III SA/Wr 902/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy orzeczenie nakładające na skarżącego karę pieniężną w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry w kwocie 12.000 zł. W skardze skarżący wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić skarżącemu znaczną i nieodwracalną szkodę. Ze względu na dokonane przez Urzędy Celne zatrzymania urządzeń oraz wydawanie decyzji, jak to ujęto we wniosku, kondycja finansowa osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą została mocno naruszona powodując stratę. Taka sytuacja może doprowadzić do szybkiego zakończenia prowadzenia działalności, a więc niewątpliwie do sytuacji, w której ani wygranie sporu, ani późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, nie przywróci pierwotnego stanu rzeczy i nie naprawi szkody. Skarżący wyjaśnił, że już na chwilę obecną ponosi duże straty, nie tylko nie osiągając planowanych zysków z zatrzymanych urządzeń, ale ponosząc straty finansowe. Uiszczanie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania dodatkowo pogorszy jego sytuację finansową i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Wobec powyższego skarżący ocenił, iż zasługuje na tymczasową ochronę w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o losie przepisów będących podstawą do wymierzenia mu kary pieniężnej. Skarżący wskazał ponadto, iż brak jest przesłanek negatywnych wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący zauważył ponadto, że w latach 2010-2013 Służba Celna zajęła 13.221 automatów, na których nielegalnie urządzano gry hazardowe, co w ocenie skarżącego oznacza, że w razie wydania przez TK wyroku o niezgodności z konstytucją podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, Skarb Państwa będzie zobowiązany do zwrotu poszkodowanym co najmniej 160.000.000 zł. Skarżący zauważył także, że w przypadku korzystnego dla niego rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego powstanie możliwość wznowienia postępowań administracyjnych, a przywrócenie stanu poprzedniego będzie nad wyraz długie i uciążliwe zarówno dla strony skarżącej, jak i organów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być uzasadniony w sposób przekonywujący i pozwalający na podjęcie przez Sąd rozstrzygnięcia w granicach uznania, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprowadziło się do ogólnych stwierdzeń, że wykonanie tej decyzji spowoduje straty finansowe u skarżącego. Nie wykazano przy tym stanu majątkowego, nie przedłożono żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jego aktualnej kondycji finansowej (informacji dotyczących danych o zyskach i stratach przedsiębiorstwa, stanie kont, wysokości stałych kosztów utrzymania itp.). Z tego powodu Sąd nie jest w stanie dokonać oceny sytuacji skarżącego w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zwrócić należy uwagę, że ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1099/14; LEX nr 1550923). Dodatkowo wskazania wymaga, że skarżący skupił się w uzasadnieniu wniosku na kwestiach zupełnie nie mających znaczenia z perspektywy art. 61 § 3 p.p.s.a. to znaczy na powszechnych skutkach ewentualnego negatoryjnego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt P 32/12 czy na wpływie tego wyroku na powstanie zobowiązań po stronie Skarbu Państwa. Nadto wyrok w tej sprawie zapadł w dniu 21 października 2015 r. Wobec powyższego na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a. odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.