III SA/Wr 957/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. D. D. (dalej jako: "skarżący") wniósł skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełniony następnie pismem z dnia [...] r. oraz oświadczeniem o statusie majątkowym z dnia [...] r. W uzasadnieniu takiego żądania skarżący podniósł, że wykonanie zakwestionowanej decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla jego dalszego bytu gospodarczego, znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Podkreślił przy tym, że zaskarżona decyzja jest rażąco nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, na podstawie którego nałożono karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, stanowi – wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 tej samej ustawy "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L. 98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji. Wskazał, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi jego główne źródło dochodów, co umożliwia mu nieprzerwane funkcjonowanie. Wobec tego brak udzielenia tymczasowej ochrony może spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki w postaci znacznego utrudnienia prowadzenia działalności gospodarczej czy też wręcz jej zaprzestania. Następnie, powołując się na załączone dokumenty źródłowe (PIT-36 L za rok 2012, 2013 i 2014, bilans firmy za rok 2014 i okres od stycznia do sierpnia 2015 r. oraz informacje o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej) skarżąc podał, że roczny dochód przedsiębiorstwa za rok 2014 wyniósł [...] zł, a zatem średni miesięczny dochód wyniósł około [...] zł. Należy mieć jednak na uwadze, co również wynika z załączonego zapisu z bufora firmy, że wartość sprzedanych towarów i usług znacząco spadł - z poziomu [...] zł (za okres pierwszych ośmiu miesięcy 2014 roku) do poziomu [...] zł, a zatem wskazać można, że średni miesięczny przychód zmalał w ciągu roku o około 15 000 złotych. Z zeznań podatkowych (PIT-36L i PIT-B) wynika, że w roku 2012 skarżący poniósł stratę w wysokości [...] zł. Za rok 2013 natomiast skarżący wykazał dochód w wysokości [...] zł, a więc na średnim miesięcznym poziomie na wysokości niewiele przekraczającej 1000 zł. Sytuacja poprawiła się w następnym roku, kiedy udało mu się osiągnąć dochód w okolicach kwoty 4938 zł miesięcznie. W ocenie wnioskodawcy z przedłożonych zeznań jasno wynika, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza nie zapewnia mu stabilności finansowej i uniemożliwia zaoszczędzenia większych kwot pieniężnych. Wnioskodawca podkreślił także, iż wobec niego wszczęte i prowadzone są dwa postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Już jednostkowa kara może pociągnąć za sobą negatywne konsekwencje dla funkcjonowania strony. Natomiast zbiorcza ilość i wielkość kar, daje kwotę, która pociągnie za sobą niezaprzeczalnie negatywne i poważne konsekwencje godzące w sposób destrukcyjny w kondycję finansową strony, a przez to w całą działalność, na której opiera swój byt. W nadesłanym w dniu [...] r. do akt sądowych oświadczeniu o statusie majątkowym skarżący przytoczył dodatkową argumentację dotyczącą ciężkiej sytuacji materialnej, spowodowanej między innymi brakiem rentowności prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, zobowiązaniami wynikającymi z kredytu hipotecznego, złym stanem zdrowia oraz sytuacji rodzinnej. W świetle przytoczonych okoliczności, a także mając na uwadze cel instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (mianowicie tymczasowe wstrzymanie działań, między innymi egzekucyjnych, organu administracji do czasu wydania przez sąd administracyjny wyroku w sprawie), wnioskodawca stwierdził, że wykonanie decyzji zobowiązującej do zwrotu kwoty 12.000,00 zł na obecnym etapie postępowania może spowodować wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Możliwość wstrzymania wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2004 r., FZ 104/04; z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004; z dnia 27 stycznia 2005 r., FZ 569/2004; z dnia 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/2005; z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006; wszystkie orzeczenia dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). W orzecznictwie sądowym przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są definiowane w następujący sposób: "Niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków". (por. postanowienie NSA z 31 maja 2012 r.; II OZ 465/12; CBOSA). W świetle dotychczasowych wywodów, wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawca szczegółowo uzasadnił, dlaczego (w jego ocenie), w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności Sąd uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż podniesione przez skarżącego argumenty (przedstawione szczegółowo w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia) wskazują, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, ponieważ zapłata kwoty 12.000 zł mogłaby być znacznym utrudnieniem i zagrozić bytowi materialnemu skarżącego a także spowodować zaprzestanie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Na marginesie podkreślić nadto należy, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przed Sąd w decyzji wady kwalifikowanej (w postaci rażącego naruszenia prawa). Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.