należało rozważyć przede wszystkim kwestię charakteru procedury przed jednostkami przeprowadzającymi badania lekarskie kierowców oraz wydanych przez nie orzeczeń lekarskich oraz relacji między tą procedurą a postępowaniem w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Stosownie do art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.; dalej przywoływana w skrócie jako "ustawa") badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega między innymi: 1) osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy; 2) osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego ze względu na stan zdrowia; 3) kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli: a) uczestniczy w wypadku drogowym, w następstwie którego jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, b) kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu; 4) kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia; Według ust. 4 tego artykułu, badania lekarskie przeprowadza uprawniony lekarz. Stosownie zaś do art. 140 ust. 1 tej ustawy, decyzję administracyjna o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Na mocy natomiast delegacji ustawowej, zawartej w art. 123, Minister Zdrowia rozporządzeniem z 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15 ze zm.) określił szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badań lekarskich, wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi oraz kierowania tramwajami, a także odwoływania się od orzeczeń lekarskich, uzyskiwania uprawnień przez lekarzy przeprowadzających badania lekarskie, dodatkowe kwalifikacje lekarzy przeprowadzających badania lekarskie, zakres badań lekarskich, sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi oraz wzory stosowanych dokumentów. Zgodnie z przepisami cytowanego rozporządzenia, badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 ustawy przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy (§ 9 ust. 1). Uprawniony lekarz na podstawie badania lekarskiego, które przeprowadza się dla dwóch grup kategorii prawa jazdy: 1) A, A1, B, B1, T, B+E; 2) C, C1, D, D1, C+E, D+E, C1+E, D1+E oraz pozwolenia do kierowania tramwajem - wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (§ 10 ust. 1 i 2), według wzoru określonego w załączniku nr 5 do rozporządzenia, z którego wynika, że zawiera ono stwierdzenie co do braku albo istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy danej kategorii, wskazuje, czy występuje ograniczenie w korzystaniu z uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia oraz datę ponownego lub kontrolnego badania lekarskiego. Stosownie do postanowień ujętych w § 12 osoba badana lub podmiot kierujący na badania może w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia, o którym mowa w § 11, wnieść odwołanie od jego treści wraz z uzasadnieniem. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem uprawnionego lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, do podmiotu odwoławczego, którym jest wojewódzki ośrodek medycyny pracy właściwy ze względu na miejsce zamieszkania badanego. Uprawniony lekarz, za pośrednictwem którego jest wnoszone odwołanie, przekazuje je w terminie 14 dni do właściwego podmiotu odwoławczego wraz z dokumentacją medyczną badania stanowiącego podstawę wydania orzeczenia. Po myśli § 13 ust. 1 uprawniony lekarz podmiotu odwoławczego, o którym mowa w § 12 ust. 2 i 3, wydaje orzeczenie lekarskie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania odwołania na podstawie: 1) wyników przeprowadzonego przez siebie badania lekarskiego, o którym mowa w § 3 i § 4 ust. 1 i 2; 2) wyników badań specjalistycznych i pomocniczych, których wykonanie lekarz ten uzna za niezbędne; 3) dokumentacji medycznej, o której mowa w § 12 ust. 4. Orzeczenie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, jest ostateczne (§ 13 ust.4). Na tle tak ukształtowanego stanu prawnego należy stwierdzić, że procedura przed jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań lekarskich i wydawania orzeczeń lekarskich w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami jest swoista, odrębna od procedury administracyjnej regulowanej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i do niej nie stosuje się przepisów tego kodeksu, co wynika wprost z brzmienia art. 1 k.p.a. oraz faktu braku odesłania w rozporządzeniu do odpowiedniego stosowania norm kodeksowych. Pełnej akceptacji Składu orzekającego w niniejszej sprawie podlega argumentacja SKO, że organ administracji publicznej w sprawach kontroli uprawnień do kierowania pojazdami jest związany treścią ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych, a procedura ich wydawania, określona rozporządzeniem, mieści się w granicach ustawowego upoważnienia. Przepisy rozporządzenia nie przewidują uzasadniania tego orzeczenia i ma ono charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., stanowiąc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Tym samym korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. W konsekwencji, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w motywach wyroku z dnia 17 marca 2005 r., (sygn. OSK 1273/04, publ. Lex nr 189224) - regulacja przewidziana w wymienionym rozporządzeniu, a dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, sposób ich przeprowadzania i rozpoznawania odwołań, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Organy nie mają prawnych możliwości weryfikacji treści takiego orzeczenia lekarskiego tak pod względem ich treści, jak i procedowania. Przedstawione poglądy znajdują odzwierciedlenie w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych i są ugruntowane (vide np. wyroki NSA z 8 lutego 2011 r. I OSK 547/10, 3 lipca 2009r., I OSK 973/08, 22 czerwca 2009, sygn. I OSK 840/08, z 11 stycznia 2007 r., sygn. I OSK 251/06). W rozpatrywanej sprawie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego było orzeczenie lekarskie z dnia [...] r., Nr [...] (ostateczne, podjęte przez lekarza Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w postępowaniu odwoławczym od zbieżnego w treści orzeczenia DWOMP Odział w J.), wydane na podstawie oceny stanu zdrowia skarżącego z dnia badania, bezterminowo, na mocy art. 122 ust.1 pkt 3b ustawy, w zakresie czterech kategorii – A,B,C,D. Jakkolwiek dowód z dokumentu urzędowego, a zatem również przedmiotowe orzeczenie lekarskie, podlega ocenie i możliwe jest przeprowadzenie dowodu w postępowaniu administracyjnym przeciwko treści takiego dokumentu urzędowego zgodnie z § 3 art. 76 k.p.a., lecz do obalenia mocy tego dowodu przez stronę skarżącą nie doszło. Prawidłowo zatem organy orzekające w toku obu instancji uznały, że dokument ten jest dla nich wiążący. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w procedurze uregulowanej rozporządzeniem wykonawczym do ustawy. Wbrew zarzutom skargi, tryb postępowania w tej materii przed uprawnionymi lekarzami jest jednakowy dla wszystkich kierowców, zróżnicowanie dotyczy tylko rodzaju wymaganych badań specjalistycznych (por. § 4 ust.4 rozporządzenia), przy czym zgodnie z § 5, jeżeli kierujący pojazdem lub osoba ubiegająca się o uprawnienia do kierowania pojazdami podlega jednocześnie badaniom lekarskim dla obydwu grup kategorii prawa jazdy, przeprowadza się tylko jedno badanie lekarskie, obejmujące swoim zakresem wszystkie wymagania związane z tymi kategoriami. Brak jest w sprawie jakichkolwiek podstaw natury faktycznej bądź prawnej do skutecznego zakwestionowania przez skarżącego rodzaju badań lekarskich, jakim został poddany przez uprawnionego lekarza. Jak wynika z akt sprawy, przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie, w obrocie prawnym funkcjonowała już ostateczna decyzja Starosty J. z dnia [...] r. orzekająca o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A,B,C,D, na okres jednego roku, tj. do dnia [...] r., zgodnie z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w J. z [...] r., którym orzeczono o zastosowaniu wobec skarżącego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku. Poza tym, ostateczną decyzją z [...] r., Nr [...] – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] r., cofającą skarżącemu uprawnienia kategorii A,B,C,D, z tego powodu, że skierowany na badania lekarskie przez Komendanta Miejskiego Policji w J., z racji kierowania pojazdami w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu - nie stawił się na te badania. Godzi się zauważyć, że skierowanie na badania obejmowało także kategorię B i B1. Wymienione decyzje nie zostały zaskarżone do sądu administracyjnego i nie mogą być podważane w tym postępowaniu. W sytuacji zatem cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych z powodu niepoddania się badaniom lekarskim, dla ich przywrócenia skarżący musiałby poddać się takim badaniom oraz wylegitymować się w ich wyniku stosownym orzeczeniem lekarskim o braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych, po myśli art. 140 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym decyzję o przywróceniu kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, wydaje starosta po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz w związku z treścią cytowanego wyżej przepisu art. 122 ust.1 ustawy. Tymczasem skarżący wprawdzie po wydaniu opisanych wyżej decyzji udał się na badania, lecz nie przedstawił, jak trafnie podkreśliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, orzeczenia lekarskiego, wystawionego przez uprawnionego lekarza, które by stwierdzało brak istnienia przeciwwskazań do prowadzenia przez skarżącego pojazdów mechanicznych, w tym także odnoszących się do kategorii B lub B1, mimo że jak utrzymuje – jego aktualny stan zdrowia uległ zmianie. W świetle istniejącego stanu faktycznego i prawnego sprawy – dysponowania orzeczeniem lekarskim o niekorzystnej dla skarżącego treści, gdyż takie zapadło po przeprowadzeniu badań - organ był więc zobligowany do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A,B,C,D. Decyzje obu instancji zatem podjęte zostały zgodnie z prawem materialnym, w szczególności z art. 122 i 140 ustawy, odpowiadają one także normie art. 90 ustawy albowiem według ust 1 pkt 2 tego przepisu, jednym z warunków otrzymania prawa jazdy jest uzyskanie orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W kontekście zarzutu dotyczącego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. z 2005 r. Nr 69, poz.622 ze zm.) należy wskazać, że zaskarżone rozstrzygnięcia oparto na innej podstawie faktycznej i prawnej, tzn. w związku z ostatecznym orzeczeniem lekarskim w sprawie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych, a nie wobec faktu wydania w dniu [...] r. orzeczenia psychologicznego o istnieniu przeciwwskazań psychologicznych. Skoro powołany akt prawny nie znajdował zastosowania w tej sprawie, organy nie mogły dopuścić się obrazy norm w nim zawartych. Przywołane z kolei w skardze wyroki odnoszą się do innych stanów faktycznych niż istniejący w rozpatrywanym przypadku, poza tym Sąd nie dopatrzył w ich motywach prezentacji odmiennych poglądów na tle przytoczonych wyżej przepisów prawa. Skarżone rozstrzygnięcia nie są również obarczone wadami natury procesowej, w szczególności nie można im przypisać niejasności w przedstawieniu ustaleń stanu faktycznego sprawy lub wyjaśnieniu jej podstawy prawnej. Spełniają one wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Nie doszło do uchybienia przepisów postępowania. W tym stanie rzeczy, wobec braku naruszeń prawa, skarga podlegała oddaleniu, na mocy art. 151 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). Orzeczenie w pkt II znajduje wsparcie w art. 250 p.p.s.a.