III SA/Wr 717/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Anna Siedlecka, , Protokolant Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o uchyleniu wpisu i numeru identyfikacyjnego oddala skargę w całości. W dniu [...] lutego 2004 r. M. P., pozostającej w związku małżeńskim z W. P. nadano na jej wniosek numer identyfikacyjny producenta rolnego, a następnie, w dniu [...] kwietnia 2004 r. także na wymagany wniosek, nadano numer identyfikacyjny W. P. Na formularzu zgłoszeniowym złożonym w Biurze Powiatowym ARiMR W. P. nie ujawnił, że pozostaje w związku małżeńskim. W dniu [...] marca 2012 r. kierownik Biura Powiatowego Agencji Rozwoju Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) we W. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie uchylenia numeru identyfikacyjnego nadanego W.P. i decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] uchylił W. P. wpis do ewidencji producentów. W dniu [...] stycznia 2015 r., powołując się na art. 145 lit. a § 1 k.p.a., W. P. (dalej: strona, skarżący) wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. wznowił postępowanie administracyjne w tej sprawie i wezwał stronę do przedstawienia dowodów potwierdzających samodzielne prowadzenie przez nią gospodarstwa rolnego. Strona w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. złożyła oświadczenie, że prowadzi samodzielnie odrębne gospodarstwo rolne. Stwierdziła, że w aktualnym stanie prawnym należałoby umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie w sprawie uchylenia wpisu do ewidencji producentów. W rezultacie organ powinien dokonać restytucji uprzednio nadanego stronie numeru identyfikacyjnego. Według strony, z przedłożonych przez nią dokumentów jednoznacznie wynika, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji administracyjnej z dnia [...] kwietnia 2012 r. prowadziła ona samodzielne i odrębne gospodarstwo rolne, o czym świadczą przedłożone dokumenty, a mianowicie: - umowa majątkowa małżeńska z dnia [...].01.1991 r. zawarta między M. P. a W. P. (Rep. [...]), - decyzja z dnia [...].01.2012 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r., wydana przez Wójta gminy M., - decyzja z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie wymiaru podatku rolnego za 2012 r., wydana przez Burmistrza Miasta i Gminy C., - decyzja w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r., wydana przez Wójta Gminy M., - decyzja z dnia [...].01.2011 r. w sprawie wymiaru podatku rolnego na 2011 r., wydana przez Burmistrza Miasta i Gminy C., - decyzja z dnia [...].02.2010 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r., wydana przez Wójta Gminy M., - decyzja z dnia [...].01.2010 r. w sprawie wymiaru podatku rolnego na 2010r., wydana przez Burmistrza Miasta i Gminy C., - certyfikat zgodności nr [...], - certyfikat zgodności nr [...], - protokół nr [...] z kontroli gospodarstwa, - kopie raportów z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni i wzajemnej zgodności. W dniu [...] lutego 2015 r. strona złożyła pismo, do którego załączyła: - wydruk z ksiąg wieczystych nr [...], nr [...], prowadzonych przez Sąd Rejonowy L., - wydruk z ksiąg wieczystych nr [...], nr [...], prowadzonych przez Sąd Rejonowy w J. Dnia [...] marca 2015 r. decyzją nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. odmówił uchylenia własnej decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie uchylenia wpisu i numeru identyfikacyjnego W. P. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że po analizie materiału sprawy, uwzględniając dowody przedstawione przez stronę, organ ustalił, że W. P. nie prowadził odrębnego gospodarstwa rolnego. Organ stwierdził zatem brak podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] o uchyleniu wpisu i numeru identyfikacyjnego. Zdaniem organu przedstawione przez stronę dokumenty odnoszą się wyłącznie do tytułów prawnych posiadanych nieruchomości. Nie przedstawiła ona żadnych dowodów potwierdzających prowadzenie odrębnego gospodarstwa rolnego. Przedstawione przez stronę dowody i okoliczność deklarowania do płatności gruntów będących własnością jego małżonki świadczą natomiast o tym, że małżonkowie prowadzą wspólnie gospodarstwo rolne. Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podtrzymując stanowisko organu I instancji. Skarżący posługując się profesjonalnym pełnomocnikiem zaskarżył decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: 1) art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (tekst jednolity Dz.U. z 2012 poz. 86 z późn. zm. zwana dalej u.k.s.e.p.) przez jego niezastosowanie i uznanie, że W. P. nie prowadzi odrębnego samodzielnego gospodarstwa rolnego, a zatem brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] o uchyleniu wpisu i numeru identyfikacyjnego Pana W. P., 2) art. 10 lit.a u.k.s.e.p. przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że przepis ten, zmieniony przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. poz. 1872 z późn. zm.) zmieniającej u.k.s.e.p. z dniem 1 stycznia 2015 r., mógł stanowić podstawę do wydania decyzji o uchyleniu wpisu do ewidencji producentów w dniu [...] kwietnia 2012 r. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 7, 77, 80 k.p.a. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że W. P. w dacie wydania decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] nie prowadził samodzielnego odrębnego od M. P. gospodarstwa rolnego, 2) art. 8 k.p.a. przez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej w szczególności poprzez przyjęcie z góry założenia, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] jest zgodna z prawem, 3) art. 10 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, 4) art. 156 § 1 k.p.a. przez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] została wydana w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Mając na uwadze podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz poprzedzającej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., ewentualnie o uchylenie decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] o uchyleniu wpisu i numeru identyfikacyjnego skarżącego. W obszernym uzasadnieniu skarżący rozwinął podniesione zarzuty. Powołał w szczególności wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 grudnia 2013 r. (sygn. akt P 40/12), w którym orzeczono o częściowej niezgodności art. 12 ust. 4 u.k.s.e.p. z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 18 Konstytucji, a także o utracie mocy obowiązującej przepisu art. 12 ust. 4. W konsekwencji uchwalono ustawę z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. poz. 1872) którą zmieniono przepisy prawa zakwestionowane powołanym wyrokiem. Sprawia to, że dopuszczono w określonych przypadkach nadanie numeru identyfikacyjnego obojgu małżonkom. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Należy dodatkowo podkreślić, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną. Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem, Sąd nie znalazł podstaw prawnych umożliwiających wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Artykuł 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, według stanu na dzień przyznania skarżącemu odrębnego numeru identyfikacyjnego (czyli [...] kwietnia 2004 r.), a także uchylenia wpisu skarżącego do ewidencji producentów (czyli [...] kwietnia 2012 r.) stanowił niezmiennie: "W przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny; numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę." Powołana ustawa nie przewidywała żadnych wyjątków od reguły określonej w tym przepisie. Stosownie do tego przepisu małżonkowie powinni byli zatem zawsze otrzymywać tylko jeden numer identyfikacyjny niezależnie od stanu ich własności – wspólnej czy odrębnej, a także od tego, czy wspólnie, czy odrębnie prowadzili gospodarstwo rolne. Ustawa nie różnicowała więc sytuacji małżonków, którzy wspólnie prowadzili gospodarstwo rolne objęte wspólnością majątkową małżeńską, z tymi małżonkami, którzy posiadali odrębne gospodarstwa rolne niezwiązane ze sobą funkcjonalnie, organizacyjnie, ekonomicznie i wchodzące w skład majątków odrębnych. Rozstrzygający charakter miało istnienie związku małżeńskiego. Artykuł 12 ust. 4 ustawy w tym brzmieniu nie był zatem związany ze stosunkami majątkowymi istniejącymi między małżonkami. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 sierpnia 2009 r. w sprawie II GSK 23/09 (Lex nr 552756) stwierdził wyraźnie, że " ... przepis art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności obliguje do nadania numeru identyfikacyjnego jednemu ze współmałżonków, niezależnie od ustroju majątkowego obowiązującego współmałżonków." Na tę okoliczność można powołać inne wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego oparte o art. 12 ust. 4 ustawy w sprawach, gdzie małżonkowie powoływali się na odrębność majątkową i na odrębne, samodzielne prowadzenie gospodarstwa rolnego (wyroki w sprawach II GSK 1092/08 oraz II GSK 23/09), które Sąd w całości podziela. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżącemu nadano odrębny numer identyfikacyjny dlatego, że wprowadził niepełne dane w formularzu zgłoszeniowym. Nie podał tam mianowicie, że pozostaje w związku małżeńskim i że jego małżonce nadano już numer identyfikacyjny producenta rolnego. Biorąc pod uwagę te okoliczności Sąd stwierdza, że skarżący uzyskał numer identyfikacyjny niezgodnie z prawem i brak jest podstawy do eliminacji z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r., pozbawiającej skarżącego tego numeru identyfikacyjnego. W sprawie nie zachodzą zatem przesłanki stwierdzenia nieważności tej decyzji, na które powołał się skarżący, wskazując jako podstawę art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kwestionowane decyzje zostały bowiem wydane w oparciu o obowiązujące przepisy art. 12 ust. 4 ustawy i nie naruszały prawa. Skarżący wniósł o wznowienie postępowania w rozpatrywanej sprawie w oparciu o art. 145 lit.a § 1 k.p.a., który stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. W rozpatrywanej sprawie Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r. w sprawie o sygnaturze P 40/12 orzekł: "Art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012 r. poz. 86) w zakresie, w jakim nie przewiduje dopuszczalności nadania osobnych numerów identyfikacyjnych każdemu z małżonków, w sytuacji gdy istnieje między nimi rozdzielność majątkowa i posiadają odrębne gospodarstwa rolne ... jest niezgodny z art. 32 ust. 1 w związku z art. 18 Konstytucji." W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono: "Wyeliminowanie z porządku prawnego art. 12 ust. 4 ustawy o systemie ewidencji w zakresie, w jakim nie przewiduje dopuszczalności nadania osobnych numerów identyfikacyjnych każdemu z małżonków, w sytuacji gdy istnieje między nimi rozdzielność majątkowa i posiadają odrębne gospodarstwa rolne nie jest wystarczające do przywrócenia stanu zgodności z Konstytucją. Niezbędna jest interwencja ustawodawcy. Uzasadnia to orzeczenie o odroczeniu terminu utraty mocy obowiązującej o 18 miesięcy na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji." Do powyżej określonego terminu wejścia w życie tego orzeczenia nawiązuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2014 r. (sygn. akt II GSK 2430/13), gdzie wyraźnie stwierdzono, że w chwili orzekania art. 12 ust. 4 ustawy z 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności jest nadal przepisem obowiązującym i według tego wyroku Trybunału Konstytucyjnego musi być stosowany do dnia 13 czerwca 2015 r. Sąd stwierdził ponadto, że prawidłowa wykładnia przepisu art. 12 ust. 4 ustawy nie pozwala na nadanie małżonkom dwóch numerów identyfikacyjnych nawet w sytuacji istnienia między nimi rozdzielności majątkowej i prowadzenia przez nich dwóch odrębnych gospodarstw rolnych, gdyż przepis ten nie przewiduje żadnych wyjątków od regulacji, że małżonkom nadaje się jeden numer identyfikacyjny. Powyższą regulację prawną zmieniła dopiero ustawa z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. poz.1872), która weszła w życie dnia 1 stycznia 2015 r. i nadała art. 12 ustawy następującą treść: "4. W przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się: 1) jeden numer identyfikacyjny temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę; 2) odrębny numer identyfikacyjny od numeru, o którym mowa w pkt. 1, jeżeli wnioskodawca prowadzi samodzielnie odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą. 4a. Wnioskodawcę, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, wpisuje się do ewidencji producentów i nadaje mu się odrębny numer identyfikacyjny. 6. W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, do wniosku o wpis do ewidencji producentów dołącza się pisemną zgodę odpowiednio współmałżonka lub współposiadaczy gospodarstwa rolnego." Nadanie małżonkom prowadzącym odrębne gospodarstwa rolne odrębnych numerów identyfikacyjnych jest zatem możliwe dopiero od dnia wejścia w życie nowelizacji ustawy, czyli od dnia 1 stycznia 2015 r., jeżeli spełniają wymogi powołanych przepisów. Organy orzekające w niniejszej sprawie rozpatrzyły żądanie skarżącego także w oparciu o znowelizowany art. 12 ustawy, badając materiał dowodowy dostarczony przez skarżącego. Z uwagi na zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, Sąd podkreśla, że ustawa o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności stanowi w art. 3a ust. 1, że do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Taki wyjątek od stosowania kodeksu postępowania administracyjnego przewidziany jest w art. 12 ust. 3 ustawy, według którego "Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne." Z przepisu tego wynika, że to na skarżącym jako osobie zainteresowanej uzyskaniem odrębnego numeru identyfikacyjnego spoczywał obowiązek udowodnienia, że spełnia on wymogi ustawowe w tym zakresie. Skarżący nie może zatem skutecznie podnosić w rozpatrywanej sprawie zarzutów naruszenia przez organy orzekające przepisów art. 7 k.p.a. w zw. Z art. 77 k.p.a., w sytuacji, gdy organy te są uwolnione od obowiązków określonych w tych przepisach. Organy orzekające rozpatrzyły zatem sprawę w oparciu o materiał dowodowy przedłożony przez skarżącego. Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi organy te spełniły wymogi art. 80 k.p.a., odnosząc się do dowodów przedstawionych przez skarżącego. Dokumenty przedstawione przez skarżącego stanowią jedynie dowody na okoliczność braku małżeńskiej wspólności ustawowej skarżącego i jego małżonki oraz spełniania obowiązków podatkowych. W tym przedmiocie organ wskazał, że w okresie dysponowania przez skarżącego odrębnym numerem identyfikacyjnym zgłaszał on do płatności także grunty stanowiące własność jego małżonki. Decyzje w sprawach z zakresu podatku rolnego nie mogą stanowić dowodu na okoliczność prowadzenia przez skarżącego odrębnego gospodarstwa rolnego. Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1381) stanowi bowiem w art. 3 ust. 1 pkt. 1, że podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2, który odnosi się do posiadaczy samoistnych. Skarżący jest zatem podatnikiem podatku rolnego jako właściciel gruntów rolnych. Co do pozostałych dokumentów przedstawionych przez skarżącego, w szczególności certyfikatu zgodności nr [...], certyfikatu zgodności nr [...], protokołu nr [...] z kontroli gospodarstwa, pochodzą one z okresu, kiedy skarżący legitymował się nadanym mu niezgodnie z prawem, odrębnym numerem identyfikacyjnym. Istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest natomiast to, że skarżący nie dowiódł spełnienia wymogu art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy, czyli samodzielnego prowadzenia odrębne gospodarstwa rolnego stanowiącego zorganizowaną całość gospodarczą, co podkreśliły organy orzekające w sprawie. Skarżący brał czynny udział w postępowaniu, jednak przedstawione przez niego dowody nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia zgodnego z jego żądaniami. Nie można z tego wywodzić naruszenia zasady zaufania do władzy publicznej. Brak możliwości wypowiedzenia się przez skarżącego przed wydaniem decyzji I instancji jest uchybieniem przepisowi art. 10 § 1 k.p.a. Należy jednak stwierdzić, że po zapoznaniu się z aktami sprawy skarżący nie podniósł zarzutów odnośnie uniemożliwienia mu dowiedzenia jego żądań i nie wskazał, jakim przepisom prawa uchybiły organy orzekające. Sąd stwierdza zatem, że wskazane naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym i brak jest takich naruszeń prawa procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub stanowić podstawę wznowienia postępowania, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.