III SA/Wr 765/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi B.Z., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W., z dnia [...] 2014 r., nr [...], w przedmiocie obciążenie wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z [...] września 2014 r. B.Z. (zwany dalej wnioskodawcą, skarżącym lub stroną), wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] sierpnia 2014 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.S. z [...] lipca 2014 r., nr [...], w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] złotych prowadzonego wobec "A" sp. z o.o. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanego rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego do czasu rozpoznania skargi. Skarżący wyjaśnił, że łączna wysokość obciążających go kosztów postępowania egzekucyjnego we wszystkim toczących się sprawach została określona na kwotę [...] złotych. Domaganie się zatem takiej sumy po 10 latach od podjęcia czynności egzekucyjnych oraz po 5 lata od zaprzestania egzekucji – zdaniem wnioskodawcy – jest dla niego krzywdzące. Ponadto strona podała, że żądanie uiszczenia przez nią opłat egzekucyjnych w tak znacznej wysokości, w sytuacji gdy kwota uzyskana od zobowiązanego wyniosła ostatecznie [...] złotych byłoby nieuzasadnione gospodarczo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06). Zwrócić zatem uwagę należy, że przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja osobista daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 marca 2010 r., II FSK 502/09, 11 maja 2011 r., I FZ 88/11). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania przedmiotowego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej. Wnioskodawca nie poparł swoich twierdzeń żadnymi dowodami, które świadczyłyby o zaistnieniu przesłanki wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności skarżący nie wyjaśnił na czym polegać miałaby domniemana szkoda, jakim budżetem i majątkiem trwałym dysponuje oraz jakie konsekwencje dla swojej sytuacji majątkowej przyniosłoby wykonanie postanowienia. Nie zostało także we wniosku uzasadnione realizacja nałożonego obowiązku pieniężnego wywołać może trudne do odwrócenia skutki i na czym ich złożoność miałaby polegać. Wykonanie postanowienia organu egzekucyjnego nakładającego na skarżącego obowiązek o charakterze pieniężnym nie będzie wywoływało nieodwracalnych skutków prawnych prowadzących chociażby do utraty czy też zniszczenia przedmiotu świadczenia, którym co do zasady są pieniądze. Możliwość wyegzekwowania zwrotu opłaty w przypadku ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji jest o tyle ułatwiona, że stronami niniejszego postępowania są podmioty publiczne dysponujące regularnymi dochodami oraz majątkiem o znacznej wartości. Nie zachodzi zatem niebezpieczeństwo wywołania trudnych do odwrócenia skutków poprzez zagrożenie polegające na tym, że zwrot nienależnie uiszczonych kosztów postępowania egzekucyjnego nie nastąpi w ogóle bądź będzie efektem niezwykle żmudnego procesu. Zdaniem Sądu wykonanie postanowienia nie będzie prowadziło również do wyrządzenia w majątku skarżącego znacznej szkody choćby z tej przyczyny, że łączna wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego została określona na kwotę [...] złotych, co z punktu widzenia skarżącego (jednostki samorządu terytorialnego) jest wartością nieznaczną. Ponadto analizując przesłanki wstrzymania wykonania decyzji sąd nie jest uprawniony do badania zasadności samej skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2014 r., I OZ 848/13). W stanie faktycznym niniejszej sprawy przedstawione przez skarżącego okoliczności o niezasadności merytorycznej i gospodarczej zobowiązania do uiszczenia kosztów postępowania egzekucyjnego odnoszą się do istoty sporu, a zatem nie mogą zostać poddane ocenie w ramach czynności Sądu związanych z rozpoznawaniem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze należało uznać wniosek skarżącego za nieuzasadniony i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.