III SA/Wr 970/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzi Sędzia NSA Tomasz Świetlikowski, Sędzia WSA Anna Moskała, Magdalena Jankowska - Szostak (sprawozdawca), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej we W., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 oraz art. 201 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z dnia 3 lipca 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej w skrócie jako: "O.p.") po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej spółki A sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielonego decyzją z dnia [...] r. przez Dyrektora Izby Skarbowej we W., uchylił postanowienie organu I instancji i umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. We wstępnej części uzasadnienia organ dokonał opisania przebiegu postępowania i przytoczył, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. udzielił stronie skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 157 punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa dolnośląskiego. Następnie w dniu [...] r. Dyrektor Izby Celnej we W. wydał decyzję nr [...], którą cofnął w całości w/w zezwolenie. Od tej decyzji Spółka złożyła odwołanie. Postępowanie odwoławcze w tym zakresie zakończone zostało decyzją nr [...] z dnia [...] r., którą organ podtrzymał rozstrzygnięcie wydane w I instancji. Wykonanie tej decyzji zostało jednak wstrzymane przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowieniem z dnia [...] r. Niezależnie od powyższego w dniu [...] r. do Dyrektora Izby Celnej we W. wpłynął wniosek Spółki o przedłużenie zezwolenia udzielonego decyzją z [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. organ odmówił wszczęcia wnioskowanego przez spółkę postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia. Po rozpoznaniu zażalenia strony, Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Przesłanką do podjęcia tych orzeczeń był zdaniem organu brak możliwości wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia biorąc pod uwagę art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Organ I instancji był bowiem związany swoją wcześniejszą decyzją cofającą zezwolenie. Organ wskazał, że bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy jest wstrzymanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wykonania decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia. Nie rozstrzyga to bowiem kwestii zasadności cofnięcia zezwolenia. Organ powołując się na art. 165a o.p. odmówił wszczęcia wnioskowanego przez spółkę postępowania. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia [...] r. o sygn. akt III SA/Wr 488/12 oddalający skargę na to postanowienie został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 10 grudnia 2014 r. wyrokiem o sygn. akt II GSK 1543/13. NSA uznał za nietrafne stanowisko Sądu I instancji, że wynikające z art. 212 o.p. związanie organu decyzją o cofnięciu zezwolenia, której skutki wstrzymano, jest przeszkodą formalnoprawną wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia, gdyż przestał istnieć przedmiot postępowania. Wydanie decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia przedmiotowo różnej niż sprawa wszczęta żądaniem strony, nie jest oczywistą przesłanką odmowy wszczęcia postępowania. Decyzja ta mogła mieć charakter prejudycjalny, ale tylko w sytuacji jej skuteczności, gdyby jej wykonanie nie było wstrzymane. Złożone żądanie, wobec wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia, wymagało więc zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wszczęcia postępowania i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co do dalszego bytu prawnego decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia [...] r. uchylił postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Będąc związany stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd uznał za nieprawidłowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku, że istniały formalne przeszkody rozpatrzenia wniosku spółki. W tym stanie rzeczy organ powinien rozpatrzeć merytorycznie wniosek spółki. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie wniosku strony skarżącej o przedłużenie zezwolenia – postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej we W. uchylił postanowienie organu I instancji i umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, powołując się na normę art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ w uzasadnieniu wskazał, że rozpatrując wniosek strony o przedłużenie zezwolenia nietrafnie zaakceptował stanowisko zgodnie z którym, wobec cofnięcia zezwolenia przestał istnieć przedmiot postępowania i że w wyniku tego istniała formalna przeszkoda do orzekania w sprawie przedłużenia terminu zezwolenia. Decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. o cofnięciu zezwolenia była decyzją ostateczną, na którą skarga została oddalona. Jednak po wniesieniu skargi kasacyjnej od tego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny - postanowieniem z 13 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 341/12 - wstrzymał wykonanie decyzji tut. organu. Wniosek spółki o przedłużenie zezwolenia z dnia [...] r. wpłynął natomiast do Dyrektora Izby Celnej we W. w dniu [...] r. Wynika z tego, że w dniu złożenia wniosku, wydania postanowienia przez organ I instancji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia jak i w dacie wydania postanowienia przez organ drugiej instancji, decyzja Dyrektora Izby Celnej, cofająca zezwolenie nie podlegała wykonaniu. Wynika z tego – jak wywodził dalej organ - że wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych ma ten skutek, że decyzja ta nie wyeliminowała z obrotu prawnego zezwolenia na prowadzenie działalności. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji oznacza bowiem, że taka decyzja istnieje nadal w obrocie prawnym, ale nie wywołuje już procesowych i materialnych skutków prawnych. Wstrzymanie wykonania decyzji rozumiane jest jako wstrzymanie skutków prawnych decyzji ostatecznej zaskarżonej do sądu administracyjnego. Oznacza to, że jest wstrzymany również skutek w postaci ostateczności takiej decyzji. Bez względu jednak na powyższe, organ celny zauważył, że zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa dolnośląskiego (decyzja z dnia [...] r. Nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej we W. udzielił spółce na okres sześciu lat. W pkt VIII tejże decyzji wskazano że zezwolenie jest ważne przez okres 6 lat od dnia wydania niniejszej decyzji (tj. do dnia [...] r.). W tej sytuacji, postępowanie toczące się wskutek złożenia przez stronę zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia organ uznał za bezprzedmiotowe. Skoro bowiem przedmiotem postępowania było przedłużenie zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] - to jego wygaśnięcie w dniu [...] r. sprawia, że obecnie brak tego przedmiotu. Organ zaś stwierdzający tę ujemną przesłankę kontynuowania postępowania w każdej jego fazie zobowiązany jest do jego zakończenia. Końcowo Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że dostrzega zarzuty przedstawione przez stronę oraz respektuje wyrok Sądu zapadły w niniejszej sprawie, jednakże z uwagi na okoliczności faktyczne w jakich zapada rozstrzygnięcie, tj. wygaśnięcie z dniem [...] r. zezwolenia, przedłużenia którego dotyczył wniosek spółki - ogranicza rozważania do oceny zasadności wydania tego postanowienia, bez odniesienia się do merytorycznych zarzutów strony, które w takiej sytuacji tracą znaczenie. Zarzuty bowiem o takim charakterze (merytoryczne w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia) nie mogą być uwzględnione w sytuacji wygaśnięcia z mocy prawa przedmiotowego zezwolenia, konsekwencją czego jest konieczność umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Na to postanowienie strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. zarzucając niezasadne ograniczenie się przez Dyrektora Izby Celnej we W. do oceny zasadności wydania przedmiotowego postanowienia, bez odniesienia się do merytorycznych zarzutów strony, przyjmując, iż straciły one znaczenie, w sytuacji kiedy nie istniały przeszkody do takiego odniesienia, co więcej będąc zobowiązanym do takiego całościowego rozpatrzenia sprawy wskazaniami Sądu. W tym stanie rzeczy organ powinien rozpatrzeć merytorycznie wniosek spółki. Strona podkreśliła, że okoliczność braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych, a zatem również regulacji zakazującej przedłużania zezwoleń na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, zawartej w art. 138 ust. 1 ustawy, jest na gruncie niniejszego postępowania całkowicie bezsporne. Mając na względzie powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o stwierdzenie wydania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej z naruszeniem prawa na mocy art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jak również o zasądzenie od organu kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, akcentując, że podstawą wydanego postanowienia był przepis proceduralny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na tle art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; zwanej dalej "p.p.s.a.") sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) zaskarżone orzeczenie podlega wówczas wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone postanowienie według kryterium zgodności z prawem Sąd nie znalazł podstaw prawnych do wyeliminowania kwestionowanego rozstrzygnięcia ze zbioru legalnych aktów administracji publicznej. Kontrolowanym w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej uchylił postanowienie organu I instancji odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielonego skarżącej spółce decyzją Dyrektora Izby Skarbowej we W. nr [...] z dnia [...] r. i umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. U podstaw takiego załatwienia sprawy, zainicjowanej wnioskiem strony skarżącej z dnia [...] r., legło ustalenie, że wydane na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) zezwolenie - w postaci decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] - zgodnie z art. 36 ust. 1 tej ustawy udzielone było na okres 6 lat, a zatem bezpowrotnie utraciło ważność z upływem [...] r. Zastosowanie w tej sytuacji przez organ art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa należy ocenić jako prawidłowe. Zgodnie z art. 208 § 1 o.p., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe (...), organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r., III SA 2225/01, Biul. Skarb. 2003, nr 6, s. 25). Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość może mieć charakter pierwotny, czyli powstać przed wszczęciem postępowania, jak też wtórny i pojawić się w toku już trwającego postępowania, lecz bez względu na moment jej powstania wszczęte postępowanie podlega umorzeniu. Odnosząc to do okoliczności sprawy trzeba podkreślić, że jej materia dotyczy wniosku o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Zezwolenie to jednak wydane zostało na czas określony - okres sześciu lat, czyli realizacja uprawnień z jego tytułu wynikających była ograniczona w czasie. Upływ bowiem terminu powoduje ustanie skutku prawnego w postaci umożliwienia prowadzenia opisanej działalności, a inaczej ujmując – oznacza wygaśnięcie stosunku materialnoprawnego, obejmującego to uprawnienie, gdyż wydana decyzja w przedmiocie zezwolenia przestaje funkcjonować w obrocie prawnym z mocy prawa – z chwilą w niej oznaczoną. Wystąpienie tej okoliczności czyni bezprzedmiotowym postępowanie w zakresie przedłużenia zezwolenia. Wobec zaprzestania bowiem istnienia materialnoprawnego stosunku stanowiącego podstawę nabytego prawa, zachodzi brak podstaw prawnych do dokonywania jakichkolwiek zmian w decyzji kształtującej ten stosunek materialnoprawny w sferze administracji publicznej. Podkreślić zatem trzeba, że do merytorycznego orzekania w przedmiocie zmiany (przedłużenia terminu ważności zezwolenia) zezwolenia mogłoby dojść tylko wtedy, gdyby istniało w obrocie prawnym to zezwolenie w dniu, w którym zapada rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku strony. Tymczasem w chwili ponownego rozpoznawania zażalenia spółki na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia, zezwolenie to już nie obowiązywało, jako że uprawnienia z niego wynikające wygasły po dniu [...] r. W świetle zatem wygaśnięcia pierwotnej decyzji o wydaniu zezwolenia, dopuszczalne było w postępowaniu o przedłużenie tego zezwolenia wydanie wyłącznie rozstrzygnięcia o skutku formalnoprawnym, procesowym, poprzez umorzenie postępowania, a nie zaś merytorycznym, załatwiającym sprawę co do jej istoty, gdyż do takiego załatwienia sprawy organ był zobligowany treścią art. 208 § 1 o.p. wobec stwierdzenia, że przedmiot postępowania w postaci zezwolenia przestał istnieć. Zaznaczyć trzeba, że w niniejszej sprawie doszło do złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia jeszcze w czasie obowiązywania zezwolenia udzielonego stronie skarżącej, lecz na skutek kontroli instancyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1543/13 uchylił wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 448/12. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia [...] r. uchylił postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, nakazując organowi przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnienie oceny prawnej przedstawionej w motywach orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd kasacyjny uznał za nietrafne stanowisko, że wynikające z art. 212 o.p. związanie organu decyzją o cofnięciu zezwolenia, której skutki wstrzymano, jest przeszkodą formalnoprawną wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia, gdyż przestał istnieć przedmiot postępowania. Złożone żądanie, wobec wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia, wymagało więc zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wszczęcia postępowania i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co do dalszego bytu prawnego decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności. Organ zatem, przy ponownym rozpoznaniu sprawy był związany oceną prawną i wskazaniami Sądu wyższej instancji co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym orzeczeniu tego Sądu, zgodnie bowiem z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, zaś według art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. W pojęciu ocena prawna mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Jan Paweł Tarno, LexisNexis, Warszawa 2008). Cytowany przepis art. 153 p.p.s.a. ma wprawdzie charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Jednakże ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego może być wyłączony w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. I SA/Ka 2408/ 98, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. FSK 1576/04, wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2005 r. sygn. OSK 1403/04). W rozpatrywanej sprawie na organie administracji publicznej ponownie rozpoznającego sprawę dotyczącą wniosku o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych spoczywał zatem obowiązek uwzględnienia zmiany stanu faktycznego wyrażającej się tym, że w toku kontroli sądowej posiadane przez stronę skarżącą zezwolenie wygasło z dniem 19 sierpnia 2012 r. Ustalenie bowiem, że istnieje nadal przedmiot postępowania jest jednym z warunków prawidłowości podejmowanej decyzji merytorycznej. W razie braku tego przedmiotu zachodzą przeszkody formalnoprawne do merytorycznego rozstrzygania w sprawie a postępowanie winno się zakończyć jego umorzeniem na wskazuje jednoznacznie dyspozycja art. 208 § 1 o.p. Chybiony jest zatem w tym świetle zarzut strony skarżącej, że organ nie rozpatrzył całościowo sprawy zgodnie ze wskazaniami Sądu, bowiem organ prawidłowo uwzględnił zmianę stanu faktycznego w sprawie. Podkreślić dodatkowo należy, że wyrok NSA dotyczył kontroli wyroku WSA we W. dotyczącego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie przedłużenia zezwolenia i wykładni przepisu art. 165a § 1 o.p. i art. 212 zdanie pierwsze o.p. Stosując się natomiast do wytycznych zawartych w wyroku NSA organ celny prawidłowo wszczął postępowanie zażaleniowe w przedmiocie wniosku o przedłużenie postępowania i słusznie ocenił, że jako bezprzedmiotowe winno ono ulec umorzeniu. W sytuacji bowiem upływu terminu, na który wydane zostało zezwolenie, a w konsekwencji wygaśnięcia zezwolenia z mocy prawa, nie zachodziły podstawy do orzekania o przedłużeniu zezwolenia w trybie wyznaczonym normą prawa materialnego zawartą w ustawie o grach hazardowych. Tym samym problematyka notyfikacji przepisu art. 138 ust. 1 u.g.h. nie miała znaczenia prawnego dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Przepis ten zresztą nie stanowił podstawy postanowienia o umorzeniu postępowania. Postanowienie to zostało wydano na podstawie normy prawa procesowego, tj. art. 208 § 1 o.p., co było zabiegiem zgodnym z prawem. Z tych względów zbędne jest odniesienie się do zarzutów skargi eksponujących wątki merytoryczne, gdyż nie przystają one do treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z podanych przyczyn skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy p.p.s.a.