III SA/Wr 682/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 maja 2010 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za [...] rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. Z. z dnia [...] r. (nr [...]) w przedmiocie zobowiązania podatkowego "A" S.A. w W. (dalej: skarżąca spółka) w podatku od nieruchomości za [...] r. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy K. Z. (nr [...]), działając na podstawie 21 § 3 Ordynacji podatkowej, określił skarżącej spółce zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za rok [...] r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji ustalił, że w deklaracji podatku od nieruchomości z dnia [...] r. skarżąca spółka nie wykazała wartości [...] położonych w [...], które według skarżącej spółki nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Po wszczęciu, postanowieniem z dnia [...] r., z urzędu postępowania w sprawie określenia skarżącej spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za [...] r. (odpis postanowienia doręczono w dniu [...] r. doradcy podatkowemu A. C. - pełnomocnikowi skarżącej spółki, który złożył pełnomocnictwo do akt sprawy w [...] r.), organ I instancji, postanowieniem z dnia [...] r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu [...] r., wyznaczył termin siedmiu dni do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie podatku od nieruchomości za [...] r. W związku z tym postanowieniem, pełnomocnik skarżącej spółki, pismem z dnia [...] r., zarzucił, że nie zostało w ogóle przeprowadzone postępowanie dowodowe i że brak jest w sprawie dowodów, które mogłyby być podstawą ustaleń faktycznych. Podniósł także, że [...] położone w [...] nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy K. Z. określił skarżącej spółce zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za rok [...] r. w wysokości [...] zł. Organ I instancji, odnosząc się do spornej kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości [...] wraz z [...], przyjął, że [...], na które składają się [...] wraz z osprzętem oraz [...], są budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W odwołaniu pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie przepisów art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. W obszernym uzasadnieniu zarzucił, że organ pierwszej instancji błędnie ustalił, że należące do skarżącej spółki [...] położone w [...] są budowlami w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także – nawet gdyby przyjąć, że są budowlami w rozumieniu tej ustawy – nie przeprowadził postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie ich wartości. Autor odwołania podniósł, że organ podatkowy I instancji błędnie zinterpretował przepisy prawa budowlanego - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, z którego wynika, iż [...] położone w [...] nie są [...] obiektem budowlanym. Telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi są bowiem wyłącznie linie kablowe podziemne (§ 3 pkt 8 rozporządzenia), linie kablowe naziemne (§ 3 pkt 7), kanalizacja kablowa (§ 3 pkt 5), antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne i szafy kablowe. Zdaniem spółki organ nie odniósł się do wyjaśnień zawartych w piśmie Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych Ministerstwa Finansów z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zaskarżoną obecnie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił na wstępie, że skarżąca spółka, składając w dniu [...] r. deklarację na podatek od nieruchomości za [...] r., zmniejszyła – w porównaniu do deklaracji na podatek od nieruchomości za [...] r. – wartość budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości o kwotę [...] zł. Zostało to spowodowane wyłączeniem z podstawy opodatkowania wartości [...] położonych w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odnosząc się do zarzutów odwołania, że organ podatkowy I instancji nie ustalił jaka była wartość tych [...], przyjęło, że zarzut ten był bezzasadny, gdyż wartość ta była w rzeczywistości niesporna i przyjęto ją na podstawie danych zawartych w deklaracji podatkowej za [...] r., złożonej w dniu [...] r. Wartość [...] wynikała tym samym z porównania deklaracji za [...] r. w której skarżąca spółka zadeklarowała wartość budowli – w tym [...] i [...] – na kwotę [...] zł, z deklaracją za [...] r. z dnia [...] r., w której zadeklarowano wartość budowli w wysokości [...] zł., tj. z pominięciem wartości [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło, że w toku postępowania podatkowego skarżąca spółka nie wskazała innej wartości [...] niż wynikająca powyższego wyliczenia. Zarzuty naruszenia art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej nie zostały w konsekwencji uznane za uzasadnione. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji wyjaśnił, że przedmiotem sporu było uznanie przez organ I instancji za budowlę, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych [...] ([...]) umieszczanych w [...], a w konsekwencji stwierdzenie, że stanowią one przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Wskazując na zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy definicję pojęcia budowli oraz na przepis art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 oraz art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane organ II instancji przyjął, że na gruncie prawa budowlanego do pojęcia budowli zaliczono także "sieci techniczne". Budowla, a tym samym sieć techniczna stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Skoro sieć techniczna jest budowlą to wchodzące w jej skład elementy są niezbędne, aby sieć mogła funkcjonować. Podniósł następnie, że niewątpliwie trwale z gruntem związana jest [...], zaś umieszczona w jej wnętrzu [...] jest funkcjonalnie z nią związana, stanowiąc [...]. W sytuacji występującej w sprawie budowlą są zarówno [...] jak i [...] połączone w całość techniczno-użytkową. Podstawową funkcją [...] jest jej [...] działanie w stosunku do [...], a zatem została wybudowana jako niezbędny element [...] jaką stanowi [...] umieszczona w [...]. Ta funkcja [...] wskazuje na to, ze stanowi ona wraz z umieszczoną w niej [...] całość techniczno-użytkową. Organ II instancji powołał się na tożsame stanowiska wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych, a to w wyrokach NSA z dnia 3 kwietnia 2007 r. (sygn. II FSK 514/06, II FSK 777/06) oraz z dnia 27 maja 2009 r. (II FSK 564/08). Jako bezzasadne ocenił odwoływanie się skarżącej spółki do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., które jest aktem wykonawczym do Prawa budowlanego, funkcjonującym wyłącznie na użytek procesu budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca spółka wniosła o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy K. Z. Skarżąca spółka powtórzyła wnioski i zarzuty odwołania i podtrzymując dotychczasową argumentację zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły żadnego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość deklaracji, w tym przede wszystkim nie przedstawiły żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że [...] położone w [...] stanowią - wraz z tą [...] - całość techniczną oraz całość użytkową, (choć uznały, że obiekty te tworzą całość techniczno-użytkową i dlatego jako całość podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości); 2. art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż organy zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego wskazaną w deklaracji w oparciu o dane wynikające z deklaracji złożonej w roku [...]; 3. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; 4. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości [...] położone w [...], mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu tych zarzutów skarżąca spółka argumentowała, ze organy podatkowe powinny przeprowadzić postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia czy przedmiotowe [...] położone w [...] spełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustalić ich wartość. Zarzuciła, że organy te nie wskazały dowodów, z których wynikałoby, że [...] pozostają w związku technicznym z [...], co jest niezbędne w sytuacji gdy organ uznaje, że budowlą są zarówno [...] jak i [...] połączone w całość techniczno-użytkową. Skarżąca spółka argumentowała, że uzasadnienie prawne decyzji było niezgodne z treścią art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż organ uznając, że budowlą są zarówno [...] jak i [...] połączone w całość techniczno-użytkową podjął próbę wykazania jedynie związku o charakterze użytkowym czyli funkcjonalnym, nie wykazał, że pozostają w związku o charakterze technicznym, co winno być wykazane w świetle brzmienia art. 3 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego. Wg skarżącej spółki uzasadnione było odwołanie się do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. przy ocenie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości w zakresie budowli. Zwracając uwagę, że przepisy ustawy – Prawo budowlane nie wyjaśniają jak należy rozumieć to, że urządzenia lub instalacje winny stanowić z budowlą "całość techniczno-użytkową" stwierdziła, że "całość techniczna" oznacza, że instalacja i urządzenie muszą stanowić "fizyczną całość" z budowlą, natomiast "całość użytkowa" wyraża powiązanie o charakterze funkcjonalnym. [...] są elementem [...], a [...] nie jest elementem tej [...]. [...] nie stanowią całości użytkowo-technicznej z [...], nie są bowiem powiązane ani konstrukcyjnie ani funkcjonalnie. Nie stanowią one również samodzielnej budowli. Po przeprowadzeniu analizy przepisu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego skarżąca spółka doszła do wniosku, że uznanie [...] położonych w [...] za budowle wymagałoby stwierdzenia, że są one wyodrębnione w przestrzeni i połączone z gruntem w sposób trwały, gdyż taką interpretacje potwierdzało rozporządzenie Ministra Infrastruktury. [...] nie są także urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym, bowiem nie jest możliwe ich przyporządkowanie konkretnym obiektom budowlanym. Skarżąca spółka wskazała, że podobne wnioski wynikały z wyroku WSA z dnia 30 maja 2008 r. (sygn. ISA/Lu 174/08), w którym Sąd dokonał interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i argumentację z jej uzasadnienia, ustosunkowując się do zarzutów skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] r. – w uzupełnieniu zarzutu naruszenia art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej skarżąca – skarżąca spółka podniosła dodatkowo, że w toku postępowania nie zebrano dowodów, z których wynikałaby wartość spornych obiektów i za przesądzające nie mogły być brane pod uwagę dane z deklaracji podatkowej złożonej za poprzedni okres obliczeniowy. Wskazała, że w [...] r. oddano do użytku obiekt będący budowlą, którego wartość nie została uwzględniona w deklaracji podatkowej dotyczącej [...] r. a w konsekwencji także w decyzji wydanej za ten rok podatkowy. Ponadto skarżąca spółka podniosła, że w [...] r. złożyła do Gminy K. Z. dwie deklaracje podatkowe na podatek od nieruchomości. W każdej z nich zadeklarowała inne obiekty: w jednej wyłącznie [...] znajdujące się na terenie K. Z. a w drugiej pozostałe nieruchomości i obiekty budowlane znajdujące się na terenie tej Gminy. Tymczasem zaskarżoną decyzją nie objęto całości przedmiotu opodatkowania, gdyż nie obejmuje ona swoim zakresem budowli - [...] zgłoszonych do opodatkowania osobną deklaracją złożoną, przez "A" SA "B", która jest wewnętrzną jednostką organizacyjną i nie posiada osobowości prawnej. W końcowej części pisma procesowego skarżąca spółka podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 21 § 3 w związku z art. 207 oraz w związku z art. 165 § 1, § 2 oraz § 4 a także art. 137 § 3, art. 151 i art. 151a Ordynacji podatkowej. Podała, że postanowienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone na adres, który nie był adresem siedziby podatnika , zaś za skuteczne nie mogło być uznane doręczenie postanowienia pełnomocnikowi, gdyż w momencie wszczęcia postępowania nie było w aktach sprawy jego pełnomocnictwa. W odpowiedzi na powyższe zarzuty organ II Instancji, odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie wartości [...], podkreślił, że organ podatkowy nie miał obowiązku przeprowadzenia takiego postępowania, skoro wartość tych [...] wynikała z porównania danych wykazanych przez skarżącą spółkę z pierwotnej deklaracji za [...] r. Jeśli zaś chodzi o kwestię dotyczącą opodatkowania oddanego do użytku w [...] r. obiektu będącego budowlą, to organ II Instancji zwrócił uwagę na to, że kserokopia dowodu [...] nie została przedłożona w toku postępowania podatkowego i z uwagi na treść art. 106 § 3 i art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dowód ten nie mógł być brany pod uwagę przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji. Ponadto, ponieważ skarżąca spółka odmawiała udostępnienia ewidencji środków trwałych nie można ustalić, czy obiekt ujawniony w dokumencie [...] z [...] r., przyjęty do używania w dniu [...] r. został opodatkowany w deklaracjach złożonych za [...] r. i [...] r. Co do pominięcia w wydanych wobec skarżącej spółki decyzjach opodatkowania [...] zgłoszonych do opodatkowania osobną deklaracją złożoną, przez "A" SA "B", to skarżąca spółka powołała się na wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, w których odnosząc się do kwestii przyjmowano, że nie była to podstawa do przyjęcia, że decyzje te w sposób rażąco naruszały prawo. Ponadto organ II Instancji zwrócił uwagę na art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zaznaczył, że zmiana stanu faktycznego nastąpiła w tej sprawie już po wydaniu zaskarżonej decyzji i że w toku postępowania podatkowego skarżąca spółka nie podnosiła kwestii opodatkowania [...]. Organ II instancji za bezzasadny uznał zarzut, że zaskarżona decyzja została wydana pomimo braku wszczęcia postępowania podatkowego. Podkreśliła, że postanowienie o wszczęciu postępowania doręczono pełnomocnikowi, który był umocowany do udziału w postępowaniu podatkowym a ewentualne naruszenie art. 165 § 4 Ordynacji podatkowej nie miało wpływu na wynik sprawy. Zwrócił także uwagę na to, że ani w postępowaniu przed organem I jak II instancji skarżąca spółka oraz jej pełnomocnik nie podnosili zarzutu pozbawienia czynnego udziału w postępowaniu i błędnego wszczęcia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jeśli chodzi ocenę zarzutów wskazanych w pkt 1 – 4 skargi, zmierzających do wykazania, że z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania objęto opodatkowaniem [...] ([...]) umieszczone w [...] i przyjęto, że stanowią one całość techniczną, to w pełni należy zgodzić się w tej mierze ze stanowiskiem organów podatkowych wyrażonym w uzasadnieniu decyzji I i II instancji. Skarżąca spółka nie kwestionuje tego, że [...] stanowi budowlę, o której stanowi art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jeśli zaś chodzi o zagadnienie kwalifikacji prawnej [...] umieszczonych w [...], to przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r. (II FSK 2167/08), zauważyć trzeba, że na podstawie jednoznacznej treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlami są sieci uzbrojenia terenu. Definicję tych sieci zawiera ustawa z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Wykorzystanie określeń i pojęć normatywnych prawa geodezyjnego i kartograficznego do zdefiniowania terminu "sieci uzbrojenia terenu", który – jako oznaczający budowle – ma znaczenie dla prawa budowlanego, a przez normę z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych również dla prawa podatkowego, uzasadnione jest tym, że ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych ani też ustawa Prawo budowlane wymienianego w nich i w zdaniu niniejszym nazwania nie wyjaśniają. Ważne jest również, że definicja sieci uzbrojenia terenu przewidziana w prawie geodezyjnym i kartograficznym jest na tyle ogólna, że można ją stosować do różnych przedmiotowo sieci. Na podstawie art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego, przez sieć uzbrojenia terenu rozumieć należy wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektromagnetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp. Z powyższego wynika, że wszelkiego rodzaju (przywoływane) [...], również i te, które służą celom [...], bo przepis art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego o tym stanowi i jakichkolwiek wyłączeń w tym przedmiocie nie przewiduje, stanowią sieci uzbrojenia terenu. Z kolei sieć uzbrojenia terenu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Na podstawie powoływanego już powyżej, wydanego jako wykonanie delegacji art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie wiadomo, że przewody telekomunikacyjne stanowić mogą: linie kablowe – ciąg połączonych kabli, linie kablowe nadziemne – umieszczone na podbudowie nadziemnej, linie kablowe podziemne – umieszczone bezpośrednio w ziemi ( § 3 pkt 6, 7, 8 rozporządzenia). Przepisy § 4 i § 5 ust. 1 (cyt.) rozporządzenia wskazują, że linie kablowe (ciąg połączonych kabli) powinny być umieszczone w kanalizacji kablowej, z tym iż dopuszcza się również budowę linii kablowych podziemnych, gdzie kable położone mogą zostać w ziemi z zachowaniem odpowiednich parametrów głębokości i ostrzegania o ich lokalizacji. Z przepisów tych wynika, że [...] w obszarze [...] mogą być umieszczane zarówno w [...] jak i poza nią. Powyższe [...], jako postać "wszelkiego rodzaju [...]", w tym [...], stanowią sieć uzbrojenia terenu, o której mowa w art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego i kartograficznego i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Z przedstawionych wyżej wywodów (vide uzasadnienie wyroku NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 2167/08) wynika, że sieć uzbrojenia terenu w postaci [...] stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a przez to i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w powyższym wyroku, że "(...)[...] ułożone w [...] tworzą z nią całość techniczno – użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych". Z podanych wyżej powodów zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w których kwestionowano ustalenie, że [...] ułożone w [...] tworzą z nią całość techniczno – użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie, okazały się nieuzasadnione. Nie zasługiwały na uwzględnienie także zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, w których podnoszono, że organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie wartości budowli podlegających opodatkowaniu i bezzasadnie oparły się na wartości podanej w deklaracji podatkowej za poprzedni rok podatkowy, tj. za [...] r. Postępowanie podatkowe nie wymagało w tej mierze przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia stanu faktycznego. Poza ogólnikowymi zarzutami, że należało ustalić stan faktyczny, gdyż nie można go było oprzeć o dane zawarte w deklaracji podatkowej za [...] r., strona skarżąca nie wykazała, że wartość [...] w [...] w [...] r. była inna niż kwota wynikająca z deklaracji za [...]. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 181 Ordynacji podatkowej stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ podatkowy mógł zatem, w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za [...] r., oprzeć się na danych wskazanych w deklaracji za rok [...] oraz porównać je z kwotą wskazaną w deklaracji sporządzonej w dniu [...] r. Brak także podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do stanowiska Spółki, że [...] umieszczone w [...] nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odwołano się przy tym do utrwalonego w tym względzie orzecznictwa. Trzeba w tym miejscu odnotować, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Ustalenia wartości [...] co do zasady dokonuje się na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54 poz. 654 z późn. zm.) regulujących amortyzację środków trwałych. Przepisem tym jest art. 16a i następne powołanej wyżej ustawy oraz wykaz stawek amortyzacyjnych – załącznik nr 1 do ustawy. W załączniku dokonany jest podział środków trwałych na podstawie symbolu klasyfikacji środków trwałych. [...] – [...] składnik budowli – to grupa "2" wykazuje sklasyfikowanie w podgrupie "21". Należy zauważyć, że organ podatkowy wezwał skarżącą spółkę w dniu [...] r. do złożenia informacji mającej na celu wyjaśnienie różnicy pomiędzy deklaracjami za [...] r. i za [...] r. Ze złożonej odpowiedzi (vide: pismo pełnomocnika skarżącej spółki z dnia [...] r.) wynikało, że zmiana budowli wartości zadeklarowanej na rok [...] r. w stosunku do wartości deklarowanych za [...] r. była wynikiem "błędnego deklarowania w latach poprzednich wartości [...] położonych w [...]". Zarówno z tego pisma jak i z innych pism procesowych złożonych w toku postępowania nie wynikało w żadnej mierze, że w [...]r. nastąpiła – w porównaniu z [...] r. – zmiana wartości [...]. Skarżąca spółka –co trzeba podkreślić – nie zakwestionowała rzetelności swoich deklaracji podatkowych, które wskazywały określone wartości (z zakresu) przedmiotu opodatkowania i nie wykazała, że wartości te były inne, aniżeli wynikało to z treści i zbadania tych deklaracji. Nie zasługiwał także na uwzględnienie dodatkowo podniesiony zarzut naruszenia przepisów postępowania polegający na tym, że nie objęto zaskarżoną decyzją wszystkich budowli będących w posiadaniu skarżącej spółki, tj. budowli przyjętej do w dniu [...] r., ujawnionej w dokumencie [...] z [...] r. oraz [...]" zgłoszonych do opodatkowania osobną deklaracją. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącej spółki z dnia [...] r. wraz z korektą deklaracji za [...] r., informujące o zwiększeniu wartości początkowej budowli w wysokości [...] zł. w związku z zaksięgowaniem dokumentów [...] dotyczących zadań inwestycyjnych zakończonych w [...] r. (tzn. gdzie protokoły odbioru środka trwałego są z datą [...] r.) a zaewidencjonowanych w [...] r. Z porównania wartości budowli wskazanej w deklaracji za [...] r. ([...] zł.) z wartością przyjętą w decyzji organu I instancji ([...] zł) wynika, że w rozliczeniu za [...] r. korekta została uwzględniona. Wprost jest zresztą o tym mowa w piśmie organu I instancji z dnia [...] r. przedstawiającego odwołanie na podstawie art. 227 Ordynacji podatkowej. Zarzut zatem, że pominięto w podstawie opodatkowania wartość budowli przyjętej do używania w dniu [...] r., ujawnionej w dokumencie [...] z [...] r. był całkowicie chybiony. Jeśli zaś chodzi o wartość "[...]", to zauważyć należy, że stosownie do art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Jednakże sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Uwzględnienie w podstawie opodatkowania wartości [...] oznaczałoby zwiększenie tej podstawy, a w konsekwencji podwyższenie podatku. Tym samym byłoby to rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącej spółki. Nie można przy tym przyjąć, że zaskarżona decyzja w tym zakresie – poprzez pominięcie w podstawie opodatkowania opisanych wyżej budowli – w sposób kwalifikowany (rażący) naruszała prawo. Należy przy tym także wskazać, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Akta sprawy, o których mowa w art. 133 § 1 i art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. oznaczają dokumentację sprawy, na podstawie, której organ ustalił stan faktyczny. Przedmiotem sporu było określenie wartość budowli [...], a nie innych budowli. Nie były one elementem stanu faktycznego, przedmiotem postępowania. A zatem wnioski z tym związane wykraczały poza zakres rozpoznawanej sprawy. Nie dawały podstaw do uwzględnienia skargi i do uchylenia zaskarżonej decyzji podniesione w dodatkowym piśmie procesowym zarzuty, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 21 § 3 w związku z art. 207 oraz w związku z art. 165 § 1, § 2 oraz § 4 a także art. 137 § 3, art. 151 i art. 151a Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynikało, że w dniu [...] r. doradca podatkowy A. C. złożył pełnomocnictwo upoważniające go do reprezentowania skarżącej spółki przed organami podatkowymi oraz przed sądami administracyjnymi. Pomimo, że pełnomocnictwo to zostało złożone przed wszczęciem postępowania podatkowego, doręczono mu – jako pełnomocnikowi skarżącej spółki – postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] r. Jednakże w toku postępowania podatkowego, ani w piśmie z dnia [...] r. ani w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ I instancji ani też w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzut niewłaściwego doręczenia postanowienia nie został podniesiony. Przeciwnie, pełnomocnik skarżącej spółki, powołując się na udzielone pełnomocnictwo aktywnie działał w toku postępowania. W kontekście treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wedle którego sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzić trzeba, że zaistniałe uchybienie polegające na doręczeniu postanowienia o wszczęciu postępowania pełnomocnikowi, który złożył stosowne pełnomocnictwo przed wszczęciem tego postępowania, nie dawało podstaw do uwzględnienia skargi. W przepisie tym mowa jest bowiem o "stwierdzeniu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego" a nie o stwierdzeniu samych tylko podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego. Okoliczność, że doręczenie było o tyle wadliwe, że organ podatkowy był w posiadaniu pełnomocnictwa (dokumentu) złożonego przez pełnomocnika przed wydaniem postanowienia, nie może być utożsamiana z brakiem doręczenia. Z okoliczności sprawy wynika, że postanowienie o wszczęciu postępowania zostało faktycznie doręczone pełnomocnikowi, który później aktywnie działał w imieniu strony. Okoliczność ta sama w sobie nie jest przesłanką do wznowienia postępowania, ani też naruszeniem przepisów postępowania skutkującym zawsze uchyleniem decyzji (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt I FPS 6/04, publ. ONSAiWSA nr 4, poz. 66 z 2005 r.). W tym miejscu należy przypomnieć także, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uchyla decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisu tego wynika, że w sytuacji, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa procesowego, ale jednocześnie naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej spółki nie wykazał – co trzeba podkreślić – żeby faktycznie uszczerbek w uprawnieniach strony wystąpił. W tym stanie rzeczy należy uznać zarzuty za niezasadne i Sąd nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b lub c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Reasumując powyższe Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego i procesowego i wobec tego na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.