III SA/Wr 599/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk, Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 lutego 2012 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. W dniu [...] r. o godz. 9.30 w miejscowości J. na drodze krajowej nr 3 został zatrzymany do kontroli samochód marki MAN o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki SPIER o nr rej. [...], którym kierował M.B.. W dniu kontroli wykonywano transport drogowy odpadów (z papieru i tektury- makulatura mocna) od spółki "A" Sp. z o.o. oddział we W. do miejscowości S. w N. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...]. Podczas kontroli drogowej kierowca okazał min. wypis nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Pismami z dnia [...] r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu, w toku którego ustalono, iż strona zgłosiła pojazd marki MAN o nr rej. [...]do licencji nr [...] w dniu [...]r. W trakcie postępowania strona przesłała do organu kserokopię licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, nie dostarczyła zaś zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego odpadów inne niż niebezpieczne. W dniu [...] r. – a zatem dwa miesiące od dnia kontroli drogowej- kontrolowany pojazd został zgłoszony do licencji nr [...]. Pismem z dnia 20 września 2010 r. przedsiębiorstwo "A" Sp. z o.o. poinformowało organ I instancji, że E. K. w dniu 18 czerwca 2010 r. wykonywał transport odpadów innych niż niebezpieczne na zlecenie "A" Sp. z o.o. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji dnia [...] r. nakładającej na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 14.000 zł.za wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia oraz pojazdem niezgłoszonym do licencji. W odwołaniu od niniejszej decyzji, strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów kpa. poprzez nieustalenie wszystkich okoliczności sprawy oraz charakteru wykonywanego przewozu. W ocenie strony wykonywany w dniu 18 czerwca 2010 r. przewóz nie był objęty umową na usługi transportowe zawartą ze "A" Sp. z o.o., lecz był jednorazowym użyczeniem pojazdu wraz z kierowcą z powodu awarii pojazdu przewoźnika firmy "B". Skarżący podniósł, że przewóz był wykonywany przez niego na podstawie umowy dzierżawy pojazdu. Stwierdził, że "A" sp. z o.o. zapewniła skarżącego o tym, że posiada wszystkie wymagane zezwolenia, nadto przewóz miał podlegać pod przepisy rozporządzenia w sprawie rodzaju odpadów, których zbieranie lub transport nie wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności. Zdaniem skarżącego kara z lp. 1.2 jest nieadekwatna do zaistniałych okoliczności, ponieważ "A" Sp. z o.o. mogła powierzyć innemu przewoźnikowi wykonanie przewozu na całej przestrzeni przewozu lub na jej części. Strona powołała się na opinię Ministerstwa Środowiska, w myśl której posiadacz odpadu może wynająć do wykonania przewozu środki Transportu. W ocenie skarżącego, rozporządzenia w sprawie rodzaju odpadów, których zbieranie lub transport nie wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności, obejmuje również odpady o kodzie 03 03. Podniosła, że w dokumencie przesyłania i dokumencie zgłoszeniowym skarżący nie jest wymieniony. Wskazała, że wykonała okazjonalny przewóz na zlecenie przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. Skarżący podniósł, że przewóz nie został dokończony, a więc nie miał miejsca międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy, ponieważ skarżący odmówił jego wykonania w związku z wprowadzeniem go w błąd przez zlecającego. Wreszcie skarżący powołał się na przepisy art. 92a ust. 4 i 93 ust. 7 twierdząc, że kontrolujący nie wykazał rażącego naruszenia przepisów, zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wielokrotności naruszeń. Decyzją z dnia [...] r., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, iż z dokumentu CMR okazanego do kontroli wynika, iż w dniu 18 czerwca 2011 r. strona wykonywała transport drogowy odpadu o kodzie 03 03 02 z przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. oddział we W. do miejscowości S. w N. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nr [...] wydanej stronie. Kierowca będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka potwierdził, że wykonuje transport na trasie W. – S. Kierowca nie okazał do kontroli licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy ani zezwolenia na transport odpadu o kodzie 03 03 02. Organ wywiódł, że argumenty przytaczane przez stronę w odwołaniu świadczą o braku wiedzy strony dotyczącej obowiązujących przepisów z zakresu transportu odpadów, a także o niezrozumieniu podstawowych pojęć dotyczących problematyki transportu drogowego. Podkreślił, iż powoływane przez stronę przepisy rozporządzenia w sprawie rodzajów odpadów, których zbieranie lub transport nie wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności, nie znajdują zastosowania w omawianej sprawie, gdyż załącznik do rozporządzenia zawierający wykaz odpadów nie obejmuje odpadu o kodzie 03 03 02 (osady i szlamy z produkcji celulozy metodą siarczynową, w tym osady ługu zielonego). Podstawowym aktem prawnym regulującym problematykę zezwoleń na zbieranie i transport odpadów jest ustawa o odpadach wprowadzająca wyjątek od zasady, w myśl której zezwolenie na transport odpadów jest dokumentem bezwzględnie wymaganym od przedsiębiorców trudniących się transportem drogowym odpadów. Obowiązek posiadania przez stronę zezwolenia na transport odpadów wynika wprost z przepisu art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach. Odpowiedzialność za zgodne z warunkami określonymi przepisami obowiązującego prawa prowadzenie działalności gospodarczej spoczywa na przedsiębiorcy, zgodnie z art. 18 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Natomiast rozporządzenie w sprawie rodzajów odpadów, których zbieranie lub transport nie wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności, wprowadza m.in. możliwość wykonywania transportu określonych rozporządzeniem odpadów bez wymaganego zezwolenia na ich transport pod warunkiem, że transport odpadu odbywa się do placówek handlowych prowadzących zbiórkę odpadu lub z placówek handlowych do następnego posiadacza, prowadzącego lub uczestniczącego w procesie odzysku lub unieszkodliwienia tych odpadów. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż w odwołaniu od decyzji strona naprzemiennie używa pojęcia "dzierżawa", "najem" i "użyczenie" podnosząc jednocześnie, iż wykonywała usługę transportu na zlecenie przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. Tymczasem dzierżawa, najem i użyczenie są to trzy różne rodzaje umów zobowiązaniowych określonych w prawie cywilnym, których przedmiotem jest odpowiednio oddanie rzeczy do używania i pobierania z niej pożytków (dzierżawa), oddanie rzeczy do używania bez prawa do pobierania pożytków (najem) i nieodpłatne oddanie rzeczy do używania (użyczenie). Natomiast w przypadku zlecenia wykonania usługi transportowej przyjmujący zlecenie jako przewoźnik wykonuje zlecony przewóz w swoim imieniu i ponosi odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie usługi. Zdaniem organu strona wykonywała przewóz w charakterze przewoźnika, co potwierdziła "A" Sp. z o.o. (zlecający) pismem z dnia 20 września 2010 r., o czym nadto świadczy umowa z dnia 4 stycznia 2011 r. Organ II instancji podniósł, że każdy, kto prowadzi działalność w zakresie transportu odpadów do miejsca zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania, jest zobowiązany do posiadania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadami. Ustawa nie nakłada jednak obowiązku posiadania własnych środków transportu. Podmiot posiadający wymagane zezwolenie w zakresie transportu odpadów może, na podstawie zawartej umowy, wynająć do tego celu odpowiednie środki transportu i wówczas realizować transport odpadów w oparciu o uzyskane przez siebie zezwolenie. W związku z powyższym, w przypadku, gdy nastąpi wynajem środka transportu (a nie zlecenie usługi transportu, co miało miejsce w omawianym przypadku) przedsiębiorstwo transportowe nie staje się w myśl ustawy o odpadach prowadzącym działalność w zakresie transportu odpadów. Mając powyższe na uwadze, organ wskazał, iż organ I instancji słusznie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 6.000 zł. tytułem naruszenia z lp. 7.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia z lp. 1.2 organ odwoławczy ponownie przywołał, iż w czasie kontroli ustalono, że strona wykonywała w dniu 18 czerwca 2011 r. transport drogowy odpadu o kodzie 03 03 02 z przedsiębiorstwa "A" Sp. z o.o. oddział we W. do miejscowości S. w N.. Ponadto podkreślił, iż kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nr [...], natomiast nie okazał licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy. Postępowanie wyjaśniające wykazało, iż kontrolowany pojazd został zgłoszony do posiadanej przez stronę licencji nr [...]na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy w dniu [...]r.. W odwołaniu od decyzji – jak dalej wskazał organ - strona stwierdziła, iż przewóz nie został dokończony, a więc nie miał miejsca międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy, ponieważ skarżący odmówił jego wykonania w związku z wprowadzeniem go w błąd przez zlecającego. Tymczasem biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w sprawie organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 8. 000 zł. tytułem naruszenia z lp. 1.2 została nałożona na skarżącego prawidłowo. Zgodnie bowiem z definicją przewozu drogowego zawartą w art. 4 a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Natomiast w myśl art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym międzynarodowy transport drogowy polega na podejmowaniu i wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Ocena charakteru przewozu w omawianym przypadku została dokonana na podstawie dokumentu CMR oraz zeznań kierowcy M. B. W dniu kontroli wykonywany był międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy, ponieważ zadanie przewozowe odbywało się na trasie P. – N.. Bez znaczenia dla oceny charakteru przewozu jest okoliczność, iż do faktycznego przekroczenia granicy RP nie doszło z uwagi na zatrzymanie pojazdu do kontroli przez ITD czy też rezygnacji strony z kontynuacji przewozu. Organ II instancji podkreślił, iż przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko pojazdami, na które ma uprawnienie, a więc zgłoszonymi do licencji, a w praktyce wskazanymi we wniosku o udzielenie lub zmianę licencji. Transport drogowy może być wykonywany zgodnie z prawem tylko w sytuacji, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd samochodowy należeć będzie do tych środków transportu, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do wydania licencji. Organ przywołał treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2008 roku (II GSK 156/08): w którym stwierdzono, iż "(...) wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji. Wypisy licencji są wydawane w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o licencję. Wypisy powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Służą one sprawdzaniu, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. Należy przyjąć, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę." Organ zgodził się z interpretacją przepisów związanych z naruszeniem z lp. 1.2 dokonaną przez organ I instancji. W chwili zatrzymania do kontroli skarżący wykonywał międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji, a więc popełnił naruszenie z lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organ II instancji wskazał, iż podmiot prowadzący działalność gospodarczą winien liczyć się z konsekwencjami, jakie przewiduje ustawodawca za naruszenie przepisów, w tym przypadku ustawy o transporcie drogowym. Powyższe potwierdza również wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2008 roku (OTK-A 2008/2/30, Dz.U. RP 2008/57/349), który to stwierdza, iż wskazane regulacje zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Biorąc pod uwagę treść odwołania, organ zauważył, że przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena prawidłowości zastosowania norm regulujących wykonywanie przewozów drogowych do ustalonego w trakcie kontroli stanu faktycznego. W odwołaniu od zaskarżonej decyzji strona wskazała, iż nie miała wpływu na powstanie naruszeń. Organ II instancji nie znalazł podstaw do zastosowania przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego w przypadku naruszeń powstałych w wyniku zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć, postępowanie ulega umorzeniu. Organ odwoławczy wskazuje, iż przepis art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym przewiduje, że postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W omawianym przypadku, wbrew twierdzeniom strony, skarżący miał wpływ na powstanie naruszeń, których przyczyną był brak znajomości obowiązujących przepisów. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w związku z czym zarzuty strony dotyczące naruszenia prawa proceduralnego w powyższym zakresie należy uznać za bezzasadne. Na powyższą decyzję skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, art. 156 § 1 pkt. 4 kpa poprzez skierowanie decyzji do osoby, która w ocenie wnoszącego skargę nie była stroną postępowania administracyjnego. Skarżący podniósł, iż podmiotem do którego winna zostać skierowana decyzja jest spółka "A" Sp z.o.o. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów art. 107 § 3 kpa poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny, niedostateczny materiał dowodowy, naruszenia art. 8 kpa tj. zasady zaufania do władzy publicznej poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych naruszeń, poprzez arbitralne nieuznawanie dowodów i wyjaśnień, bez oceny okoliczności branych przez uwagę podczas analiz przesłanek w szczególności możliwego zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 28 ustawy o odpadach polegające na jego niewłaściwej wykładni poprze przyjęcie, że wykonujący transport odpadów powinien w każdym przypadku posiadać zezwolenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola w świetle § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwaną dalej p.p.s.a. - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie (art. 145 §1 punkt 1 k.p.a.). Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 92 ust. 1 i ust. 2 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp 1.2 oraz 7.2 załącznika do tej ustawy. Stosownie do art. 92 ust. 1 punkt 2 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie zdarzenia i obu decyzji, karze pieniężnej podlega ten, kto wykonuje transport drogowy z naruszeniem ustawy o odpadach. Wykaz naruszeń oraz wysokość kar pieniężnych określa załącznik do w/w ustawy, zgodnie z którym wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia jest naruszeniem skutkującym karą w wysokości 6.000 zł, (zał. Lp. 7.2) zaś wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji jest naruszeniem sankcjonowanym karą w wysokości 8.000 zł (zał. L.p. 1.2.) Istotnym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy było ustalenie podmiotu wykonującego przedmiotowy przewóz drogowy w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sądu organy takich ustaleń dokonały prawidłowo, zasadnie przyjmując, iż wykonującym przewóz drogowy w dniu kontroli był przedsiębiorca E. K., a nie zaś – jak wskazuje skarżący – "A" Sp. z.o.o. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, iż to E. K. – prowadzący działalność "C". wykonywał przewóz w charakterze przewoźnika na zlecenie "A" Spółka z.o.o. Oddział we W.. Spółka ta zleciła bowiem firmie "C". wykonywanie transportu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne. Z treści natomiast "umowy o usługi transportowe" zawartej we W. w dniu 4 stycznia 2010 r. pomiędzy Spółką a E. K., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą "C" wynika, iż: przewoźnik (tj. "C") zobowiązuje się do świadczenia usług przewozowych odpadów na zlecenie Zleceniodawcy ("A" Sp z.o.o.); oraz, iż przewoźnik posiada wszystkie wymagane prawem uprawnienia do prawidłowej realizacji umowy (§ 1 pkt. 2 umowy). Stosownie do art. 4 punkt 1 ustawy o transporcie drogowym, krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju (tj. w zakresie usług transportowych). Przedsiębiorca prowadzący taką działalność może ją wykonywać w ramach umów, w tym także umów zlecenia. Wykonanie takiej usługi przez przedsiębiorcę w ramach umowy zlecenia nie oznacza jednak -co wymaga podkreślenia Sądu - iż wykonującym transport drogowy jest podmiot zlecający wykonanie takiej usługi. W przypadku zlecenia wykonywania usługi transportowej przyjmujący zlecenie jako przewoźnik wykonuje bowiem zlecony przewóz w swoim imieniu i ponosi odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie usługi. Okoliczność zatem, iż skarżący realizował odpłatną usługę przewozu w ramach podjętego zobowiązania o jej wykonanie nie może skutkować przyjęciem, iż wykonującym transport drogowy była Spółka, a nie skarżący. W świetle powyższych rozważań prawidłowym jest argument organów stwierdzający, że jeżeli skarżący wykonywał przewóz odpadu, na który wymagane jest zezwolenie, to winien się takim zezwoleniem (wydanym na jego rzecz) legitymować, a takiego zezwolenia nie posiadał. Zresztą z treści samej umowy zawartej ze spółką wynika, iż skarżący – jako przewoźnik – winien posiadać wszystkie wymagane prawem uprawnienia do prawidłowej realizacji umowy (§ 1 pkt. 2 umowy). Niezasadnym jest nadto w ocenie Sądu zarzut skarżącego, iż organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności i nie wniosły o dodatkowe dokumenty, bowiem z samego faktu zawarcia umowy "na świadczenie usług przewozowych odpadów na zlecenie spółki", przewoźnik (skarżący) - już w dniu jej zawarcia (4 stycznia 2010 r.) – winien posiadać zezwolenie o którym mowa powyżej. Podnieść nadto należy, iż w dniu 18 czerwca 2012 r. – w chwili zatrzymania –"C" wykonywał międzynarodowy przewóz odpadów innych niż niebezpieczne o kodzie 03 03 02 bez wymaganego zezwolenia z przedsiębiorstwa "A" Sp z.o.o. oddział we W. do miejscowości S. w N. Kierowca okazał do kontroli wypis nr [...] z licencji nr [...]. W trakcie postępowania przedstawił natomiast kserokopię licencji nr [...]na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Nie przedłożono natomiast zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne. Tymczasem zezwolenie na transport odpadów jest dokumentem bezwzględnie wymaganym od przedsiębiorców trudniących się transportem drogowym odpadów. Obowiązek posiadania takiego dokumentu wynika wprost z art. 28 ustęp 1 ustawy o odpadach, a odpowiedzialność za zgodne z warunkami określonymi przepisami obowiązującego prawa prowadzenie działalności gospodarczej spoczywa na przedsiębiorcy, zgodnie z art. 18 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W przypadku wykonywania międzynarodowego transportu drogowego odpadów przewoźnik winien posiadać uprawnienie do transportu odpadów w postaci zezwolenia na transport odpadów, a nadto posiadać przy sobie i okazywać do kontroli dokumenty wymagane przy transgranicznym przemieszczaniu odpadów, które określa rozporządzenie (WE) numer 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz.UE L 190 z 12.07.2006 r., str. 1) oraz ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. z 2007r., Nr 124, poz. 859 ze zm.). Odnosząc się do powoływanego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie w sprawie, Sąd uznał go za bezzasadny. Zgodnie z w/cyt. przepisem, zasad nakładania kar nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W tym miejscu należy przypomnieć, że odpowiedzialność przedsiębiorcy, prowadzącego transport drogowy, ma charakter obiektywny. Nie niweluje jej ani brak jego zawinienia, ani wykazanie dokonania aktów staranności przy zapewnieniu prawidłowości przejazdu. Okolicznościami wyłączającymi odpowiedzialność mogą być wyłącznie zdarzenia nadzwyczajne i nie dające się przewidzieć, niezależne od woli przedsiębiorcy. Nieznajomość przepisów przez przedsiębiorcę (w tym zapisu punktu 5 decyzji GIOŚ z dnia 7 listopada 2009 r.), prowadzącego działalność gospodarczą w określonej dziedzinie, nie jest okolicznością, o której mowa we wskazanym przepisie. Zdaniem Sądu skarżący nie udowodnił, że niedopełnienie obowiązku posiadania zezwolenia na przewóz odpadów jest następstwem okoliczności, za które nie ponoszą odpowiedzialności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19.02.2007 r., VI SA/Wa 1956/06). W dniu kontroli kierowca nie okazał także licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy. Postępowanie wyjaśniające wykazało wprawdzie, iż kontrolowany pojazd został zgłoszony do posiadanej przez stronę licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, aczkolwiek nastąpiło to dopiero w dniu 24 sierpnia 2010 r. Zgłoszenie pojazdu (którym wykonano omawiany transport) do licencji nastąpiło zatem ponad dwa miesiące od dnia kontroli drogowej mającej miejsce w dniu 18 czerwca 2010 r. Tymczasem – co słusznie podniosły organy – w przypadku wykonywania międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, przewoźnik winien posiadać licencję na taki transport i uzyskać wpis na pojazd, na którym taki transport będzie realizowany. Z uregulowań artykułów tj. art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 w zw. z lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym jednoznacznie wynika, że wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji. Wypisy są wydawane w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o licencję. W myśl art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy w dokumenty, które ten powinien posiadać przy sobie i okazywać podczas kontroli drogowej. Przepis art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wyraźnie stanowi, że kierowca winien być wyposażony m.in. w wypis z licencji. Chodzi o to, aby organy inspekcji drogowej mogły sprawdzić, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej iczby pojazdów. Czternastodniowy termin, o którym mowa jest w art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym kierowany jest do przedsiębiorcy, nie oznacza to jednak, że w przypadku zmiany samochodu może on wykonywać nim przewozy przed zgłoszeniem zmiany, chociażby termin ten jeszcze nie upłynął. Przepis art. 92 ust. 1 i 4 w zw. z lp. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym penalizuje wykonywanie transportu drogowego pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji. A zatem w przypadku kontroli drogowej, jak słusznie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zadaniem kontrolujących jest sprawdzenie, czy pojazd został zgłoszony do licencji. Inspekcja drogowa nie ma obowiązku badać daty zgłoszenia nowego samochodu do licencji, w szczególności czy termin 14-dniowy na zgłoszenie zmiany został zachowany (por. wyrok NSA: z dnia 15.05.2009 r., sygn. akt II GSK 113/08). Skoro zatem w niniejszej zatem sprawie bezsporne jest, że skarżący w dacie kontroli wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji, to prawidłowo organy przyjęły, iż istniała podstawa prawna do nałożenia na stronę kary pieniężnej stosownie do uregulowań art. 92 ust. 1 i 4 w zw. z lp. 12 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Niezasadne są wreszcie zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji organu odwoławczego jest pełne i przekonywujące, zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów na których się oparł, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji dał zatem wyraz swojej ocenie, że za udowodniony uznał fakt wykonywania przewozu drogowego przez przewoźnika (skarżącego), który naruszył obowiązki wynikające z przepisów ustawy o odpadach oraz wykonywał transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji, czego naturalną konsekwencją było nałożenie kary pieniężnej w oparciu o ustawę o transporcie drogowym. Mając na uwadze powołane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.