III SA/Wr 553/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Moskała, Sędzia WSA Małgorzata Malinowska - Grakowicz, Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), , Protokolant specjalista Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie umorzenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie i umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych kosztów postępowania. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn. Skarżoną decyzją z [...] lutego 2016 r. ([...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: K.p.a.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej: SKO, Kolegium) - po rozpatrzeniu odwołania P. D. (dalej: strona, skarżący) - uchyliło decyzję Prezydenta W. z [...] października 2014 r. ([...]), odmawiającą umorzenia opłaty dodatkowej w kwocie 50 zł, za nieuiszczenie opłaty za parkowanie i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji w całości. Z akt sprawy wynika, że strona wystąpiła o umorzenie w/w opłaty, nałożonej na nią [...] czerwca 2014 r. Wskazała, że w dniu tym przebywała w Sądzie Rejonowym dla W.-K., w związku z rozprawą sądową, która miała trwać 30 minut (od godziny 13.20). Wyjaśniła, że "dla bezpieczeństwa" uiściła opłatę za 1 godzinę i 13 minut, jednak rozprawa przedłużyła się a ona - nie mogąc opuścić sali sądowej - nie miała możliwości dokonania dodatkowej opłaty za parkowanie. W/w decyzją z [...] października 2014 r., Prezydent W. odmówił umorzenia spornej opłaty. Uzasadniał, że strona miała świadomość, iż parkuje w strefie płatnego parkowania, zaś biorąc udział w rozprawie sądowej winna była przewidzieć, że czas rozpoczęcia bądź zakończenia rozprawy często ulega zmianie. Uznał, że w sprawie nie zaistniało zdarzenie losowe, niezależne od sposobu postępowania strony. Zauważył, że strona - mimo wezwania - nie przedstawiła swojej sytuacji materialnej. Podsumował, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu strony lub interesu publicznego, o których stanowi art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej: O.p.), warunkujące udzielenie ulgi w spłacie należności publicznoprawnej. W odwołaniu, strona zarzuciła rażące naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm. - dalej: u.f.p.), tj. art. 64 w zw. z art. 60 pkt 7 i art. 61 ust. 1 pkt 2 oraz art. 67 w zw. z art. 55 i art. 66 a także przepisów O.p. (art. 67a- 67d), przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym i pozbawionym podstaw przyjęciu, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego lub słusznego interesu strony. Podniosła, że rozprawa sądowa przedłużyła się bez jej winy a ona - jako uczestnik procesu - nie mogła skorzystać z telefonu i poprosić osoby trzeciej o uiszczenie opłaty. Nie mogła także opuścić sali rozpraw, gdyż takie zachowanie stanowiłoby naruszenie powagi sądu. SKO - decyzją z [...] grudnia 2014 r. ([...]) - utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja została następnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (dalej: także WSA) z 22 września 2015 r. (III SA/Wr 267/15). Sąd wskazał, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Nakazał powtórne przeprowadzenie postępowania dowodowego, m.in. w zakresie wezwania strony do udokumentowania jej twierdzeń oraz dokonania ponownej oceny sprawy w kontekście zgromadzonych dowodów, z uwzględnieniem zaprezentowanego w wyroku znaczenia pojęcia interesu publicznego, w kontekście zasad sprawiedliwości i zaufania obywateli do władzy publicznej. Podkreślił, że brak jest podstaw prawnych do zawężania wykładni użytych przez ustawodawcę pojęć "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" wyłącznie do aspektu finansowego i oceny zdolności płatniczych strony postępowania do uiszczenia należności. Zauważył, że ustawodawca tego rodzaju ograniczenia nie wprowadził do hipotezy normy prawnej stosowanego w sprawie przepisu. Zatem - zdaniem Sądu - przy ustalaniu wystąpienia w/w przesłanek, uprawniających do umorzenia w konkretnej sprawie, w szczególności przesłanki interesu publicznego, organ nie może pominąć ogólnych racji wyższego rzędu, obiektywnie istniejących, co oznacza, że powinien respektować chronione konstytucyjnie wartości, mieszczące się w standardach demokratycznego państwa prawnego, takie jak zasady sprawiedliwości społecznej, równości wobec prawa, niedyskryminacji, zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 2, art. 7, art. 32 Konstytucji RP). Rozpoznając ponownie sprawę, SKO dokonało interpretacji art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.), powołując się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych. Wyłożyło, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej, wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być pominięty tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Wskazało, że strona przedłożyła wokandę rozpraw Sądu Rejonowego dla W.-K. z [...] czerwca 2014 r. (Wydział VII Karny), obejmującą rozprawę w sprawie o sygn. akt VII K 44/13, prowadzoną z jej udziałem, wyznaczoną w granicach czasowych od 13:20 do 13:50 i protokół rozprawy, z którego wynika, że rozprawa trwała od 13:20 do 14:30, tj. 40 minut ponad zaplanowany czas. Podkreśliło, że z protokołu wynikało, iż rozprawa odbywała się w związku z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą. Dotyczyła ona bowiem sprawy z oskarżenia prywatnego strony i wiązała się ze współpracą gospodarczą strony z firmą "A", w zakresie obrotu paliwem. Nadto - jak podało SKO - pismem z [...] grudnia 2015 r., strona poinformowała, że prowadzi działalność gospodarczą, załączając wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o działalności gospodarczej. Z powyższego - zdaniem SKO - wynikało, że - będąca przedmiotem wniosku opłata dodatkowa w kwocie 50 zł, za nieuiszczenie opłaty za parkowanie - miała niewątpliwie związek z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą. W konsekwencji, jak zauważyło SKO, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należało uwzględnić zmianę stanu faktycznego. Dalej, Kolegium powołało przepisy regulujące możliwość udzielenia ulg w spłacie należności publicznoprawnych, wskazując, że zakres zastosowania ulg jest uzależniony od osoby zobowiązanego. Stwierdziło, że zasada ogólna, wyrażona w art. 64 ust. 1 u.f.p. (możliwość udzielenia ulg w spłacie zobowiązań), doznaje ograniczenia zarówno co do podmiotu zobowiązanego - prowadzącego działalność gospodarczą, jak i co do rodzajów należności publicznoprawnych, względem których może być zastosowana ulga, przy jednoczesnych dodatkowych warunkach związanych z pomocą publiczną. Reasumując, Kolegium uznało, że ustawodawca ograniczył możliwość udzielania ulg dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, m.in. w odniesieniu do dochodów pobieranych przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw (art. 60 pkt 7 u.f.p.). W ocenie Kolegium - w sprawie - brak było podstaw prawnych do przyznania prowadzącemu działalność gospodarczą przedsiębiorcy pomocy w spłacie zobowiązania z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie, jako mieszczącego się w zakresie art. 60 pkt 7 u.f.p. Kolegium orzekło zatem, że w konsekwencji powyższego należało uchylić decyzję odmawiającą umorzenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie i umorzyć postępowanie. W skardze, skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji SKO i decyzji ją poprzedzającej oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uchyleniu decyzji i umorzeniu postępowania organu pierwszej instancji, podczas gdy w sprawie bez znaczenia pozostaje okoliczność prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej, gdyż w postępowaniu karnym, w sprawie przed Sądem Rejonowym dla W.-K., strona występowała w charakterze oskarżyciela subsydiarnego, co dotyczyło odpowiedzialności karnej za oszustwo i nie miało związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą; 2. rażące naruszenie przepisów u.f.p. i postępowania podatkowego, tj. art. 64 w zw. z art. 60 pkt 1-7 i art. 61 ust. 1 pkt 2 oraz art. 67 w zw. z art. 55 i art. 56 u.f.p. a także art. 67a-67d O.p. przez ich błędną wykładnię polegającą w szczególności na nieprawidłowym i pozbawionym podstaw przyjęciu, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych dla umorzenia opłaty dodatkowej w kwocie 50 zł, za nieuiszczenie opłaty za parkowanie, podczas gdy brak uiszczenia tej opłaty nie ma związku z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą, bowiem brak ten wynikał z przedłużenia rozprawy w postępowaniu karnym przed Sądem Rejonowym dla W.-K., wyznaczonej - zgodnie z wokandą - na 30 minut, czego skarżący nie mógł przewidzieć, stąd w sprawie winny znaleźć zastosowanie przepisy art. 60 pkt 7 u.f.p. Skarżący uzasadnił swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, SKO wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie, skarżący poinformował, że samochód, w związku z parkowaniem którego obciążono go opłatą, jest jego prywatną własnością i nie należy do środków trwałych prowadzonej przez niego firmy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Kognicję Sądu doprecyzowuje art. 134 § 1 u.p.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślenia wymaga, że art. 133 § 1 u.p.p.s.a. stanowi, iż sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy /.../. Co więcej, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (stosownie do art. 135 u.p.p.s.a.). Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że wystąpiły podstawy do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta nie znajduje bowiem podstaw w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym uchybiono regułom procesowym. Rozpoczynając rozważania nad zgodnością z prawem skarżonej decyzji, w pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznawana sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia WSA we Wrocławiu, który wyrokiem z 22 września 2015 r. (III SA/Wr 267/15), po rozpoznaniu sprawy ze skargi strony na decyzję SKO z [...] grudnia 2014 r. ([...]) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie, uchylił zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 153 u.p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna, o jakiej mowa w powołanym przepisie, dotyczyć może zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu komentowanego przepisu, oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się temu poglądowi w pełnym zakresie i konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Jan Paweł Tamo, LexisNexis, Warszawa 2008 r.; wyrok NSA z 20 stycznia 2006 r., I FSK 506/05, LEX nr 187499). Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami oraz czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej, wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i na sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2408/ 98, LEX 44392). Podkreślić również trzeba, że naruszenie zasady związania oceną prawną przez organ administracji stanowi wadę skutkującą uchyleniem zaskarżonej decyzji w nowym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wobec powyższego, ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły i wykonały wytyczne zawarte w poprzednim wyroku i oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny Sądu i co do których Sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, nie mogą być ponownie oceniane. W konsekwencji zatem, w niniejszej sprawie, punktem wyjścia dla oceny legalności skarżonej decyzji był wyrok WSA z 22 września 2015 r. (III SA/Wr 267/15), którym uchylono decyzję SKO z [...] grudnia 2014 r. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. W sprawie, skarżący wniósł o udzielenie mu ulgi w postaci umorzenia należności, którą art. 60 pkt 7 u.f.p. kwalifikuje, jako dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Przesłanki udzielenia tej ulgi są natomiast uregulowane art. 55 w zw. z art. 56 ust. 1 u.f.p. i w art. 67a § 1 O.p. Stosownie do art. 67a § 1 pkt 3 O.p., organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Ustanawiając w tym przepisie materialnoprawną postawę umorzenia, ustawodawca upoważnił organy podatkowe do orzekania w ramach instytucji tzw. "uznania administracyjnego", pozostawiając organom swobodę oceny zarówno co do ustalenia, czy w danym przypadku zachodzą okoliczności uzasadniające umorzenie, jak i ustalenia zakresu ewentualnego umorzenia. Konstrukcja "uznania administracyjnego" pozwala organowi administracji publicznej na wybór kierunku rozstrzygnięcia, w sytuacji, gdy spełnione zostaną przesłanki z hipotezy normy prawnej cytowanego przepisu. Przy braku ich spełnienia, organ zobligowany jest do odmowy uwzględnienia żądania strony. W uzasadnieniu wyroku z [...] września 2015 r., Sąd - w szczególności - wskazał, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i nakazał ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego m.in. w zakresie wezwania skarżącego do udokumentowania jego twierdzeń oraz dokonania powtórnej oceny sprawy w kontekście zebranych dowodów, z uwzględnieniem zaprezentowanego w wyroku znaczenia pojęcia interesu publicznego, w kontekście zasad sprawiedliwości i zaufania obywateli do władzy publicznej. W konsekwencji - dążąc do wykonania zaleceń Sądu - SKO zebrało w sprawie dodatkowy materiał dowodowy. Z przedłożonych przez skarżącego dokumentów, tj. wokandy posiedzeń i protokołu rozprawy wynikało, że [...] czerwca 2014 r. została wyznaczona rozprawa z jego udziałem, która miała planowo trwać od godziny 13.20 do godziny 13.50. Według protokołu, rozprawa zakończyła się o godzinie 14.30. Nadto, treść protokołu stanowiła, że posiedzenie Sądu odbywało się w związku z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą, dotyczyło bowiem sprawy z oskarżenia prywatnego strony i wiązało się ze współpracą gospodarczą z firmą "A", w zakresie obrotu paliwem. Dodatkowo - na wezwanie SKO - pismem z dnia [...] grudnia 2015 r., skarżący poinformował, że prowadzi działalność gospodarczą, załączając wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o działalności gospodarczej. Powyższe ustalenia doprowadziły Kolegium do przekonania, że - będąca przedmiotem wniosku o umorzenie - opłata dodatkowa w kwocie 50 zł, za nieuiszczenie opłaty za parkowanie, miała związek z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Takie ustalenie z kolei uzasadniało - zdaniem Kolegium - przyjęcie, że w sprawie doszło do zmiany stanu faktycznego, bowiem możliwość umorzenia opłaty dodatkowej powinna być rozpatrywana przy uwzględnieniu faktu prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej. W konsekwencji, Kolegium uznało, że skoro doszło do zmiany stanu faktycznego w sprawie, to tym samym nie było ono związane - przy ponownym rozpatrywaniu sprawy - treścią art. 153 u.p.p.s.a. Wobec powyższego - w zaskarżonej decyzji - Kolegium wywiodło, że - zgodnie z art. 64 ust. 2 u.f.p. - właściwy organ, na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać określonych w art. 55 u.f.p. ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, ale tylko tych, o których mowa w art. 60 pkt 1-6. Ustawodawca ograniczył zatem możliwość udzielania ulg dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, wyłączając możliwość umorzenia należności wymienionych m.in. w art. 60 pkt 7 u.f.p., tj. dochodów pobieranych przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw (w tym opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie). Nie kwestionując dokonanych przez organ wywodów, dotyczących wykładni przepisów regulujących możliwość przyznawania ulg w spłacie należności publicznoprawnych, wskazać jednak należy, że argumentacja organu, zgodnie z którą, nałożony na skarżącego obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pozostawał w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, była błędna. Podkreślić bowiem trzeba, że sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej nie oznacza, że w każdym przypadku znajdzie zastosowanie art. 64 ust. 2 u.f.p. Przepis ten będzie obowiązywał jedynie wtedy, gdy dana osoba zwróci się o zastosowanie ulgi w opłacie, która powstała w związku z prowadzeniem przez tę osobę działalności gospodarczej. W rozpoznawanej natomiast sprawie, nałożony na skarżącego obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie nie pozostawał w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej powstał w związku z przedłużeniem się rozprawy karnej, dotyczącej przestępstwa z art. 286 § 1 kodeksu karnego, w której skarżący uczestniczył w charakterze oskarżyciela posiłkowego a nie w wyniku działań podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Obecność skarżącego w Sądzie była konsekwencją wniesienia przez niego aktu oskarżenia a nie czynności podejmowanych przez niego jako przedsiębiorcę. Opłata dodatkowa powstała zatem w związku z działaniem skarżącego w tej sferze jego aktywności życiowej, która nie dotyczyła wykonywania działalności gospodarczej. Zauważyć także trzeba, że samochód, którego parkowania dotyczyła nałożona - sporna - opłata stanowił prywatną własność skarżącego i nie należał do środków trwałych prowadzonej przez niego firmy. Dodatkowo zaakcentować należy, że sporna opłata - jako taka, ze swej istoty - jest nakładana na wszystkich, którzy dopuszczą się naruszenia. Bez znaczenia - co do samego faktu jej nałożenia, jak i jej wysokości - pozostaje, czy owego naruszenia dopuściła się osoba prowadząca działalność gospodarczą, czy też nie. Skoro zatem należność, której umorzenia domagał się skarżący, nie pozostawała w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, to tym samym - w sprawie - nie doszło do zmiany stanu faktycznego, czyli okoliczności zwalniającej organ z obowiązku zastosowania art. 153 u.p.p.s.a. W konsekwencji, organ związany jest oceną Sądu wyrażoną w wyroku z 22 września 2015 r. (III SA/Wr 267/15) i obowiązany jest - przy ponownym rozpatrywaniu sprawy - zastosować się do zaleceń zawartych w tym orzeczeniu. W świetle powyższych rozważań, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 153 u.p.p.s.a. i naruszeniem w/w przepisów prawa materialnego, które mogło mieć (miało) wpływ na wynik sprawy. Dlatego też decyzja ta podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) u.p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 u.p.p.s.a.